26-09-2015

Ik ben stevig bezig met werk-opbouwen, en dat kost me al mijn energie kan ik wel zeggen. Doe daarbuiten weinig tot niets, het sociale blijft uitputtend, behalve als het soms ineens energie op lijkt te leveren maar dat kan ik moeilijk van tevoren inschatten. En dus kan ik niet altijd op mijn eigen grenzen varen. Soms moeten ze juist even opgerekt worden om te ontdekken dat iets best kan, maar soms is dat dus echt niet zo.

Dus door de grenzen soms juist, met mate, te overschrijden kan ik vervolgens grenspaaltjes slaan. En dan kunnen die paaltjes een paar weken later ineens weer verschuiven maar dat moet ik dan weer opnieuw uittesten.
Ik ben soms echt verdrietig als ik bedenk met hoeveel gemak en plezier ik mijn werk altijd gedaan heb en hoe ik nu moet bikkelen om überhaupt weer te wennen aan het maken van uren.

Het level van dit moment: het gevoel van plezier en trots in mijn werk terugvinden.


Zonder over grenzen te gaan. Ik wil niet alleen maar bezig zijn met ‘hoeveel uren’ ik nu al maak, ik wil genieten van die uren. En dat betekent heel bewust zoeken naar de leuke dingen, de positieven. Op zich denk ik dat het een goed teken is dat ik hier over nadenk en het mis.

Maar tegelijkertijd als ik dan mensen zie die ’s avonds iets doen, dan besef ik me hoe ver dat nog van me af staat. Misschien wel nooit meer wordt zoals het was. Is ook niet erg, maar ik verlang zo naar mijn oude, daadkrachtige, positieve ik. Is die er nog, komt die met de tijd ook weer boven drijven?

08-10-2015

Het gaat echt even wat minder goed. Ik ben kapot. Moe, verdrietig, teleurgesteld.

Werk opbouw ging echt goed tot een week of twee geleden. Ik heb altijd met heel veel plezier gewerkt waar ik werk, maar juist nu in deze periode gebeurt er veel rondom mijn functie, de sfeer is anders dan hij altijd was, mijn plek is veranderd en mijn leidinggevende is aan de ene kant heel begripvol maar heeft ook de neiging (te) zware onderwerpen op tafel te gooien. Dingen waar ik nu eigenlijk nog niet echt over na moet denken.

Ik probeer er mijn lessen uit te halen en er mijn voordeel mee te doen, het te zien als oefeningen, kansen om te leren hoe ik mijn grenzen aangeef en bewaar. Dat werk werk is en collega’s geen vrienden zijn. Maar tot ik instortte voelde het wel alsof ik onder vrienden was en ik vind het zwaar om die omslag te maken. Juist nu. Of is het juist nu dat ik het zo anders ervaar omdat ik er anders in ben komen te staan.

Ik weet het niet.

Ik probeer te focussen op de kleine dingen, waar ik plezier uit haal en de rest een beetje om me heen te laten gaan, maar ik heb wel hart voor de dingen die ik zie gebeuren, ik heb er een (sterke) mening over, heb er ideeën over, heb alleen geen superkrachten meer. Dus kan niet anders dan me erbuiten houden, enigszins.

Nou ja, ik zit er echt even doorheen. En ik wil zo graag. Ik zou eigenlijk al vorige week weer een uurtje per dag erbij moeten hebben pakken maar heb aangegeven dat ik eerst grond onder mijn voeten moet hebben op dit level. Ben bang dat ik verder van huis raak anders. Daar luisteren ze goed naar hoor, ik zou alleen zo graag rustig weer op stoom komen en niet in een snelkookpan willen manoeuvreren.

Vandaag kreeg ik ook een brief van het UWV dat ik nu bijna een jaar ziek ben. Dat kwam ook wel even binnen. Het voelt alsof ik nu harder werk dan ooit. En dan heet ik ‘ziek’.

04-11-2015

Ik ben steeds op zoek naar verhalen van mensen die ooit een burn-out hadden en nu weer lekker leven. Die verhalen geven echt hoop.

Ik denk dat de fase waar ik nu inzit het lastigst is.

Eerst is het allemaal redelijk duidelijk: ik kan niet meer en ik moet alles stoppen en dan langzaam weer wat bijkomen.

Maar waar ik nu ben vind ik zwaar, heel zwaar. Wel voelen dat er dingen langzaam beter gaan maar geen enkele garantie of leidraad over hoe het verder zal gaan. Weten dat het nog heel lang kan duren voor ik weer een beetje op niveau zit, zonder te weten of dat niveau nog bestaat. Op het werk een grote struggeling om weer te presteren, zonder over grenzen te gaan. Eisen die gesteld worden waar ik nog niet aan toe bent, maar ook niet eeuwig op de goodwill van het bedrijf kunnen rekenen.
Ik heb nu een week vrij genomen om bij te tanken en de tranen komen los.

Wat een eenzaam klote proces is dit zeg.

Getverdemme.

Ik denk regelmatig: was ik maar nooit aan die burn-out begonnen ;-).

04-11-2015

Heb heel veel behoefte aan alleen zijn. Mijn tranen kan ik niet goed beheersen, ik schiet van nature snel vol, en dat is er nu niet beter op geworden. Maar het liefst huil ik alleen. Gister nog, liep ik door het park en dan stromen ineens de tranen over mijn wangen, gelukkig scheen de zon en kon ik mijn zonnebril opzetten.

Ik heb ook het gevoel dat ik nog nooit zo hard gewerkt heb als nu, en dat is zo frustrerend omdat ik niet gedaan krijg wat ik vroeger fluitend deed.

07-11-2015

Ik ben echt in de down-days. Ik verlang zo naar een paar dagen dat ik me goed voel, gewoon een heel klein beetje mild goed is genoeg. Ik ben het zo spuugzat en ben zo verdrietig en soms boos en dan weer verdrietig en dan weer gefrustreerd. Dat gevoel van weer heel even jezelf zijn is alweer te lang geleden, ik verlang ernaar met heel mijn hart maar vooralsnog huil ik de pannen van het dak.

08-11-2015

Kijk aan: ik voel me een ietsiepietsie beter.

Verdriet en onmacht eruit gooien, niet zo geforceerd beter moeten worden. De boel de boel laten, pas nadenken over dingen als ze zich daadwerkelijk aandienen, lief zijn voor en over mezelf. Dezelfde riedel weer helemaal opnieuw moeten uitvinden. Het komt steeds maar weer neer op: LOSLATEN.

Zat te denken dat het een grappig boek zou zijn met in elk hoofdstuk een situatie waar je tegen aan kan lopen in het leven, of in een BO, en dan steeds het hoofdstuk eindigen met de voor die situatie beste strategie namelijk: loslaten. Het komt er bij mij namelijk steeds weer op neer.

Loslaten, niet alleen van dingen buiten mij waar ik geen invloed op, of veto over, heb, maar ook over de eisen en verwachtingen die ik blijkbaar aan mezelf stel. Steeds maar weer.
Ik moet beter worden, ik moet ontspannen, ik moet vooruitgang zien en voelen, ik moet mezelf een schop onder m’n hol geven, ik moet leuk blijven voor de mensen om me heen, ik moet laten zien dat ik op het werk mijn mannetje weer sta, ik moet laten zien dat ik een BO heb maar niet achterlijk ben geworden, ik moet laten zien dat het elke keer iets beter gaat qua uren opbouw, ik moet het begrijpen: hoe is het gekomen en hoe kom ik weer vanaf, ik moet hier heel veel van leren zodat het niet nog eens gebeurt, ik moet een leuke moeder en partner en collega en vriendin blijven al is het op een lager pitje, ik moet er goed uit blijven zien, ik moet, ik moet, ik moet.

Ik moet…in koor: LOSLATEN!


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie