Categorie

Inspiratie

Categorie

Je hebt van die mensen die om alles zuchten en steunen: “Waarom moet mij dit nou overkomen? Mij gebeurt alleen maar van dit soort ellende.”

En heus, een bepaald gedeelte van die ellende zal je overkomen zijn. Je hebt nou eenmaal niet over alles in je leven wat te zeggen. Helaas. Dus soms gebeuren nare dingen, hele nare dingen.

Maar om te stellen dat alles je maar overkomt? Nee, dat gaat er bij mij dus niet in.

Je kunt absoluut stellen dat de meeste mensen niet bewust kiezen voor ellende. Zoals een onverwacht overlijden of een ziekte. Dat overkomt je. Maar: voor heel veel anderen zaken geldt dat vooral je eigen gedrag bepalend is voor wat je wel of niet overkomt.


Een persoonlijk voorbeeld. Na mijn roerige date-periode na de dood van Stefan was ik even klaar met daten. Maar ja, ik trof een meneer die mijn hart toch wel heel erg veel sneller deed kloppen. Dat hij al vrij snel aan mijn opbiechtte dat hij had gekampt met een verslaving, was voor mij geen enkele reden om alle alarmbellen te laten afgaan. Sterker nog, ik vond het dapper dat hij mij zo snel in vertrouwen nam, en voorzag geen enkel probleem.

Het waren 3 geweldige maanden. Familie werd geïntroduceerd, mijn zoon ontmoette hem. We deden leuke dingen. Er was geen vuiltje aan de lucht. Happy people.

En toen deed de verslaving weer zijn intrede. Eerst ongemerkt, ik had niks door. Maar steeds vaker zag ik kanten die ik niet fijn vond. Die me kwetste, die mijn zelfvertrouwen aantastte. En hard ook. Ik pretendeer altijd enorm open-minded en niet veroordelend te zijn, dus met dat in mijn achterhoofd bleef ik excuses maken voor hem, bleef ik mezelf steeds vaker naar beneden trekken en accepteerde ik steeds meer bullshit. Het was immers niet deze meneer, maar de verslaving die me zo hard aanpakte. 

En dat mensen, precies dat, is mijn eigen keuze geweest. Alle goede adviezen van vrienden ten spijt, gaf ik hem keer op de keer de kans om mij verder naar beneden te duwen. Om me verder te laten afzakken in mijn ellende.

Toen ik op een bepaald punt met mijn zoon naar het theater ging, een uitje waar we als moeder en zoon enorm naar uit hadden gekeken, en ik bijna de hele Brandweerman Sam voorstelling heb zitten huilen van verdriet om een situatie de dag ervoor met deze meneer, was de maat vol. Uiteindelijk was ik kapot. Gebroken. Ik kon niet meer. Emotieloos sprak ik een voice-memo bij hem in, om hem te laten weten dat dit de grens was. Ik had geen rek meer over.

En ook dat was mijn eigen keuze.

Deze relatie is me niet overkomen, ik heb er zelf voor gekozen. De ellende die hij (of eigenlijk de verslaving) me bezorgde is me niet overkomen, ik koos ervoor om er in te blijven. De huilbuien, de korte lontjes naar mijn zoon, mijn rare buien, de eindeloze gesprekken met vriendinnen zijn me niet overkomen. Ik wilde zelf in deze situatie blijven.

En waarschijnlijk om alle goede redenen. Het lag namelijk (wederom) niet aan deze meneer, maar aan de verslaving. Onze liefde zou toch zeker wel sterker zijn dat? En dat was hij niet.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt gehad van het feit dat ik me in deze relatie heb gestort. Ik heb er namelijk enorm veel van geleerd. Van hem, van de situatie en van mezelf. Lessen die ik anders niet gehad had.

Gaat het me nog een keer gebeuren? Vast wel. Weliswaar in een andere vorm, en dat is oké. Ik stel niet dat je nooit de verkeerde keuzes moet maken. Doe dat alsjeblieft wel. En vaak ook, daar leer je van. Uiteindelijk was mijn intentie juist. Ik wilde helpen. Alleen dat kon ik niet. Dat had met willen niks te maken.

