28 DECEMBER 2014, 14:00 uur

He wit papier…dat is lang geleden. Dat komt omdat ik lange tijd helemaal geen tijd had voor wit papier. Maar nu heb ik tijd genoeg, zeeën van tijd. Ik zit nu namelijk al een tijdje thuis. En dat bedoel ik letterlijk. Ik zit.

Ik ben ingestort of zoals dat in goed Engels heet: opgebrand.

In eerste instantie had ik het niet eens in de gaten, ik had wel al weken koppijn achter mijn ogen, sliep slecht, moe, moe, moe, mijn hoofd was een vergiet geworden en ik kon eigenlijk alleen nog maar huilen. Niks wat een weekje bijslapen niet zou kunnen oplossen dacht ik. Sterker nog, dat is wat ik tegen mijn manager zei toen ze me vroeg of het nog wel ging. Dat ze dat vroeg had waarschijnlijk alles te maken met het feit dat ik in huilen uitbarstte toen het papier in de printer op bleek te zijn.

Ze zei resoluut: blijf jij maar eens een week thuis. Het liefst had ik haar omhelst, eindelijk bijkomen.

Vanaf dat moment gaat het in plaats van langzaam beter alleen maar heel erg snel slechter.
Daar zit ik dan, lekker thuis, precies wat ik me al maanden wens, en: ik voel me schuldig, alsof ik het lekker voor elkaar heb, iedereen heel gewiekst in de maling heb genomen zodat ik eindelijk thuis mag blijven.

Wat een verdriet komt er ook los, pffffff.

3 JANUARI 2015, 03:45 uur

Vandaag ben ik precies een maand thuis. Een hele maand. En ik voel me klote. Voel me schuldig. Probeer het los te laten maar dat lukt maar mondjesmaat. Ik weet ook niet hoe ik me zou moeten voelen. Misschien is wat ik voel en meemaak wel helemaal niet erg genoeg om thuis te ‘mogen’ zijn.

Zolang ik in mijn eigen kleine wereld ben gaat het wel. Als ik met Jamal mee ga boodschappen doen gaat het ook wel goed.  Als collega’s berichtjes sturen om te vragen hoe het gaat dan krijg ik een zweetuitbarsting, en verder doe ik werkelijk niets zinnigs de hele dag. Het lukt gewoon niet. Ik probeer me daar dus niet schuldig over te voelen, ook op advies van de bedrijfsarts. De opdracht was: accepteren dat het even niet gaat en niet steeds over oplossingen na denken.

Dat ik op dit punt terecht ben gekomen kan ik verstandelijk heel goed beredeneren, ik kan het alleen niet oplossen met beredeneren en dat vind ik moeilijk. Daar zit dus een groot ding: m’n hoofd heeft het blijkbaar veel te veel overgenomen van m’n gevoel de laatste jaren.

Ik weet nog wel wie ik ooit was, maar ik ben diegene al best een tijd kwijt. De laatste week lijkt ze wel héél soms om de hoek te komen kijken, dat wel. Dat maakt me hoopvol maar ook verdrietig.
Gister had ik vlak voor ik echt wakker werd een soort gevoel in mijn lijf, heel even, een glimp, en ik lag er half wakend, half slapend over na te denken. Wat was dat voor gevoel dat ik daar een paar seconden voelde? En na een tijdje peinzen wist ik het ineens. Zo voel ik me als ik me goed voel. Ik koesterde het tot ik echt wakker werd, maar daarna maakte het me intens verdrietig.
Want hoe lang geleden is het dat ik me zo voelde.



Ik heb over anderhalve week weer een afspraak bij de bedrijfsarts.
Maar omdat ik thuis best wel functioneer, en ook, zolang ik een vertrouwd iemand bij me heb, best af en toe een beetje sociaal kan doen, vraag ik me af of ik dan niet ook gewoon wel weer aan het werk kan. Tegelijkertijd krijg ik hartkloppingen als ik daaraan denk. Maar wat dan?
Is het echt zo dat tijd en rust geoorloofd is? Dat dat mag, sterker nog dat dat nodig is?
Ik merk dat ik moet uitkijken dat ik niet alleen maar de dagen aan het tellen ben tot de volgende afspraak bij de bedrijfsarts, een soort opgejaagd gevoel.

Oh en ik ben soms gewoon bijna blij met mijn bizarre vergeetachtigheid, het is namelijk voor mij een keihard bewijs dat er echt, echt, echt iets aan de hand is en ik me niet alleen maar aan zit te stellen. Ik heb namelijk normaal gesproken een ijzersterk geheugen

5 JANUARI 2015, 17.00 uur

Ik las een stuk over cortisol en adrenaline in verband met BO. In het kort stond er dat als je stress ervaart, je lichaam in eerste instantie adrenaline aanmaakt om je op scherp te zetten, alert te houden. Als de stress langduriger is dan gaat je lichaam cortisol aanmaken om de staat van alertheid vol te kunnen houden, zodat je met de druk kunt blijven omgaan. Maar als je langdurige stress ervaart dan put het aanmaken van cortisol je lichaam uit, het gevolg is chronische stress, en dat kan weer leiden tot een burn-out.

Dat kwam wel even binnen. Het is dus ook echt iets lichamelijks! Ik ben denk ik al een jaar of…ehm…18 op hoog niveau aan het leven. Zowel positief als negatief. Het is dus gewoon op, de balans is eruit.

Maar ik weet niet beter dus weet ook niet hoe ik het dan nu wel moet gaan doen.

Mijn grote dilemma is: ik moet niets meer moeten, want moeten is stress. Maar ik moet wel aardig zijn voor mezelf en dingen loslaten. Dat lees ik overal. Ok.

Aardig zijn en dingen loslaten betekent dat ik heel erg laat ga slapen want ik ben van nature een nachtmens. Het betekent ook dat ik te weinig beweeg want ik moet er niet aan denken om te wandelen, fietsen, rennen, sporten of zoiets gezonds. Ik rook ook nog eens en gezond eten laat de laatste weken ook te wensen over.
Wat ik nu doe is dus allemaal heel erg slecht. En dat mag niet want bewegen, gezond eten en een netjes ritme zijn nummer 1,2 en 3 als het gaat om beter worden, ook dat lees ik overal.

Maar ik moet alles toch juist loslaten en niet teveel moeten van mezelf?

Ik kom er echt niet uit. Daar moet ik het dan maar met de bedrijfsarts over hebben volgende keer.

Het goeie nieuws: vandaag had ik voor het eerst de behoefte om naar buiten te gaan en te lopen en dat heb ik ook gedaan. Ik heb een half uurtje gewandeld en meteen fruit gehaald bij de supermarkt. Misschien komt het vanzelf wel weer? En is het niet zo slecht om het echt allemaal even te laten gaan zoals het gaat? Ik vraag me af of anderen zich ook schuldig voelen over dit soort dingen, dat anderen ook denken: dit is slecht en werkt averechts en toch wil ik het? Is dit gewoon een standaard fase?


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie