17-06-2015

Ik verwens die hele burn-outtoestand. Ben de laatste week weer een paar keer tegen een muur gebotst, en ik had denk ik stiekem gehoopt dat dat botsen al ietsjes anders zou voelen ondertussen. Niet dus, daar ging ik weer: wazig zijn, niet kunnen nadenken en de hele rits bijbehorende lichamelijke klachten. Pfff.

Gisteren kwam ik een citaat tegen dat ik helemaal in het begin van m’n burn-out ergens heb opgepikt: “I was badly burned out. Which, as it turns out, is not the same as being tired, stressed out, bored, or in need of a vacation. It’s more like all those things wrapped together, times ten, plus a lobotomy.”

Jup, die lobotomie, ik moest erom grinniken maar soms voelt het echt zo.

19-06-2015

Ik merk dat ik van activiteiten die in de toekomst gepland sta ontzettend in de stress/paniek kan schieten. Ik heb het dan nu bijvoorbeeld over een feestje met logeren in een tent enzo, over twee weken. Wanneer ga ik dat soort dingen weer gewoon aankunnen, wanneer ga ik me weer normaal voelen, gewoon leven?


Ik denk soms dat ik niet eens meer weet hoe dat voelt. De vermoeidheid, de grenzen, het op en neer gaan, het terugvallen, de monsters die ik op elk level tegenkom. Het lijkt alsof dit nu voorgoed mijn leven zou kunnen zijn. En dan kan ik me bijna niet meer voorstellen of invoelen hoe het voelt om gewoon: te leven.

Ben druk bezig met mijn ‘helpersyndroom’. Het zit hem vooral in mijn privéleven merk ik, ik doe het op mijn werk ook wel maar daar kan ik het makkelijker zien en op tijd ingrijpen. In het dagelijkse leven is het zo diep ingesleten dat ik er niet zo één twee drie mee breek, maar zoals het vaak werkt bij mij: de oefeningen worden me in rap tempo aangeboden. Ik ben nu beginnend bewust onbekwaam. Een lastige fase. Confronterend, frustrerend, maar ook af en toe een glimpje van een uitweg.

Ik ben ook aan het oefenen om mezelf steeds af te vragen: wat vind ik hiervan en wat wil ik eigenlijk. Ik voelde me zo ontzettend rot vorige week, ik wist echt niet waar ik met mezelf heen moest. Maar heb op de één of andere manier mezelf weer weten te omarmen, besloten dat ik me niet zo rot hoefde te voelen, en dat er ook echt niemand langs zou komen om het voor me op te lossen, dat ik zelf de slingers op moet hangen.

Op de één of andere manier was er een soort klik, een gedachte van: als ik dan zo bezig ben met of iedereen om me heen het wel fijn heeft, waarom kan ik dat dan voor mezelf niet doen.

Klinkt als 1 + 1 = 2, maar voor mij is dit blijkbaar hogere wiskunde.

Verder ben ik MOE, maar heb deze week ook drie dagen van 5,5 uur gewerkt. Das toch alweer 16,5 uur. Op de helft van waar ik heen wil. Weet niet of ik dat nou mee of tegen vind vallen eigenlijk.

24-06-2015

Heb vannacht precies twee uur geslapen. Misschien lag ik wakker omdat ik deze week voor het eerst vier dagen ga werken. Oh en het ineens stoppen met roken kan er natuurlijk ook iets mee vandoen hebben…

02-07-2015

Al doe ik best wel weer wat, ik moet echt s middags even gaan liggen anders red ik het einde van de dag niet. Da’s nieuw.  Hersenloze acties zijn normaal geworden lijkt het wel. Echt bizar hoe dom ik kan redeneren af en toe. Ik schaam me er onderhand wel eens voor want ik ben normaal gesproken toch echt behoorlijk scherp. Ik kan er ook wel om lachen hoor en de mensen om me heen gelukkig ook wel, maar ik maak me eerlijk gezegd best wel zorgen of dat ooit weer helemaal goed komt.

10-07-2015

Mijn hersens laten me flink in de steek af en toe, ik kan er nu om lachen (meestal) omdat ik ze ook langzaam zie herstellen. Het gaat echt stukken beter met me geloof ik, maar daardoor valt het me extra zwaar als ik een dag helemaal niets, maar dan ook niets, voor elkaar krijg. De tranen zitten dan meteen heel hoog. Ik moet mezelf er echt aan herinneren dat ik aan het herstellen ben en de lat niet meteen eindeloos hoog leggen.

En ik ben per ongeluk, na twee weken, toch weer een beetje aan het roken.

20-07-2015

Zat te denken hoe moeilijk het zou zijn om zonder de houvast van een baan waarin je kunt groeien en rekken, weer op de rit te komen. Werken geeft me echt houvast en een doel en zet een rem op het navelstaren en letten op iedereen om me heen.

Eigenlijk zou er een soort opbouw programma moeten zijn voor mensen die uit een burn-out moeten opkrabbelen zonder vast werk, want ook als zelfstandige lijkt het me ontzettend moeilijk.
Een plek waar je uren kunt opbouwen zoals dat in een baan ook gaat. Kleine bedrijven waar je kunt komen re-integreren…zonder dat je er iets voor hoeft terug te hebben. Gewoon stiekem buiten alle instanties om. Zou toch wat zijn.