Wat ik stel is dat je niet kunt verdrinken in de ellende die je voor een deel zelf veroorzaakt hebt.

En heus, ik begrijp als eerste, dat je niet zomaar iemand in de steek laat. Iemand van wie je denkt dat hij (of zij) je nodig heeft, maar je eigen geluk mag er nooit op achteruitgaan. En dat is precies wat ik je wil laten inzien.

Je mag je ellendig en ronduit kut voelen. Je mag balen van bepaalde mensen of situaties. Maar uiteindelijk bepaal alleen jij hoe vaak je dit blijft gebeuren! En die grens, die bepaal je zelf.

Dus zorg er in godsnaam voor dat je niet blijft jammeren dat dit “je allemaal is overkomen”, terwijl je er zelf bij was.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Vandaag was ik bij mijn jaarlijkse controle bij de gynaecoloog. Niet per se het leukste uitje van het jaar, maar wel eentje waar ik graag tijd voor maak.

Zij vertelde me dat er steeds minder vrouwen gehoor geven aan de oproep om een uitstrijkje te laten maken in het kader van het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker.

Dat vind ik gek. Heel gek.


De grootste reden volgens hun onderzoek? Schaamte!

Doe.Normaal.

Ik maakte er onderstaande video over.


Geef jij altijd gehoor aan de oproep? Vanaf nu wel toch?


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Met een ferme ctrl-A + delete heb ik zojuist mijn hele editorial voor vandaag weggevaagd. Ik zat een beetje op zeuren. En als ik zeg een beetje, dan bedoel ik eigenlijk een heleboel. Hou het er maar op dat vorige week geen goede week was werk technisch.  Een beetje veel gewerkt, kort lontje, een traan. Je kent het wel.

Vanmorgen had ik een interview met Judith, en toen ging mijn lampje weer aan. Sowieso een super leuk gesprek, maar los daarvan weet ik dan weer waarom ik doe wat ik doe. En dat levert me nu misschien nog geen stuiver op (en dat moet heus gaan gebeuren), maar ik word er wel gewoon heel erg blij van.

Dus de delete knop was snel gevonden. Even stoppen met mekkeren. (Want anders had ik inderdaad wel een fucking geit gekocht……)


Verder begon afgelopen week mijn muzikale 3 weken. Ik startte met Pink in de Arena. Er zijn niet genoeg superlatieven om in woorden uit te drukken hoe vet dat was. Ik ben toch zo verliefd op haar. Dat zingt gewoon een deuntje terwijl ze op de kop de hele Arena doorzweeft. Wat. Een. Wijf!

Donderdag toog ik met moeders naar Nijmegen voor Phil Collins. En hoewel ik van te voren dacht dat ik niet alles zou kennen, was niks minder waar. Bedankt ouders voor deze waardevolle muzikale opvoeding. Phil was wel een stukje ouder geworden, maar ondanks zijn fysieke beperkingen staat (zit eigenlijk) meneer Collins toch wel een veld met 65.000 mensen plat te zingen. Speaking of doorleven!

Aanstaande donderdag rijden vriendlief en ik weer naar Nijmegen. Nu voor Muse. Zin in! En dan is de muzikale 3-weekse weer ten einde. Jammer, maar wel beter voor mijn portemonnee en slaapuren. Zo is het ook gewoon.

De site is deze week weer bomvol. Tropenrooster ken ik persoonlijk dan wel, de site doet er niet aan mee. Zo lees je morgen weer een les uit mijn lezing. De les van deze week: “wordt geen slachtoffer!” Het is zo makkelijk om te blijven hangen in de emotie “waarom overkomt mij dit nou?” En heus, dat mag je best even denken, maar erin blijven hangen is geen optie. Aan de hand van een heel persoonlijk voorbeeld ga ik je dat morgen uitleggen. Het woensdaglijstje geeft jou de tips om een leuke vriendinnen dag te gaan vieren. Dan heb je daarna echt geen enkel excuus meer om het niet te doen. Ik ben heel benieuwd wat jij gaat plannen. Donderdag een speciaal plekje voor Miley Cyrus. Ook al zo’n girl-crush van mij! Vrijdag zingen we mee met Chef’s Special zodat je zaterdag geïnspireerd kunt lezen over de verhouding tussen geld en geluk. Zondag de laatste column die ik schreef voor Flair over rouw en verlies. En een extra blog over social-media dag. Waarom heb ik nou zo’n haat/liefde verhouding met social media?

