11 Maart 2015

Ik was gister voor het eerst de afdeling op. Ik reed ernaar toe en had gewoon zin om te gaan, om iedereen weer te zien. Had ze van tevoren een mail gestuurd met een uitleg over het hoe en waarom van mijn plotselinge afwezigheid, zodat ik niet 15 keer hoefde te vertellen hoe het met me is.

Het was ook echt leuk om iedereen weer te zien, al waren we wat onwennig met elkaar.
Zij omdat ze niet zo goed wisten of ik zou gaan huilen als ze iets zouden zeggen en ik omdat ik zo lang weg ben geweest en een beetje zenuwachtig was ook wel.

Heb een gesprek gehad met mijn manager, dat was aan de ene kant heel fijn maar aan de andere kant duurde het gesprek meer dan een uur, ze is nogal kletserig en ik ook. Een heleboel info en plannen en inzichten in de afdeling. Teveel merk ik nu. Ik ben er echt van van de leg vandaag.

Maar goed vanaf volgende week begin ik met 2 x2 uur werken. Kleine taakjes zonder deadline, wel gewoon mijn eigen werk. Spannend maar het voelt ook goed. Ik was haast vergeten dat ik een leven heb buiten mijn huisje.



De uitdaging ligt vooral op het sociale vlak merk ik.
De snelle grapjes die men maakt, waar ik normaal het hardst aan meedoe?
Ik trek het niet, vind het niet interessant en heb er geen zin in.
De behoefte van mijn manager om de afdeling naar een hoger plan te tillen?
Echt heel leuk, maar ik wil er nu nog even niet mee te maken hebben. Ik wil gewoon mijn eigen werk doen en niet nadenken over de grote lijnen, over uitdagingen en ego strelende vooruitzichten.

Moest vandaag echt wel even huilen van alle indrukken die in mijn hoofd nog rondtollen, beetje koppijn ook. Ben dus maar stoofvlees gaan maken.

Mijn bedrijfsarts, waar ik voordat ik de afdeling op ging een gesprek mee had, had wel een heel erg inzichtelijk plaatje over burn-out. Het kwam erop neer dat je een weegschaal hebt met Belasting aan de ene kant en Belastbaarheid aan de andere kant.
Onder het bakje Belastbaarheid hangt nog een bakje met Reserves waar je uit kunt putten als de balans tussen Belasting en Belastbaarheid even tijdelijk scheef is.
Als je te lang op de Reserves teert dan zijn uiteindelijk je bakjes leeg —> burn-out.
Tot zover niks nieuws.
Maaaaar, ik dacht dat ik nu bezig was met het bakje Reserves aanvullen, zodat ik weer tegen een stootje kan en dat is dus nog helemaal niet zo.
Het bakje Belastbaarheid is eerst aan de beurt, en pas dán kan ik weer reserves opbouwen.


En het bakje Belastbaarheid is nu een soort gebroken been dat net uit het gips komt. Weinig spieren en slap. Dat been ga je eerst weer oefenen tot het weer stevig staat (dat is het re-integratieproces).
En dan, pas dan, gaat je Reserve bakje zich weer langzaam vullen.

Ik was heel erg blij met deze uitleg omdat het me met de neus op de feiten drukt: ik ben nog ‘ziek’ en dat gaat echt nog wel even duren. Het hoort erbij, het is normaal.

13 maart 2015

Ik maak vaak stoofvlees de laatste tijd.
Ik heb gemerkt hoe belangrijk het is om dingen te ontdekken die ik kan doen om op een dag zoals gister, waarop ik echt weer van de leg was, mezelf tot rust te dwingen. Een taart bakken, of zoals laatst toen ik couscous heb gemaakt op de traditionele manier. Ook lekker tijdrovend.

Goede nieuws is dat ik me vandaag weer beter voelde. Wat een winst is dat, dat er op en neer te ontdekken is en ook te weten waardoor het komt. Echt ik kan wel zingen vandaag, zo blij dat ik weer terugveer.

16 maart 2015

Twee stappen voorwaarts, één stap terug, voelt als: zestien stappen voorwaarts, omdat het ineens zo goed voelt om me even goed te voelen, en dan zevenentwintig stappen terug, omdat het dubbel zo rot voelt om dan weer te beseffen dat ik met dat goede gevoel er niet ben. Dat er echt iets is en dat dat niet ineens toch, als een wonder der natuur plotsklaps achter me ligt. Ik word steeds als het goede gevoel weer even weg is toch behoorlijk verdrietig en moedeloos.

Het voelt nu als een soort niemandsland. Ja het gaat beter, en nee het gaat nog niet goed.

Ik zit de laatste tijd ook na te denken of ik niet iets structureler moet zoeken om echt eens in mijn grenzen en verkeerde gewoonten te duiken. Ik heb alleen geen zin in een psycholoog. Dus weet niet zo goed wat dan. Misschien een haptonoom, daar heb ik in het verleden wel baat bij gehad.
Ik heb niks tegen psychologen, heb er veel aan gehad in mijn leven. Heb er gewoon geen zin in. Weer een nieuw iemand, weer mezelf uitleggen, blootgeven. Nee, ik voel echt weerstand. Ik heb een heel sterk gevoel dat ik hier zelf uit moet komen, met mezelf, op mijn manier.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie