01-06-2015

Sinds ik vriendschap met mijn hersens heb gesloten loopt alles een stukje rustiger. Ik neem het weer wat meer zoals het komt en zoals het gaat. Ik denk dat het stiekem toch ook wat beter begint te gaan. Ik heb minder de echt hypere zenuwenergie momenten en pak bijna vanzelf mijn rust. Dat betekent voor mij aan de keukentafel eindeloos documentaires kijken. Word ik per ongeluk ook nog wat wijzer van. Heb zitten denken om een echt boekje te schrijven over wat ik meemaak, maar heb dat ook meteen weer van me af gezet. Als ik een keer lekkere koekjes bak wil ik ook meteen een koekfabriek beginnen. Pas als ik genezen ben mag ik weer gaan nadenken over grote projecten.

Deze week 3 keer 4 uur werken. Ben benieuwd hoe dat gaat.

08-06-2015


Ik ben soort van panisch als het over mijn haar gaat de laatste maanden, wat afschuwelijk om het zo te zien uitvallen en nog maar de helft van mijn haar te hebben. Hoop dat het snel ophoudt.


Ik zit een beetje op een gek eiland, het gaat aan de ene kant blijkbaar zoveel beter dat ik me soort van ‘normaal’ voel vaak. Met als gevolg dat ik te snel ga, te veel doe, meer ga piekeren, slechter slaap en dus weer terugkom in het gevoel van geen grip hebben.

De truc is dan om weer te bedenken: ik ben er nog niet, dus laat maar gebeuren, denk ik. Maar het lijkt ook wel alsof er met iedere stap omhoog ruimte komt voor een nieuw probleem. Een probleem dat ongetwijfeld ten grondslag ligt aan de BO en waar dus iets mee moet gebeuren.
Als een soort computerspelletje bedenk ik nu: nieuwe verdieping, nieuw monstertje, monstertje verslaan, vlaggetje pakken, top momentje…en dan weer door naar het volgende level.

My god, ik ben beland in Super Mario. Kan iemand me vertellen waar de prinses zit opgesloten dan neem ik een shortcut.

Heb ondertussen trouwens een geheel nieuwe relatie opgebouwd met de katten. Het waren eerst ook heus gezellige beestjes, maar nu zie ik elke mood swing, nuffige houding en verontwaardiging. Ik moet vaak hardop lachen om ze. Praat ook meer met ze.

Zat terug te denken aan een paar maanden geleden, vlak voor ik thuis kwam te zitten. Ik twijfelde aan alles.
Ik wilde mijn relatie beëindigen, mijn baan opzeggen en ik wilde verhuizen naar een ander huis. En ik weet nog dat er ineens een kwartje viel: wacht even, als ik alles om me heen het liefst bij de boom wil zetten, gaat het dan misschien gewoon niet zo goed met mezelf? Zit het misschien in mij en niet in mijn omgeving?

En stel je voor dat ik daar niet achter was gekomen en de buitenwereld was gaan aanpakken. Dan zat ik nu zonder lieve vriend, zonder mijn fijne werk ergens op een flat in een buurt waar ik me niet thuis had gevoeld.

De geleerde les is: neem geen grote levensveranderende beslissingen als je zelf echt niet lekker in je vel zit. Ga eerst eens kijken wat er vanbinnen aan de hand is.

Ik ga vandaag bedenken hoe ik het huidige level in mijn computerspel kan overleven:

Piekeren, piekeren, piekeren, zorgen van anderen overnemen alsof het de mijne zijn, me bemoeien met dingen die me niets aangaan. Wakker liggen, en van een zonnige dag nog een wereldprobleem kunnen maken. Terwijl er niet echt iets aan de hand is. Met dezelfde ingrediënten zou ik me ook gewoon goed kunnen voelen.

14-06-2015

Gek eigenlijk, toen we een weekje weg waren liet ik alles achter me en was ik meteen ook veel minder bezig met ‘hoe het met me ging’. Het ging zoals het ging en ik deed wat ik deed en als ik moe was deed ik een dutje, maar het hele screenen van hoe is het vandaag en hoe zorg ik dat ik voor morgen genoeg energie opspaar en hoe lang duurt het voor ik weer bij ben gekomen, viel helemaal weg. Ik leefde in het moment, zou fijn zijn als ik dat in het gewone leven ook kan gaan toepassen. Als ik er eerst een keer achter kom waarom ik in mijn echte leven zo gestrest raak van helemaal niets.

15-06-2015

Ik vertelde de praktijkondersteuner/psycholoog trots over mijn stappenplan (zie vorige week). Zegt ze dat ze dat helemaal niet zo’n goed idee vindt…

Ze zei: ‘Natuurlijk is het goed om te bewegen en minder te roken, maar het laatste dat jij nu juist nodig hebt zijn dingen die je MOET. Hoe klein en haalbaar ook. Er viel een last van mijn schouders moet ik zeggen. Dus ik ben de minidoelen en regels alweer vergeten

Ik wil wel echt binnenkort stoppen met roken. Binnenkort. Echt.

Ik ben ook op een nieuw Super Mario level aanbeland: wat is van mij en wat is van een ander.

Als iemand problemen heeft of verdriet dan wil ik altijd graag helpen en dat is natuurlijk hartstikke leuk en lief en aardig. Maar als ik er vervolgens over na blijf peinzen en er wakker van ga liggen dan gaat er toch iets mis. Ik weet niet zo goed hoe ik die grens goed moet leggen.

Ik geloof(de) heilig in ‘wie goed doet, goed ontmoet’, maar de laatste tijd denk ik wel eens: ‘Wie goed probeert te doen, kan uiteindelijk gewoon de Sjaak zijn want er komt niet altijd iets voor terug en dat is niet erg maar dan moet je ook niet miepen en dus misschien iets minder goed proberen te doen’. Adem uit.


En het zit hem niet altijd in grote dingen hoor, het kan zo klein zijn als dat ik in de tram iemand hoor zuchten: ik kan geen matrasbeschermer vinden, en dat ik dan mijn telefoon tevoorschijn trek, google opstart, me omdraai en zeg: daar en daar, voor zo en zo veel.
Dit is trouwens niet echt gebeurt, ik overdrijf, maar ik kan het niet laten om oplossingen te bedenken voor iedereen.

Aan de ene kant heel leuk, maar aan de andere kant doodvermoeiend. Echt doodvermoeiend. Ik ben gewoon een mega bemoeial dus eigenlijk. Wel met goede bedoelingen, heus waar, ik vind het fijn om mensen blij(er) maken, dat geeft mij ook een goed gevoel. Maar er zit iets scheef, of niet lekker.
Nou dus daar moet ik mee aan de slag. Ik denk dat ik een elastiekje om mijn pols moet doen en elke keer als ik me ergens mee dreig te bemoeien (wil helpen) even aan het elastiekje moet trekken. Dan leer ik in elk geval alert te worden en een nieuwe afweging te maken.

Helpen mag, maar eigenlijk moet ik het misschien wel even afleren. Mensen overleven heus ook wel zonder mijn hulp. En ik mag ook bestaan zonder dat ik me op die manier nuttig maak.
Ik zit al typende te denken dus als ik aan het raaskallen ben: excuus.

Ik moet er blijkbaar iets mee.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie