Astrid van de Nieuwenhof

“Ik wilde graag nieuwe mensen leren kennen.” Astrid zegt het stellig. Ze was na haar studie naar Utrecht verhuisd voor een nieuwe baan. Ze besloot zich aan te sluiten bij een fietsclub en schafte een racefiets aan. “Heerlijk! Ik leerde een hoop mensen kennen, was ook nog sportief bezig en kwam veel buiten. Echt een goede stap.”

Ongeluk

In juni 2010 staat er weer een training op het programma. De groep is buiten de bebouwde kom hard aan het trappen, als er vanaf de andere kant een tractor met strobalen aan komt rijden. Het plastic om één van de strobalen zit niet goed vast en wappert wat in de wind. Als Astrid de tractor voorbij fietst, blijft het plastic in haar pedaal hangen waardoor ze gelanceerd wordt. Ze slaat 3 keer over de kop en blijft op het asfalt liggen. De tractor rijdt gewoon door.  

“Iemand zei daarna tegen me dat ik geluk had gehad, omdat ik ook dood had kunnen gaan.” Ze zucht. “Natuurlijk had het veel erger gekund, maar geluk? Nee, zo zou ik het niet willen omschrijven.” Astrid brak haar val met haar elleboog. Deze bleek compleet verbrijzeld te zijn. Volgens de arts zou de arm van Astrid nooit meer recht kunnen staan. Astrid wilde zich hier niet bij neerleggen en besloot zelf om te starten met fysiotherapie. Hoelang ze onderweg zou zijn, kon niemand haar vertellen. Door allerlei bijkomende complicatie, was ze er uiteindelijk een half jaar zoet mee.  “Een half jaar is best lang als je net met je nieuwe baan bent begonnen.”

Reuma

Aan het einde van haar behandeltraject moest ze nog één keer terug naar de fysiotherapeut, hij wilde haar controleren in verband met de schade-afhandeling. “Wat loop je moeilijk!” Het was meer een constatering dan een vraag aan Astrid. Ze dacht toen nog dat het lastige lopen kwam doordat ze zo slecht sliep. De fysiotherapeut deed verder onderzoek. De woorden die hij daarna uitsprak, kwamen voor Astrid als een enorme schok: “Ik ga je verwijzen naar een reumatoloog.”


“Reuma is toch voor oude mensen?” Astrid was compleet perplex. “Dat was dus hele erge dikke vette pech voor mij.” Na een lange rij onderzoeken, meer onderzoeken en nog een beetje meer onderzoek bleek ze inderdaad reuma te hebben. Getriggerd door de narcose die ze kreeg voor de operaties aan haar elleboog. De narcose verlaagt je immuniteit: “Hoi, zei de immuunziekte! Rot maar gauw op dacht ik!”, ze lacht als ze deze anekdote vertelt.

De diagnose zelf ervaart ze niet als schokkend. “Op het moment dat de fysiotherapeut me doorstuurde, had ik mijn schok al gekregen. Naar deze diagnose heb ik op een gekke manier toe kunnen leven.” Reuma is een progressieve ziekte. Dat betekent voor Astrid dat ze weet dat het erger kan worden. Beter wordt het sowieso niet. “Ineens ben je chronisch ziek, en dat betekent nogal wat voor je leven. Je weet dat het erger wordt, maar wanneer en hoe, dat weet je niet. Dus je enige zekerheid is de onzekerheid.”

Accepteren

Het accepteren van haar beperkingen ging niet zonder slag of stoot. “Er waren dagen dat een boksbal tot moes slaan, niet voldoende was. Ik was zo boos en vond alles stom.” De fiets kon ze niet meer op, en daar baalde Astrid verschrikkelijk van. Dus elke andere sport werd vergeleken met fietsen, maar niets kon er tegen op. Terwijl bewegen wel essentieel werd voor Astrid. “Ik wilde niet letterlijk vastroesten in mijn lijf.” Ze ging op zoek naar een alternatief.