Ok. Foei! Ophouden met nadenken over andermans problemen.

20-07-2015

Het lijkt wel alsof de burn-out van mij kampioen ‘Beren Op De Weg’ heeft gemaakt. Het is echt niet te geloven waar ik me allemaal druk om kan maken.

Beeldend voorbeeld hiervan: ik deed mee aan een wedstrijd die ik langs zag komen, je kon een Saab Cabrio winnen, maar dan moest je wel een goed verhaal hebben waarom nou juist jij die auto moest winnen. Voorwaarde was ook dat je met de Saab op vakantie zou gaan deze zomer en daar een fotoverslag van zou maken.

Ok, leuk denk ik, dus ik schrijf een vlammend betoog en stuur het op. Vervolgens ging ik nadenken: dan heb ik dus twee auto’s en ik heb maar 1 parkeervergunning, hoe moet dat dan? En dan moet ik dus op vakantie met die auto maar ik ga helemaal niet op vakantie, hoe los ik dat dan op? En de dubbele kosten, verzekering, wegenbelasting… En wat als mijn dochter helemaal niet meer mee wil op vakantie?
Binnen een half uur zat ik te huilen om een auto die ik waarschijnlijk niet zou gaan winnen.
Kampioen ‘beren op de weg’ dus.

16-08-2015

Het is een beetje erg lang geleden dat ik wat schreef.
Dat komt denk ik omdat ik weer meer aan het werk ben, ik heb gewoon heel weinig energie voor dingen die niet strikt noodzakelijk zijn.

Het gaat op zich goed. Het werken (nu 5 dagen van 9-13) kost me veel energie maar ik vind het ook fijn. Ik loop ontzettend tegen mijn grens op van wat ik wel en niet aankan, dat vind ik moeilijk en dat zal voorlopig ook nog wel blijven spelen. Ik heb me erop ingesteld dat het uitdeuken en bijkomen zeker nog anderhalf jaar gaat duren, als ik dat niet doe dan zou ik volledig in paniek schieten en depressief worden.

Mijn hersens werken echt op de laagste stand, creatief doen ze het gelukkig aardig, maar de logica, wat normaal echt een van mijn sterke kanten is, is ver te zoeken.
Ik vul postcodes in die ik 20 jaar geleden had, zet melk in de kast en leg sleutels in de koelkast. Noem mijn katten bij namen die de katten uit mijn jeugd hadden. Ik vergeet wat mensen me net verteld hebben en ga zo maar door.

Ik heb gelukkig gelezen dat meer mensen met een burn-out hier last van hebben en heb daar op gebaseerd dat het weer over gaat. Maar: als ik daar aan ga twijfelen…pffff.

Sociaal ben ik nog niet veel waard, met een vriendin kan ik echt wel koffieleuten en bijkletsen maar een avond naar een restaurant met meer mensen voelt nog als een nachtmerrie. Ik hou mijn wereld dus klein, dat voelt het best. Maar ook dat is een gevecht met het deel van mij dat blijkbaar vindt dat een leuk leven vol hoort te zitten met veel mensen, evenementen, uitjes, borrels en eeuwigdurende gezelligheid.

Ik begin langzaam te begrijpen dat een leven leuk is als ik het zo invul zoals voor mij het beste voelt. Maar dat loslaten van die plaatjes die ik blijkbaar altijd heb gehad en nog heb, dat is lastig.

Het is gek, eigenlijk gaat het beter dan ooit, in de zin van dat ik bij mezelf ben en probeer te blijven, en ook niet anders meer kan. Ik verander kleine dingen op heel veel gebieden, soms meteen en soms na even oefenen. Die kleine veranderingetjes met elkaar geven het leven een heel ander gevoel. Geven mij een ander gevoel. Hier ben ik nog nooit geweest. Ik was altijd aan het reageren op het leven en nu ben ik meer mijn eigen manier aan het onderzoeken. Dus het gaat beter dan ooit terwijl ik echt in huilen uit kan barsten om kleine tegenslagen of veranderende omstandigheden.

Nou dat zegt wat over hoe ver ik was verwijderd van mijn eigen kern, wie IK ben en wat IK wil.

Uitgedoofd

Als het vuur is uitgedoofd
Je veel te hard hebt uitgesloofd
Je niet meer in jezelf geloofd
Je van je toekomst lijkt beroofd
Hoe ga je dan nog door

Je weet, de wereld is nog daar
Hetzelfde licht als vorig jaar
Maar alles lijkt nu zwart en zwaar
Je krijgt het niet meer voor elkaar
Hoe ga je dan nog door

Je sluit je af en maakt het klein
Je kijkt voorzichtig naar de pijn
Wat vond ik vroeger dan wel fijn
Probeert daar af en toe te zijn
Zo ga je dan maar door

Je wilt weer zijn wie je eerst was
Terug naar het halfvolle glas
Maar ‘t stomme is dat kan dus pas,
als je alles loslaat dat ooit was.
Want anders draai je door.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie