5-12-2015

Terugvallen na emotioneel zware momenten, het er toch weer uit klauteren en dan daarna elke keer ook weer terugvallen.

Ik raak zo gefrustreerd van dit patroon. Moedeloos ook soms.
En toch, en toch, ga ik in de lange lijn wel omhoog. Alsof ik op elk nieuw level weer nieuwe, of juist oude, zooi moet doorwerken. Steeds weer opnieuw dat vlaggetje veroveren en huppakee: volgende level vol hobbels.

Zoals de bedrijfsarts me verteld heeft weet ik dat het bijvullen van mijn reservetank echt pas op het allerlaatst in zicht komt, dat probeer ik heel erg te accepteren. Ik heb geen reserve, en rij voorlopig rond met net te weinig benzine. Ik ben zoveel energie kwijt met werk opbouw dat mijn huis niet meer is dan een bijtank hol. Het gezellig maken lijkt iets uit een vorig leven.


Dit alles begint me enorm tegen te staan. En aan de ene kant raak ik daar enorm gefrustreerd en verdrietig van. Aan de andere kant probeer ik te bedenken dat het misschien een goed teken is dat ik dat voel want dat betekent misschien dat dat de volgende stap wordt. Dat ik daar in het volgende level weer oog voor krijg en wie weet op een dag echt wel iets gezelligs voor elkaar krijg. Zoals het neerzetten van een bos bloemen of het uitmesten van een la.

Ongelofelijk dat ik steeds weer opnieuw moet uitvinden wat ik ook alweer moet doen om vooruit te komen. Echt ongelofelijk. Hoe vaak kun je een wiel uitvinden??

Terwijl ik dit opschrijf denk ik: zou het misschien zo zijn, dat doordat ik dit zo vaak opnieuw moet bedenken en doen, dat het iets wordt dat ik niet meer kwijtraak? Dat dit exact is wat gaat maken dat ik eruit kom, en blijf op een dag? Deze afschuwelijke, verschrikkelijke klote herhalingsoefening?

23-12-2015

Mijn burn-out is een jaar geworden, en dat voelde heel raar. Duurt dit al een jaar?!?

En ik ga ervan uit dat het herstel ook nog zeker die periode in beslag zal nemen. Met mijn verstand dan, de rest van mijn hele wezen heeft daar moeite mee.

Het gaat een beetje gek met me. Ik voelde me een paar weken echt goed, van binnen dan, ik was nog wel moe halverwege de dag, maar ik kwam weer een beetje in de richting van mijn oude zelf. Had een paar hele zware weken achter de rug met veel gedoe op werk. Toen dat opgelost was en ik me weer gewoon lekker voelde daar leek het wel alsof ik vleugels kreeg. Heel leuk om te voelen en ik genoot er ook intens van.
Maar nu heb ik vakantie en ben ik moe, en op en huilerig en zit ik niet lekker in mijn vel. Ik snap wel hoe het komt, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet doen.

Ik ga blijkbaar te snel op mijn werk doordat ik zo geniet van dat ik weer iets kan en daar zo blij van word, dat ik doorschiet. En dat moet ik afleren. Zoals ik het heb moeten afleren om constant sociaal bezig te zijn, moet ik nu blijkbaar leren dat ik niet ‘manisch’ moet worden als ik me vol in mijn werk stort ofzo. Maar zo ben ik nou juist, ik hou van mijn werk en ben er goed in en dat gevoel is zo lekker. Ik denk dat dit mijn valkuil is. Ik wil het goed doen, beter doen, best doen. En daar krijg ik energie van, maar ondertussen put het me ook uit. Denk ik.

Geen idee hoe ik hier dan weer een weg in moet vinden want het gevoel van willen ‘shinen’ is zo sterk en zo met mij verweven dat ik benieuwd ben of ik dat kan afleren.
Best wel een beetje gênant om te ontdekken dat ik wil vlammen en dat ik graag heb dat mensen dat zien, op werk dan he. Maar ik denk dat het zien en benoemen stap 1 is om het af te leren.

Of moet ik dat helemaal niet afleren? Heb ik gewoon de energie nog niet en komt dat wel weer. Of is het precies dit gedrag dat me hier gebracht heeft. Maandag heb ik een afspraak met een coach die ik vanuit werk aangeboden heb gekregen, dus ik weet waar we het over moeten hebben.

Maar het is ronduit klote om op een verjaardag binnen te komen en alleen maar te willen huilen eigenlijk, en dus de hele tijd alleen maar bezig zijn met tranen wegslikken en bijten. Dat was lang geleden. Dat wil ik niet meer.

24-12-2015

Dit is wat ik denk ik moet gaan leren in dit level: stilletjes genieten, in plaats van als een stuiterbal over de afdeling op mijn werk te gaan roeptoeteren hoe blij ik wel niet ben, hardop of in mezelf. Ik schiet absoluut door en voel ook dat dat me veel kost. Maar misschien is het wel onbegonnen werk want ik ben niet gewend om gelijkmatig en kalm te zijn. Maar als het me wel lukt, zoals in sociale situaties, voelt het wel fijn. Als een soort energie die ik bij me houd en koester van binnen. Een kacheltje dat brandt.
Ik ben denk ik een alles of niks persoon op vele gebieden. Lastig.

Half uur later

Ik zit nog eens na te denken over opwinding, positief dan wel negatief. Dat ze allebei niet zo goed zijn voor me. Ik had dat nooit eerder zo bedacht. Ik word verdrietig van het idee dat ik misschien voorgoed afscheid moet nemen van mijn hypere kant. Van mijn oude zelf.

Ik ga er de komende tijd maar mee oefenen. Wel heel erg blij zijn, en dat er vervolgens niet uit gooien maar er cool en relaxed van genieten, in relatieve stilte.

29-12-2015

Kerst is weer geweest en ik kon het redelijk aan. Merkte wel op een gegeven moment tijdens het kerstdiner met familie dat ik op huilen stond, tijd om weg te gaan dus. Nu het achter de rug is ben ik helemaal gesloopt. Een week vakantie, met kinderen en op zich relaxte dingen, is toch nog heel veel. Nu ben ik op mijn werk en ik vind het heerlijk, gewoon focussen en even niet sociaal hoeven zijn.


Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie