27 maart 2015

Maandagavond zat Linda van Dijk bij Pauw, ze vertelde over haar burn-out, en dat was zo fijn om te horen. De herkenning was groot en ik voelde me daarna minder schuldig dat ik nog steeds geen grote stappen zet. 

Ik zit nu een beetje tussen alles in. Niet heerlijk ontspannen, niet heel erg gestrest, ik ben denk ik aan het balansen. In de gaten aan het houden wat mij stress oplevert, en vervolgens aan het kijken wat ik daar mee moet of wil doen. De tranen zitten hoog zodra ik over mijn grens ga, dat is irritant maar ook wel een handige graadmeter.

Heb deze week weer twee keer twee uur gewerkt, waarvan twee uur thuis. Die twee uur is ook wel echt de max nu merk ik. Volgende week ga ik naar twee keer drie uur. Kijken hoe dat gaat.

2 april 2015

Het is prachtig weer…en ik zit me ondertussen schuldig te voelen dat ik binnen zit. Heb gewoon echt geen zin om mijn burn-out pak te verwisselen voor kleren en actief te worden. 


9 april 2015

Het is vallen en opstaan geblazen. Beetje gek tussengebied, tussen wel beter dan eerst, maar echt nog niet zoals het ooit was. Opbouw werk gaat ok. Ik kom duidelijk mijn grenzen tegen, kan van een eenvoudige vraag die ik normaal gesproken blindelings zou beantwoorden, in tranen uitbarsten. Goede nieuws is dat ik daarvan niet heel erg in paniek raak. Misschien wel wat verdrietig of teleurgesteld in mezelf.  

Ik zie die momenten maar gewoon als vlaggen die me bij de les houden.
 
Werk was niet de oorzaak van mijn burn-out. Bij de meeste mensen lijkt dat wel zo te zijn. Ik denk dan maar: mijn leven was zwaar werk. Ik heb van jongs af aan op mijn toppen hebben moeten redeneren, redderen en overleven. Het zijn gewoonten/manieren die zo diep zitten dat ik niet zo goed weet hoe het anders moet of kan. En daar kan ik behoorlijk van in de paniek schieten, want hoe ga ik dat nu nog leren?

Het is vreemd om te ontdekken waar mijn stress punten zitten. Een paasbrunch is voor mij nu echt een nachtmerriescenario, sowieso het hele sociale leven met meer dan 2 mensen. Terwijl als ik stilletjes mijn werk doe, als ik schrijf, dan heb ik nergens last van, dan geniet ik zelfs. 
Ik denk dat het misschien komt omdat juist de sociale kant van mijn leven mij heeft genekt, meer dan werk. Werk pak ik dus wel weer op, de creatieve kant zeker, maar de sociale kant daar zit voor mij echt de grote knoop. Zowel in privésituaties als in werksituaties en dat is lastig. 

14 april 2015

Ik kan er heel slecht tegen op het moment als er elke dag iets is of moet. Helemaal als ik die riedel steeds af ga in mijn hoofd. Ik heb mezelf de afgelopen dagen behoorlijk tot de orde moeten roepen. Liep alleen maar dingen in de toekomst te overwegen/overpeinzen. Werd er helemaal naar/ellendig/depri en gestrest. Zonder dat ik dat in de gaten had. Nu heb ik dus (alweer) bedacht dat het gewoon nog niet goed gaat met me. En dat scheelt alweer een stuk. Loslaten van verwachtingen, dingen gaan zoals ze gaan en komen wanneer ze komen.

14 april 2015, later die dag

Ik schreef daarstraks zo opgeruimd dat het loslaten van de verwachtingen het halve (als niet het hele) werk is, je had me gister, eergister en de hele vorige week moeten zien. Ik besef me elke keer weer opnieuw dat het echt is, dat het niet versneld kan worden, dat het loslaten is, dat het niet terug naar het oude is, maar op weg naar iets nieuws, waarvan ik dan ook nog eens niet weet hoe dat er dan uitziet. En wanneer ik er dan wel ben.

Maar soms als ik weer even in m’n zen-bubbel weet terug te keren dan voel ik dat het nut heeft, dat het zin heeft. Dat elke keer dat ik mijn kop stoot een moment is waarop ik moet stilstaan, een stap achteruit moet nemen en moet gaan onderzoeken waarom ik vastloop. Wat me zo in de stress doet schieten, waarom ik alleen maar huilend in bed wil liggen. En dan weer vrolijk door naar de volgende valkuil…

17 april 2015

Het is de hele tijd in het nieuws: burn-out en het feit dat steeds meer mensen er last van hebben. Ik ben blij dat ik niet de enige ben, dat mensen het er over hebben en ik me daardoor beter begrepen voel en minder ‘schaam’.

Vandaag weer gewerkt en dat gaat op zich goed, kom mezelf tegen in dingen en dat is denk ik ook de bedoeling. Dus het voelt niet altijd fijn, maar het is denk ik wel goed. Ik ben op dit moment diep verdrietig (gecombineerd met een vleugje woede) omdat een deel van mijn taken, zonder met mij te overleggen, wordt overgenomen door een ander. Het is beter, ik wil zelf minder uren gaan maken uiteindelijk, maar het voelt echt rot. Als ik dit gevoel zou moeten benoemen dan voelt het een beetje alsof ik ‘ontvriend’ of vervangen word. Het is confronterend.

Maar ik vertel mezelf dat als ik op een andere manier wil leven, ik ook afscheid moet nemen van sommige dingen, en dat het niet gek is dat ik er een rotgevoel bij heb. Ik zou nu het liefst heel hard huilend schreeuwen: ik wil het zelf blijven doen! Maar is dat echt zo? Ik weet het oprecht niet. Mijn kompas is stuk.


Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Schrijf een reactie