Ik wens jou een hele mooie week, vergeet je niet in te smeren en genoeg water te drinken! (Ja, mam!)

Liefs,

Janke


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Het is dus vandaag internationale weduwe dag. En daar vind ik iets van. Begrijp me niet verkeerd, als deze dag er zou zijn om je weduwe buurvrouw een handje extra te helpen: prima. Maar ook daar heb je deze dag volgens mij niet voor nodig.

Sowieso ben ik een beetje wars van dit soort “clubjes”. Ik schreef er eerder een stuk over, wat goed weergeeft wat (en vooral waarom) ik tegen dit soort dagen heb.


“Je zou best eens wat kunnen hebben aan lotgenotencontact!”

Ik betwijfel het ten zeerste, want ik heb een enorm vooroordeel over lotgenotencontact. De basis van dit vooroordeel ligt al in mijn tienerjaren. Mijn moeder kwam toen in een rolstoel terecht en daarmee ook in de wereld van lotgenoten.

Dat was geen match! En dat begreep ik ook volkomen. Mijn moeder is een doordouwer, één bonk doorzettingsvermogen. En jawel, ook zij heeft wel eens een dag dat het niet lukt of niet gaat en dat ze moppert en klaagt en zeurt! En dat is prima. Maar zij is, tot op de dag van vandaag, niet haar ellende geworden. En dat vind ik knap! Heel knap. Je zou voor minder jezelf zielig blijven vinden. In het lotgenotencontact dat zij toen had, zaten heus wel mensen met dezelfde positieve instelling, maar het merendeel van deze mensen zijn, en ik probeer het nu netjes te verwoorden, notoire zeikerds!


Dus ja, ik en lotgenoten contact? Ik zag het niet zo zitten eerlijk gezegd! Maar, je kunt ergens pas echt wat van vinden als je het zelf ondergaan hebt, dus eerst doen, dan pas oordelen. En zo begon ik mijn voorzichtige eerste schreden op het lotgenoten pad in een besloten Facebook groep.

Mijn verwachting: hier zijn gelijkgestemden, die me niet veroordelen en waar ik alles kan zeggen!

Realiteit: 1000 vrouwen in een besloten Facebookgroep is nooit zonder oordeel en bij uitstek een heel slecht idee!

Mijn god! Wat een kippenhok. De oordelen van andere vlogen je werkelijk om de oren. Om nog maar niet te spreken over de leedmeter. Voor de geïnteresseerden: het is dus erger als je man sterft aan een ziekte dan aan een ongeval. Blijkbaar. Of was het nou andersom? Ik weet het niet meer, want het slaat namelijk helemaal nergens op! Je man is dood en dat is kut! De één heeft het niet zwaarder of minder zwaar dan jij. Waarom moet ik dit uitleggen?

Perplex was ik. En dat is mild uitgedrukt. En nu ben ik ervan overtuigd dat er ook vrouwen inzaten zoals ik. Die op zoek waren naar tips, naar pepers voor in konten en naar een beetje humor. Persoonlijk ben ik niet snel op mijn mondje gevallen, maar in dit geweld durfde zelfs ik niks meer te zeggen.

So far voor de besloten Facebookgroep. Nadat er één dame zo ongeveer gelyncht werd omdat ze om date-advies vroeg was mijn spreekwoordelijke grens wel bereikt. Gelukkig was daar de knop: “groep verlaten”. Houdoe en bedankt!

Online vond ik duidelijk niet helemaal wat ik zocht. Dus ging ik het live opzoeken. Zo toog ik naar een seminar waar Isa Hoes zou spreken over haar boek en de impact die de dood van haar man op haar en haar kinderen heeft gehad. Nu ben ik stiekem een beetje op Isa, dus daar wilde ik wel graag naar toe. Zogezegd, zo gedaan. Het was een prachtige lezing en ik hing aan haar lippen. Op een bepaald moment was er de mogelijkheid tot vragen stellen. Er kwamen mooie vragen, diepe vragen, onnozele vragen (die bestaan namelijk wel) en er kwam een mededeling. Een hele gekke mededeling.

Verplaats je even in de context. Je zit in een ruimte waarin Isa Hoes net gesproken heeft over de dood van haar man. Ze heeft wat passages uit haar boek voorgelezen, ze heeft verteld over hoe haar kinderen ermee omgaan en wat de impact is op hun leven. Ja? Heb je een goed beeld nu? En dan nu de mededeling:

“Ik vind het wel vervelend dat het alleen maar over zelfdoding gaat. Mijn man is gestorven aan kanker, maar die telt vandaag blijkbaar niet mee.”

Wait what? Dus ik dacht, nu wordt deze mevrouw vriendelijk doch duidelijk terecht gewezen. Toch? Nope! Ze kreeg bijval! En je zag in de zaal een tweedeling ontstaan. De groep die haar bijviel en de groep die met open mond zat te aanschouwen wat er nu net gebeurde. Die laatste groep was overigens aanzienlijk kleiner. Helaas.

Ook live was dus toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had, en verward toog ik naar huis. Op dat moment was de naam Lotties geboren. En geloof me, dat bedoel ik geenszins liefkozend.

Ik was op zoek naar herkenning, humor, positieve instellingen, en vond het allemaal maar mondjesmaat binnen de lotgenoten. En toen realiseerde ik me het volgende: Lotgenoten worden gelabeld per soort. Jij bent weduwe! Jij hebt reuma! Jij hebt een burn-out! Jij hebt kanker! En dan word je bij elkaar gefietst en dan ben je een clubje. Een Lottie clubje waarin je in ieder geval allemaal van elkaar weet wat eraan mankeert. Wel zo overzichtelijk. Of het handig is? Ik betwijfel het.

Maar waarom labelen we eigenlijk op soort? Waarom niet op instelling? Alle positieve Lotties graag linksaf en de rest mag zich bij de balie “zwelgen in zelfmedelijden” melden. Als ik namelijk iets van iemand aanneem, dan gaat het me niet om het soort label maar om de persoon.

En of jij dan weduwe bent, kanker hebt of een beperking hebt: I really don’t care! Ik vind jou een leuke labelloze lottie van wie ik wat kan leren, kom je in mijn Het is om te Janke clubje?


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Shwan, mijn stiekeme crush, heeft toch met zijn jonge leeftijd al behoorlijk wat nummers afgeleverd die een plek hebben in mijn powersong lijstje. Waarvan dit toch wel één van de betere is. Hoewel mijn vriend hier toch echt anders over denkt.

“Niet opgeven” is eigenlijk de kortste samenvatting die ik kan geven! En dat is precies waar Het is om te Janke over gaat: niet opgeven!

Beoordeel het zelf, onder de video vind je weer de hele songtekst.



It isn’t in my blood | Shawn Mendes

Help me, it’s like the walls are caving in
Sometimes I feel like giving up
But I just can’t
It isn’t in my blood

Laying on the bathroom floor, feeling nothing
I’m overwhelmed and insecure, give me something
I could take to ease my mind slowly
Just have a drink and you’ll feel better
Just take her home and you’ll feel better
Keep telling me that it gets better
Does it ever?

Help me, it’s like the walls are caving in
Sometimes I feel like giving up
No medicine is strong enough
Someone help me
I’m crawling in my skin
Sometimes I feel like giving up
But I just can’t
It isn’t in my blood

It isn’t in my blood

Looking through my phone again feeling anxious
Afraid to be alone again, I hate this
I’m trying to find a way to chill, can’t breathe, oh
Is there somebody who could…

Help me, it’s like the walls are caving in
Sometimes I feel like giving up
No medicine is strong enough
Someone help me
I’m crawling in my skin
Sometimes I feel like giving up
But I just can’t
It isn’t in my blood

It isn’t in my blood

I need somebody now
I need somebody now
Someone to help me out
I need somebody now

Help me, it’s like the walls are caving in
Sometimes I feel like giving up
But I just can’t
It isn’t in my blood

It isn’t in my blood
It isn’t in my blood
I need somebody now
It isn’t in my blood
I need somebody now
It isn’t in my blood


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.