Categorie

Inspiratie

Categorie

Het is zondag dus een nieuw Rouwkost Recept. Laat het nou ook nog eens Pasen zijn, dan is een recept zo gekozen.

Taart is bij uitstek geschikt als rouwkost en als we dat kunnen combineren met een feestdag zoals Pasen en een klein alcoholisch drankje. Dan hebben we een winnaar vandaag!

In deze taart zit advocaat. Mijn oma dronk dat wel eens, en heel eerlijk: ik ook! En dat vond ik toch lekker. Zo heel soms koop ik nog wel eens een fles om van te “snoepen”. Ik durf daarmee pas naar buiten te treden als ik ruimschoots met pensioen ben, dus niet doorvertellen!

Bak ze vandaag!



Paastaart

Ingrediënten:

  • 4 blaadjes gelatine
  • 150 g cantuccini
  • 50 g gesmolten boter
  • 200 g roomkaas
  • 200 g advocaat
  • 75 g poedersuiker
  • 100 ml slagroom
  • 2 eiwitten
  • chocolade-eieren
  • (Vergeet je springvorm niet, 22 centimeter is ideaal en daar mag ook bakpapier in)

Bereidingswijze:

(25 minuten)

Bekleed een springvorm van 22 cm met bakpapier. Week de blaadjes gelatine in koud water. Vermaal de cantuccini. Meng de koekkruim met de gesmolten boter in de springvorm en druk aan. Roer de roomkaas met de advocaat en poedersuiker los. 

Verwarm de slagroom. Knijp de gelatine uit en los op in de slagroom. Roer dit door door het roomkaas mengsel. Sla de eiwitten stijf. Vouw deze voorzichtig door de vulling. Stort de vulling op de koekbodem en zet 4 uur in de koelkast. Versier met chocolade-eieren en andere paasachtige feestelijkheden.

Eet smakelijk!

Bron: 24 Kitchen

Alle rouwkost recepten kun je hier terugvinden.


01-06-2015

Sinds ik vriendschap met mijn hersens heb gesloten loopt alles een stukje rustiger. Ik neem het weer wat meer zoals het komt en zoals het gaat. Ik denk dat het stiekem toch ook wat beter begint te gaan. Ik heb minder de echt hypere zenuwenergie momenten en pak bijna vanzelf mijn rust. Dat betekent voor mij aan de keukentafel eindeloos documentaires kijken. Word ik per ongeluk ook nog wat wijzer van. Heb zitten denken om een echt boekje te schrijven over wat ik meemaak, maar heb dat ook meteen weer van me af gezet. Als ik een keer lekkere koekjes bak wil ik ook meteen een koekfabriek beginnen. Pas als ik genezen ben mag ik weer gaan nadenken over grote projecten.

Deze week 3 keer 4 uur werken. Ben benieuwd hoe dat gaat.

08-06-2015


Ik ben soort van panisch als het over mijn haar gaat de laatste maanden, wat afschuwelijk om het zo te zien uitvallen en nog maar de helft van mijn haar te hebben. Hoop dat het snel ophoudt.


Ik zit een beetje op een gek eiland, het gaat aan de ene kant blijkbaar zoveel beter dat ik me soort van ‘normaal’ voel vaak. Met als gevolg dat ik te snel ga, te veel doe, meer ga piekeren, slechter slaap en dus weer terugkom in het gevoel van geen grip hebben.

De truc is dan om weer te bedenken: ik ben er nog niet, dus laat maar gebeuren, denk ik. Maar het lijkt ook wel alsof er met iedere stap omhoog ruimte komt voor een nieuw probleem. Een probleem dat ongetwijfeld ten grondslag ligt aan de BO en waar dus iets mee moet gebeuren.
Als een soort computerspelletje bedenk ik nu: nieuwe verdieping, nieuw monstertje, monstertje verslaan, vlaggetje pakken, top momentje…en dan weer door naar het volgende level.

My god, ik ben beland in Super Mario. Kan iemand me vertellen waar de prinses zit opgesloten dan neem ik een shortcut.

Heb ondertussen trouwens een geheel nieuwe relatie opgebouwd met de katten. Het waren eerst ook heus gezellige beestjes, maar nu zie ik elke mood swing, nuffige houding en verontwaardiging. Ik moet vaak hardop lachen om ze. Praat ook meer met ze.

Zat terug te denken aan een paar maanden geleden, vlak voor ik thuis kwam te zitten. Ik twijfelde aan alles.
Ik wilde mijn relatie beëindigen, mijn baan opzeggen en ik wilde verhuizen naar een ander huis. En ik weet nog dat er ineens een kwartje viel: wacht even, als ik alles om me heen het liefst bij de boom wil zetten, gaat het dan misschien gewoon niet zo goed met mezelf? Zit het misschien in mij en niet in mijn omgeving?