Via het Reumafonds krijgt ze op een dag een mailtje over de marathon in Egmond. Ze besluit zich in te schrijven en vraagt mensen om haar te sponsoren. In haar oproep om geld te doneren voor haar wandeling schrijft ze letterlijk: “Ik wil mijn frustratie omzetten in iets positiefs!” Astrid loopt de 21 kilometer en heeft haar nieuwe sport gevonden: wandelen!

Het blijkt een kantelpunt te zijn. “Natuurlijk ben je onbewust al wel stappen aan het zetten in een acceptatieproces, maar door de marathon realiseerde ik me dat ik niet altijd maar boos wilde zijn, ik wilde niet alles maar stom vinden.” Door het wandelen leert ze ook weer nieuwe mensen kennen. En uit één van die vriendschappen is een mooi nieuw initiatief ontstaan: de Reuma Walk die Astrid organiseert om geld op te halen voor ReumaNederland. Ze besluit daarnaast ook nog een coachopleiding te volgen en heeft inmiddels een adviesbureau dat zowel werkgevers als werknemers begeleidt als een werknemer chronisch ziek of beperkt is.

Astrid ziet dat er aan beide kanten nog veel winst te behalen is. Werkgevers hebben vaak geen idee hoe ze om moeten gaan met een chronisch zieke medewerker. Maar ook de medewerker heeft nog wel wat te winnen. “Als jij als medewerker wel verwacht dat je werkgever begrip voor je heeft, maar je trekt zelf je mond niet open, dan wordt het een lastig verhaal. Begrip komt van twee kanten. Als jij ervoor kiest om niet te praten over je ziekte en de daarbij behorende beperkingen, dan moet je ook niet zeiken als daar geen begrip voor is. Jij bent zelf het startpunt.”


En nu?

Is Astrid dan altijd maar vrolijk, blij en positief? Ze schiet in de lach. “Nee joh, natuurlijk niet! Het eerste jaar mocht ik van mezelf niet boos zijn, want ja: positiviteit brengt je veel verder. Dat is natuurlijk puur rationeel. Pas toen mijn therapeut tegen me zei dat het toch wel een hele opsomming was die ik daar zojuist zo koud en zakelijk had neergelegd, brak ik.”

En nu kan Astrid gewoon een kutdag hebben, net als ieder ander. Juist door jezelf de ruimte te geven om af en toe boos te zijn en alles maar stom te vinden, creëert zij voor zichzelf de ruimte om er goed mee om te kunnen gaan.

“Weet je wat voor mij bijvoorbeeld heel goed helpt?” ze klinkt helemaal opgetogen, “als ik nou zo’n klotedag heb, dan bel ik een vriendin en dan kondig ik aan dat ik een kwartier helemaal losga op alles.” Astrid moppert, schreeuwt en vloekt dan alles bij elkaar en dan moet ze er al eigenlijk weer om lachen. “Wat ga je er dan aan doen hé? Dat is natuurlijk de vraag. Van alleen zeiken wordt niemand beter.”

Zo ziet ze dat ook terug binnen haar activiteiten met lotgenoten. Er is een tweedeling. De ene groep gooit de schouders eronder en gaat er (binnen hun mogelijkheden) voor, de andere groep is meer bezig met wat ze allemaal niet kunnen. Astrid gelooft dat dit komt door karakter, opvoeding maar ook je omgeving. “Als je alleen maar hoort hoe zielig je wel niet bent, dan ga je jezelf toch ook heel zielig vinden. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan om daar boven te kunnen staan.”

En natuurlijk is het niet alleen maar rozengeur, maneschijn en regenbogen, maar soms is kut ook alleen maar kut en niet het einde van de wereld. “Ken je dat liedje van Veldhuis & Kemper? Volkomen Kut! Nou, dat dus.”

Onlangs heeft Astrid uitgesproken dat ze dankbaar is voor alles wat ze heeft doorgemaakt en voor haar reuma. Natuurlijk had ze liever de pijn niet gehad, maar het heeft haar zo verschrikkelijk veel opgeleverd.

 “Ik heb misschien een beperking, maar dat betekent niet dat ik mijn beperking ben!”


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie