9 januari 2015, 16.00 uur

Het gaat goed in de zin dat ik steeds meer door krijg dat het niet goed gaat en ik mij steeds bewuster word van het feit dat ik dat serieus moet nemen. Ik kan niet anders eigenlijk. Mijn hersens hebben gewoon een stop ingelast. Tot hier en niet verder. Gelukkig krijg ik vanuit werk de ontzettende geruststelling dat ze me missen maar me alle tijd willen geven om weer met frisse moed te beginnen, zodra ik daaraan toe ben.

Ik merk dat ik ineens zo boos word de laatste dagen. Boos om dingen uit het verleden. Gefrustreerd met terugwerkende kracht. Vooral over situaties waarin ik er ooit voor koos om ‘erboven te staan’.
Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Wil met bepaalde mensen absoluut geen hernieuwd contact maar loop ze wel te vervloeken om het onrecht dat ze me hebben aangedaan en waar ze door mijn, in mijn ogen beschaafde houding te makkelijk mee weg zijn gekomen.
In het heden weet ik wel wat ik daaraan kan doen: meer lik op stuk beleid geven als iets me niet zint. Maar die ouwe zooi…pffffff.


Dinsdag moet ik weer naar de bedrijfsarts en daar zag ik behoorlijk tegenop. Wat nou als ze zegt dat ik wel weer kan beginnen? Maar mijn manager belde net om te zeggen dat ze ervanuit gaat dat ik echt minstens de tijd die ik nu al weg ben nog nodig heb voor we verder praten over hoe het beter en anders kan op mijn werk. Dat heeft me wel een beetje gerustgesteld.

Ik kan echt in de stress schieten als ik over drie dagen iéts moet doen. En niet omdat het zoiets moeilijks of zwaars is wat ik moet doen. Blijkbaar is mijn plan-spier overbelast geraakt door het drukke schema van de afgelopen jaren, met kinderen en werk, elk klein ding dat er moest gebeuren leverde geschuif, gestress en gedoe op. En nu, nu ik zeeën van tijd heb, reageert mijn lijf nog net zo, een soort Pavlov reactie.

15 januari 2015, 21:15 uur

Ik heb een rot week. Weet niet waar ik met mezelf heen moet. Het gaat eigenlijk qua energie lastiger dan eerst. Waar het eerst nog wel soort van doordrong af en toe dat ik niets hoefde en daar ook van kon genieten, is dat nu bijna weg. En waar zijn die zeeën van tijd nu ik niet werk…
Als Joris bij me is, zoals deze week, is er elke dag wel iets dat moet natuurlijk, los van eten en boodschappen. Gesprek op school, voetbaltraining, huiswerk, nou ja gewoon de dingen van de dag, maar eigenlijk is alles me teveel.

Ik voel me ook schuldig naar hem. Ik hoor mezelf zo vaak zeggen: kan niet of ik ben te moe.
Hij is er soort van immuun voor geworden en dat snap ik ook wel weer.

Ik probeerde hem vanochtend uit te leggen dat mijn stress-knop niet goed meer werkt, dat hij lam gedraaid is en dat ik nu van de gekste kleine dingen in de stress kan schieten en dat het dus belangrijk is dat dat weer tot rust komt.
Geloof dat dat wel een kwartje deed vallen bij hem, dat hij iets beter begreep dat er iets met me aan de hand is, dat ik dus gewoon echt iets heb.
Hij wil graag dat ik hem naar school breng. Als ik hem breng kan hij een half uur later de deur uit, maar sta ik drie kwartier in de file om daarna weer thuis te komen. Normaal als ik werk kom ik langs zijn school. En ja, ‘nu doe ik toch niks’ dus dan kan ik hem toch wel brengen? Maar ik merk dat het een verkeerd begin van de dag is op dit moment. Ik hoop dat de woorden die ik vanochtend wist te vinden hem iets beter doen begrijpen dat ik niet gewoon lui ben of niet wil.

Daarbij zijn er natuurlijk volksstammen mensen van 13 jaar die lang onderweg zijn naar school, sus ik mezelf.

Ik voel me alsof ik in niemandsland leef. Probeer de rust die ik de eerste weken wel af en toe vond weer terug te vinden. Goeie nieuws is dat ik wel wat beter slaap. Ga eerder naar bed, neem melatonine en luister een luisterboek. Ik denk dat ik dan binnen een half uur slaap. Pure winst. En als ik Joris naar school heb geholpen duik ik er ook weer even in en mag slapen tot ik wakker word.

16 januari 2015, 11:30 uur

Ik lees net terug wat ik gister schreef en moet daar wel ook bij vertellen dat diezelfde zoon die maakt dat ik me soms heel schuldig voel, ook maakt dat ik vrolijk word als ik aan hem denk. Die onstuitbare positieve kinderenergie die hij gewoon bij zich heeft, waar hij niets voor hoeft te doen of te laten, is ook juist één van de dingen waar ik me heel erg aan vasthou en me aan kan laven. Waar ik energie uit put, waar ik van geniet, gewoon door te kijken en te luisteren terwijl hij (zonder dat hij het in de gaten heeft) een compleet toneelstuk opvoert inclusief zang en dans als ik hem vraag naar zijn schooldag. Hilarisch omdat hij 13 is en net in de leeftijd tussen schattig en stoer.
En kinderen zijn soms vermoeiend, maar ze zijn ook vertrouwd, we kennen elkaar, kunnen onszelf zijn bij elkaar, zij kennen mijn grenzen en ik die van hen.

20 januari 2015, 17:30 uur

Vandaag op weg gegaan naar Hilversum om de bedrijfsarts te zien, maar ik reed verkeerd, de route die ik al tien jaar lang vijf keer per week rijd… Mijn hersens werken echt absoluut niet normaal. Ik raakte zo van de kaart, lees: in paniek, dat ik langs de weg ben gaan staan en huilend de arts heb gebeld dat ik onderweg was, maar verdwaald. Ik voelde me zo stom, zo schuldig en zo een aanstelster. Die ene afspraak, en het is me teveel. Gelukkig reageerde ze heel erg lief, ze zei dat ik adem moest halen, tot rust komen en rustig moest terugrijden naar huis. De afspraak was helemaal niet belangrijk, die konden we rustig opnieuw maken. Haar vriendelijkheid raakte me zo, dat ik zeker een half uur langs de weg heb zitten huilen zoals ik deed toen ik klein was. Wat is er in godsnaam met me aan de hand. Wat is er gebeurd, hoe ben ik hier terecht gekomen?


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie