18 februari 2015

Het gesprek met de bedrijfsarts was goed eigenlijk. Ik heb gewoon open en eerlijk mijn gedachten op tafel gelegd over mijn twijfels over wel of niet beginnen met opbouwen. Daardoor kwam ik eigenlijk op een heel duidelijk gevoel uit en werd het ineens heel helder: ik wil nog niet het gebouw binnen en al helemaal niet de afdeling op.
Dat ligt niet aan de mensen of aan mijn werkgever maar het sociale aspect kan ik nu gewoon nog niet aan. Dat voel ik aan alles. De tranen springen in mijn ogen als ik eraan denk en de stress kruipt in mijn nek.
Nu hebben we afgesproken dat ik zelf de tussenstapjes mag bedenken tussen waar ik nu ben (koffiedrinken in de buurt van werk) tot weer de afdeling oplopen. En dan evalueren we weer op 10 maart.

Dat voelt goed want ineens begreep ik: het gaat erom dat ik me ECHT weer goed voel en niet dat ik mezelf ZO SNEL MOGELIJK weer goed voel. Dus we hebben hetzelfde doel, namelijk dat ik weer aan het werk ga en dat ik me oprecht weer wat beter voel. Dat er hobbels zijn waar ik overheen moet dat snap ik ook wel en die zal ik ook moeten nemen maar dat moet wel enigszins kloppen met waar ik emotioneel ben.

Ik vind het moeilijk dat mijn burn-out voor 80% is ontstaan door persoonlijke omstandigheden van de afgelopen jaren en hooguit voor 20% uit mijn werk. Ik heb daardoor het gevoel dat ik misbruik maak van de mogelijkheden die ik vanuit werk krijg om beter te worden.


Maar ja, het maakt voor de uitwerking natuurlijk niet zoveel uit. Ik heb gewoon jarenlang als ik moe was of het teveel werd, een knop omgezet en toch actie ondernomen. Of dat nou ging om een echtscheiding, de ramen zemen of druk op het werk. En dat is denk ik waar het mis is gegaan.

Ik had het met de bedrijfsarts over die knop die ik altijd om kon zetten. Voel ik me rot? Dan ga ik mijn huis opruimen want dan voel ik me daarna allicht een beetje beter, die knop.

Ik zei dus tegen haar: “Mijn knop is stuk, ik kan hem niet eens meer vinden.”
Waarop zij zei: “je hebt nooit een knop gehad. Elke keer als jij die zogenaamde knop omzette, verdween de ellende niet, je parkeerde hem. Hij bleef bij je maar je keek er niet meer naar.”

Het was alsof er in mijn hoofd iets in elkaar klikte. Een puzzelstukje op zijn plek viel.

Mijn parkeergarage is overvol. En nu moeten al die geparkeerde auto’s één voor één weer naar buiten rijden om plek te creëren voor doorstroom. Geen knop, maar een veel te volle parkeergarage.  Geen knop, maar een proces. Die rot-knop was waarschijnlijk een onderdeel van mijn neergang…

24 februari 2015

Het lijkt wel alsof er een laagje narigheid is verdwenen, ik voel me langzaam weer mezelf worden.

Ik heb besloten om de hersteltijd die mij nog gegeven is door mijn werk op zo’n manier in te vullen als IK denk dat goed is voor mij. Dat betekent dat ik gezegd heb dat ik geen tussenstapjes ga nemen tussen koffieleuten met losse collega’s, en het moment dat ik de afdeling weer op zal lopen. Daar zit namelijk niet mijn grote probleem, al zal het best wel even een hobbel zijn.
Het voelt zo goed om het op mijn manier aan te pakken en dat ook uitgesproken te hebben, via mail, dat er zo maar weer een heel stuk op z’n plek is gevallen in mijn hoofd.
Ik voel weer energie van binnen borrelen af en toe. Ik ben alleen wel heel snel moe als ik die energie omzet in actie en daar wil ik de komende tijd mee aan de slag. Dus al met al een goeie week!


3 maart 2015

Ik voel me belabberd en kan wel huilen.
De laatste week was eigenlijk een week waarin ik me steeds beter ging voelen, mijn energie kwam terug.

Wel een soort onrustige energie die in mijn lijf trilde, dat ik niet zo goed wist hoe ik er mee om moest gaan. Maar ik voelde me ook echt opklaren in mijn hoofd.
Heb mijn leidinggevende een mailtje gestuurd dat ik dinsdag, na het gesprek bij de bedrijfsarts bij haar langskom…op de afdeling. Om te bespreken hoe ik weer kan gaan opbouwen. Dat voelde heel spannend maar ook wel goed. Langzaam weer aan de slag, het wordt tijd, ik ben denk ik echt zover.

Máár de laatste twee dagen merk ik ook dat ik weer hoofdpijn krijg, onrustiger slaap en me nu dus verdrietig voel. Onbestemd. Niet meer in de slome bubbel waar ik in zat maar ook niet het fijne gevoel dat ik de laatste week had. En daar schrik ik enorm van. Ik probeer mezelf tot rust te manen en zeg tegen mezelf dat het niet alleen maar een stijgende lijn zal zijn. Maar blijkbaar dacht ik dat stiekem toch.
Ik voel me teleurgesteld en een beetje angstig.
Ik denk wel dat het goed is om weer werk te gaan oppakken, op een laag pitje, maar het grijpt me ook aan blijkbaar. Maar dat hoort er toch ook wel bij? Dit gevoel?
Pfffff ik weet echt even niet wat ik met mezelf aan moet.

6 maart 2015

Ben mijn dipje enigszins te boven gekomen. Kijk met een soort angst en beven ook wel uit naar het moment dat we mijn werkopbouw gaan bespreken dinsdag.

Ik ben soms bijna vergeten dat ik leuk werk heb, en een leven.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie