23-05-2015

Heb dus een stappenplan voor mezelf gemaakt. Met kleine haalbare stapjes waar ik niet van in de stress schiet.

Was best wel trots op mezelf, tot ik ineens ging bedenken hoe anderen tegen mijn nieuwe regels aan zouden kijken. Mijn verplichte stappen: elke dag minstens een kwartier wandelen, niet meer dan 10 sigaretten per dag, voor twaalven in bed liggen.

De meeste mensen die ik ken die roken niet, rennen elke dag een half uur, liggen netjes rond 11 in bed. Kom ik met mijn vooruitstrevende stappenplan. Ik schaam me gewoon voor mezelf, in mezelf. Maar dat heeft zo ontzettend geen zin. Het zijn stapjes en ze zijn vooruit. Punt.

25-05-2015

Het kloterige slapjanus gevoel dat ik heb opgewekt met mijn eigen positieve stappenplan blijft etteren. Het voelt zo gek, ik weet dat ik goed voor mezelf moet zorgen maar wat doe ik eigenlijk effectief op dat gebied, en wat stellen die nieuwe regels voor. Wat zeggen die regels over mij.

Maar ineens viel er ook wel een kwartje: die regels zeggen dat ik behoefte heb om vooruit te gaan. Dat ik iets wil. En dat betekent toch dat het de goede kant op begint te gaan? Betere keuzes willen maken komt voort uit mezelf beter gaan voelen.

Ben altijd al een avondmens geweest, maar in het begin van thuiszitten werd het ook rustig 4 of 5 uur ‘s nachts. Ook daar voelde ik me zo slecht over, tot ik het losliet. Dan maar om 6 uur gaan slapen en om 14 uur wakker worden, het maakte me even niet meer uit. Langzamerhand is dat wel weer iets genormaliseerd, vanzelf. Heb kunnen ontdekken dat mijn natuurlijk slaapritme ligt van 1 uur ’s nachts tot 9 uur ‘s ochtends. Maar ja, werk begint nou eenmaal vroeger…en dat is pittig. Ik voel echt verzet van binnen tegen vroeg naar bed moeten.

Maar goed, langzaam maar zeker komt er nu wel helemaal vanuit mijzelf de wens om weer wat dingen op te pakken en aan te pakken. Al met al gaat het dus wel, al merk ik wel dat ik naar mensen toe iets minder positief vertel over hoe het met me gaat. Ik zeg nu gewoon dat het niet lekker gaat en hou er ook niet de hele positieve ‘hoe goed een burn-out wel niet kan zijn op lange termijn’ reclame babbel bij.
Mijn hersens doen niet wat ik wil, hoe ik wil en zo lang als ik wil en dat is niet fijn.
Ik hoop echt, echt, echt dat dat ook weer beter wordt.

28-05-2019

Het goede nieuws van vandaag: ik heb vrede gesloten met mijn haperende hersenpan. Ik was zo boos vorige week, boos en teleurgesteld in mezelf. En toen ik, gewapend met mijn toetsenbord eens even flink tekeer ging tegen die falende hersens, las ik al typende terug wat ik ze allemaal verweet en waar ik ze voor uitmaakte en toen ineens had ik gewoon medelijden met die grijze massa van mij.
Arme hersentjes. Ze hebben me altijd geholpen, stonden altijd klaar voor me, lieten zich oprekken tot in het oneindige. Hebben me qua werk, maar ook privé gebracht waar ik nu ben. En ze hebben moeten werken hoor, neem dat van mij aan. Dag in dag uit, op volle kracht.
En daar zat ik ze dan uit te schelden en verwijten te maken. Pfoe, wat spijkerhard en onaardig.
Ineens zag ik het: ze zijn moe. Ze moeten bijkomen en hebben recht op vakantie. Ze verdienen niets anders dan een cocktailtje met parapluutje en een parasolletje op een fijn eiland.
Ik red me zolang wel even.
En nu vraag ik als het nodig is gewoon vriendelijk aan mijn hersens of ze een paar uurtjes met me mee willen doen, als ik moet werken bijvoorbeeld, en zodra het teveel wordt klap ik de ligstoel voor ze uit.

Het enige dat ik kan doen is vertrouwen dat ze wel weer bij zullen komen.

Boos op de feiten

Boos op de grens

Boos op de wereld

Woest is dit mens

Dat wat mij stuurde

Dat wat mij maakt

Dat wat mij troostte

Keihard geraakt

Hoe kan ik bouwen

Hoe kan ik zijn

Hoe kan ik leven

Zonder mijn brein

Uitgeput

Opgebrand

Veel te veel

Weg verstand

Mijn hersens zijn moe

Ze verdienen wat rust

Zo hard gewerkt

Uitgeblust

Altijd op scherp

Altijd paraat

Nooit op vakantie

Tot alles in staat

Tijd voor wat liefde

Tijd voor wat lucht

Streel ze zachtmoedig

Adem diep…en zucht


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie