Burn-Out Dagboek – 7

18 maart

Vandaag voor het eerst 2 uur gewerkt. En dat ging goed! Heb ook een mailtje aan mijn manager gestuurd dat het gesprek vorige keer veel te veel voor me was geweest en daar reageerde ze heel fijn op. Ik heb vandaag vooral met mensen gekletst en ook een mini klein beetje werk gedaan. Was blij te merken dat ik het nog kan, niet op topniveau maar dat komt wel weer, dat vertrouwen kreeg ik wel weer een beetje terug. Ik heb nogal een commerciële/creatieve functie en was een beetje bang dat mijn nieuwe ik niet meer zo ‘flitsend’ zou kunnen/willen werken. Heb op het moment bijvoorbeeld een beetje moeite met onzin gesprekken met mensen, waar ik voorheen de boventoon voerde. Ik heb mezelf gek gemaakt met het idee dat ik dan misschien helemaal niet meer in staat zou zijn tot luchtigheid. Maar dat valt geloof ik mee.
Ben netjes op tijd gestopt en nu thuis gewoon aan het klooien. Geloof dat ik geen ernstige grenzen heb overschreden

23 maart

Er is een reclame billboard op dit moment met een AH-reclame. Het is een vol boodschappenkarretje met van die snelheidsstrepen erachter. Alsof het karretje op de snelweg rijdt zeg maar. Erboven staat iets als:

Nu ook een pick-up point bij jou in de buurt. Als ik die poster zie dan word ik misselijk, letterlijk.


Het is namelijk de dolgedraaide samenleving samengevat in één boodschap. Precies zoals ik leefde voor ik instortte. Ik schrik er ook van dat dat een reclame is voor iets. Dat je dus dingen verkoopt door de belachelijke stress van het leven van tegenwoordig te verbeelden in een poster. Eng. Ik hoop dat die poster precies het tegenover gestelde oplevert. Namelijk dat mensen denken: het is toch te ziek voor woorden dat ik niet eens meer tijd heb/neem/maak om rustig boodschappen te doen. Ja die poster houdt me bezig. Misschien maak ik er wel een foto van en maak er dan mijn eigen waarschuwings-poster van, maar dan met een andere tekst erboven: DIT NOOIT MEER.

23 maart

Ik ben aan het oefenen om tegen mensen te zeggen: ‘Ik heb een burn-out’.

Iedereen kent wel iemand die ooit is omgevallen en het begrip dat mensen voor mij hebben is, tot nu toe, groot. Ik merk ook dat heel veel mensen zelf wel eens denken dat ze tegen instorten aan zitten. Dat mensen het fijn vinden om te horen dat er een leven mogelijk is waarin je leert minder te haasten en meer grenzen te stellen, aan jezelf en aan je omgeving. Ik ben een soort anti-stress-zendeling aan het worden. Ik kan er steeds minder goed tegen om mensen te zien rennen, stressen en haasten. Het houdt namelijk nooit op, het gaat nergens heen, er is geen eindpunt, het zit voor een belangrijk deel in jezelf en de keuzes die je maakt. 
 

24 maart

De stress begint weer in mijn lijf te schieten. Voel me niet fijn, ben moe, en mijn tranen zitten hoog. Weet niet zo goed waardoor het komt. Misschien wil ik toch weer teveel de dingen doen op een soort tjik-tjak-actie manier. Ik wil me niet meer zo voelen, en paniek ervan.  
Moet mezelf steeds weer vertellen dat dit een ‘neer’ is in het ‘op en neer’ van langzaam beter worden.  
 
Het zou zo fijn zijn als ik weet wat ik (niet) moet doen om weer in mijn relaxte bubbel terecht te komen.  
Het leven gaat ondertussen ook gewoon door. Dochter zit in zware (liefdes) tijden, ben dus druk met haar steunen, troosten en moed inspreken. Zoon kreeg ineens te maken met pesterijen op social media, ook iets waar ik me in moet verdiepen om hem er heelhuids doorheen te loodsen. Emotioneel zware arbeid op dit moment.

En dan zie ik mezelf ineens al kokend nog even mijn huiswerk doen voor de taalcursus die ik volg terwijl ik ondertussen de boekhouding aan het uitprinten ben. Niet goed bezig dus.
Heb wel bij de huisarts aangegeven dat ik ‘iets’ zoek ter ondersteuning de komende tijd, en heb nu over twee weken een gesprek met de praktijkondersteuner. Gewoon om mezelf bij de les te houden.

26 maart

Gister stond ik als een kind te huilen in de keuken, omdat ik mijn werk moest afbellen. Ik heb al een paar dagen last van een oorontsteking, het ging echt niet. En dat voelde slecht. Heel slecht. Twee keer per week twee uurtjes werken en dan afbellen. Wederom een dieptepunt. Ik vertel mezelf dat ‘gewone mensen’ zich ook ziekmelden met een oorontsteking, maar het voelt toch als één groot falen. Dubbel falen zelfs.

Hoog tijd om terug te gaan naar les 1: Laat het los. Doe niets. Probeer lief te zijn voor jezelf en te accepteren dat het is zoals het is, en gaat zoals het gaat. Klote burn-out.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Add A Comment