En stel je voor dat ik daar niet achter was gekomen en de buitenwereld was gaan aanpakken. Dan zat ik nu zonder lieve vriend, zonder mijn fijne werk ergens op een flat in een buurt waar ik me niet thuis had gevoeld.

De geleerde les is: neem geen grote levensveranderende beslissingen als je zelf echt niet lekker in je vel zit. Ga eerst eens kijken wat er vanbinnen aan de hand is.

Ik ga vandaag bedenken hoe ik het huidige level in mijn computerspel kan overleven:

Piekeren, piekeren, piekeren, zorgen van anderen overnemen alsof het de mijne zijn, me bemoeien met dingen die me niets aangaan. Wakker liggen, en van een zonnige dag nog een wereldprobleem kunnen maken. Terwijl er niet echt iets aan de hand is. Met dezelfde ingrediënten zou ik me ook gewoon goed kunnen voelen.

14-06-2015

Gek eigenlijk, toen we een weekje weg waren liet ik alles achter me en was ik meteen ook veel minder bezig met ‘hoe het met me ging’. Het ging zoals het ging en ik deed wat ik deed en als ik moe was deed ik een dutje, maar het hele screenen van hoe is het vandaag en hoe zorg ik dat ik voor morgen genoeg energie opspaar en hoe lang duurt het voor ik weer bij ben gekomen, viel helemaal weg. Ik leefde in het moment, zou fijn zijn als ik dat in het gewone leven ook kan gaan toepassen. Als ik er eerst een keer achter kom waarom ik in mijn echte leven zo gestrest raak van helemaal niets.

15-06-2015

Ik vertelde de praktijkondersteuner/psycholoog trots over mijn stappenplan (zie vorige week). Zegt ze dat ze dat helemaal niet zo’n goed idee vindt…

Ze zei: ‘Natuurlijk is het goed om te bewegen en minder te roken, maar het laatste dat jij nu juist nodig hebt zijn dingen die je MOET. Hoe klein en haalbaar ook. Er viel een last van mijn schouders moet ik zeggen. Dus ik ben de minidoelen en regels alweer vergeten

Ik wil wel echt binnenkort stoppen met roken. Binnenkort. Echt.

Ik ben ook op een nieuw Super Mario level aanbeland: wat is van mij en wat is van een ander.

Als iemand problemen heeft of verdriet dan wil ik altijd graag helpen en dat is natuurlijk hartstikke leuk en lief en aardig. Maar als ik er vervolgens over na blijf peinzen en er wakker van ga liggen dan gaat er toch iets mis. Ik weet niet zo goed hoe ik die grens goed moet leggen.

Ik geloof(de) heilig in ‘wie goed doet, goed ontmoet’, maar de laatste tijd denk ik wel eens: ‘Wie goed probeert te doen, kan uiteindelijk gewoon de Sjaak zijn want er komt niet altijd iets voor terug en dat is niet erg maar dan moet je ook niet miepen en dus misschien iets minder goed proberen te doen’. Adem uit.


En het zit hem niet altijd in grote dingen hoor, het kan zo klein zijn als dat ik in de tram iemand hoor zuchten: ik kan geen matrasbeschermer vinden, en dat ik dan mijn telefoon tevoorschijn trek, google opstart, me omdraai en zeg: daar en daar, voor zo en zo veel.
Dit is trouwens niet echt gebeurt, ik overdrijf, maar ik kan het niet laten om oplossingen te bedenken voor iedereen.

Aan de ene kant heel leuk, maar aan de andere kant doodvermoeiend. Echt doodvermoeiend. Ik ben gewoon een mega bemoeial dus eigenlijk. Wel met goede bedoelingen, heus waar, ik vind het fijn om mensen blij(er) maken, dat geeft mij ook een goed gevoel. Maar er zit iets scheef, of niet lekker.
Nou dus daar moet ik mee aan de slag. Ik denk dat ik een elastiekje om mijn pols moet doen en elke keer als ik me ergens mee dreig te bemoeien (wil helpen) even aan het elastiekje moet trekken. Dan leer ik in elk geval alert te worden en een nieuwe afweging te maken.

Helpen mag, maar eigenlijk moet ik het misschien wel even afleren. Mensen overleven heus ook wel zonder mijn hulp. En ik mag ook bestaan zonder dat ik me op die manier nuttig maak.
Ik zit al typende te denken dus als ik aan het raaskallen ben: excuus.

Ik moet er blijkbaar iets mee.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Afgelopen vakantie heeft mijn zoon me gek gezeurd om een T-shirt met pailletten. Zo’n T-shirt dat van tekening verandert als je over de glimmende gevalletjes heen wrijft. Geweldig. Als ik nog 5 was geweest had ik bij mijn moeder om hetzelfde gezeurd. Op naar het winkelcentrum. Hoe goed we ook zochten met z’n allen, geen enkele jongensafdeling voorzag in de behoefte van mijn zoon. Dikke tranen tot gevolg.

Oplossing: de meisjesafdeling. En jawel, daar lag een hele horde glimmende, veranderende T-shirts voor het oprapen. Hartjes, My Little Pony, sterren. Bedenk het en ze hadden het. Mijn zoon kwam ogen te kort van al dat prachtigs. Hij zocht twee shirts uit: eentje met een pailletten konijn en eentje met een pailletten hart. Ik begon al zenuwachtig heen en weer te schuifelen. Niet omdat ik mijn zoon deze shirts niet wil geven. Verre van! Als hij een roze tutu wil, dan krijgt hij deze ook van mij. Maar omdat ik hem wil beschermen tegen al het kwaad. Pesterige opmerkingen op school, afkeurende blikken van ouders, enfin: een aloude moederkwaal. Bescherm je kroost!


Tegenover die beschermingsdrang staat mijn wens om een zo’n autonoom mogelijk mens af te leveren aan de maatschappij. Best een heftige mentale discussie met mezelf zo midden in de Hennes & Mauritz. De shirts werden betaald, en zoonlief heeft de rest van de middag met zijn H&M-tasje vrolijk door het winkelcentrum gesjokt. Op de camping moest hij natuurlijk één van zijn shirts aan. Dat de mussen dood van het dak vielen, en dit specifieke exemplaar lange mouwen had, deerde hem allerminst. De rest van de vakantie heeft hij afwisselend het konijnenshirt en het hartenshirt aangehad. Had ik dit van tevoren geweten dan had dit mij een hoop inpakstress gescheeld, maar dit geheel terzijde.

De tweede schooldag. Aangezien mijn zoon pas 5 is, leg ik zijn kleren voor hem klaar. Afkeurend kijkt hij naar de set die ik heb klaargelegd. “Ik wil mijn hartenshirt aan!” En poef, mentale discussie weer aan in mijn hoofd. Autonomie heeft gewonnen. Een jas was niet nodig, want dan zag niemand zijn shirt. Smart thinking! Vol trots loopt hij het schoolplein op. De meisjes willen allemaal aan de pailletten zitten, het shirt bleek een heuse “chick-magnet”. Die zoon van mij is best een slimmerik.

Ik zie bij de bijbehorende ouders blikken van verbazing, bewondering en totale afkeuring. En dat mag. Mijn keuzes zijn de jouwe niet, en andersom. En dan gebeurt het: mijn zoon loopt naar me toe om me wat te vragen en een ouder kijkt naar zijn shirt, kijkt naar mij en zegt: “Zo weet je zeker dat je een homo van hem maakt!” Even weet ik niks uit te brengen. Mijn zoon kijkt naar mij en vraagt: “Wat is een homo mama?” Ik glimlach en zeg: “Als jij verliefd bent op een jongen dan ben je een homo lieverd.” Ik werp ondertussen een nijdige blik naar de ouder in kwestie. Mijn zoon glimlacht en zegt: “Dan ben ik soms homo, want ik ben soms op Sara en soms op Daan.” En huppelend loopt hij het schoolplein weer op. Roze wolkjes vullen mijn hart.

In mijn hoofd bedenk ik me dat ik het onderwerp moet laten rusten, dat het meer zegt over deze ouder in kwestie dan over mij, mijn zoon of over mijn opvoedkwaliteiten. Het lukt me maar moeilijk. De bekrompenheid en de dommigheid van deze opmerking zouden de moeite van het reageren niet waard moeten zijn. Mentale oorlog in mijn hoofd!

De schooldeuren gaan open, we persen ons allemaal als sardines door de klapdeuren naar binnen. Alsof het lot ermee speelt, worden ik en deze ouder samen de trechter doorgeduwd. Ik kijk haar aan zeg: “En morgen heeft hij zijn Turtle shirt aan. Met roze nagellak als hij dat wil.” De vrouw kijkt me verbouwereerd aan. “Lastig he, als een vijfjarige meer zelfvertrouwen heeft dan jij?” Ik glimlach vriendelijke en loop dan de klas binnen.

’s Avonds speel ik met mijn zoon. De Cars auto’s vallen de My Little Pony’s aan, want ja: er moet wel gevochten worden. Lachend kruipen we over de vloer. De Cars auto’s in mijn hand, de pony’s in die van hem.


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier is vandaag de meivakantie begonnen. Dus ik dacht, ik gooi er deze keer even een powersong in. Powersongs zijn echt mijn ultieme guilty pleasure. Misschien heb ik er zelfs een lijstje in mijn Deezer account voor gemaakt. Mijn vriend noemt dit liefkozend het “schreeuwende you can do this” lijstje.

Ik heb de ook een soort haat/liefde verhouding met van die empowerment achtige nummers. Ik heb besloten het maar gewoon te omarmen. Iedereen kan toch soms wel een “YOU CAN DO THIS” muziekje gebruiken!

Vandaag is het de eer aan de mannen van The Script met het nummer Superheroes. Vooral de zin “Turn the pain into power!” laat mijn powerhartje weer wat sneller kloppen! Die van jou?

Onder de video vind je weer (zoals altijd) de hele songtekst!

Happy Mourning!



Superheroes – The Script

All the life she has seen
All the meaner side of me
They took away the prophet’s dream
For a profit on the street

Now she’s stronger than you know
A heart of steel starts to grow

All his life he’s been told
He’ll be nothing when he’s old
All the kicks and all the blows
He won’t ever let it show

‘Cause he’s stronger than you know
A heart of steel starts to grow

When you’ve been fighting for it all your life
You’ve been struggling to make things right
That’s how a superhero learns to fly
Every day, every hour, turn the pain into power

When you’ve fighting for it all your life
You’ve been working every day and night
That’s how a superhero learns to fly
Every day, every hour, turn the pain into power

Oh-oh, oh, oh
Oh-oh, oh, oh

All the hurt, all the lies
All the tears that they cry
When the moment is just right
You see fire in their eyes

‘Cause he’s stronger than you know
A heart of steel starts to grow

When you’ve been fighting for it all your life
You’ve been struggling to make things right
That’s how a superhero learns to fly
Every day, every hour, turn the pain into power

When you’ve fighting for it all your life
You’ve been working every day and night
That’s how a superhero learns to fly
Every day, every hour, turn the pain into power (power, power, power, power, power)

Every day, every hour turn the pain into power
(Power, power, power, power)

Every day, every hour turn the pain into power

She’s got lions in her heart
A fire in her soul he’s a got a beast
In his belly that’s so hard to control
‘Cause they’ve taken too much hits, taking blow by blow
Now light a match, stand back, watch them explode

She’s got lions in her heart
A fire in her soul he’s a got a beast
In his belly that’s so hard to control
‘Cause they’ve taken too much hits, taking blow by blow
Now light a match, stand back, watch them explode

When you’ve been fighting for it all your life
You’ve been struggling to make things right
That’s a how a superhero learns to fly
Every day, every hour, turn the pain into powerWhen you’ve fighting for it all your life
You’ve been working every day and night
That’s a how a superhero learns to fly
Every day, every hour, turn the pain into power (power, power, power, power, power)

Oh, yes (power, power, power, power)
Every day, every hour, turn the pain into power
(Power, power, power, power)

Ooh, yeah Whoa (power, power, power, power)
Every day, every hour, turn the pain into power

When you’ve been fighting for it all your life
You’ve been struggling to make things right
That’s how a superhero learns to fly

Alle nummers in de categorie rouwmuziek kun je hier terugvinden.


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Ondertussen ben ik wel wat gewend aan nare reacties op internet. Mensen denken soms gewoon oprecht niet na voor ze wat typen. Het is wat het is. Onlangs werkte ik nog mee aan de campagne van Slachtofferhulp Nederland over het online bashen van mensen na een misdrijf of ongeval.

Maar nu zijn we met zijn allen toch echt helemaal ziek geworden.


Gisteren heeft, naar het zich nu laat aanzien, Samantha de Jong (Barbie) opnieuw een zelfmoordpoging gedaan. En daar vinden mensen wat van. Ze vinden wat van haar, ze vinden wat van haar gedrag en ze vinden wat van haar wens om een einde haar leven te maken.

Ik ken Samantha niet, dus ik weet niet wat er in haar hoofd omgaat. Maar ik maak me nu wel zorgen. Samantha is namelijk gewoon een moeder. Met kinderen. Die later kunnen lezen hoe de gemiddelde idioot met een toetsenbord meent maar wat te kunnen blaten. Nog los van wat de impact op hun is van de mentale toestand van hun moeder.

Misschien kan je de Euromast nemen volgende keer?”

“Zelfs zelfmoord plegen kun je niet!”

“Ik help je de volgende keer wel een handje, misschien ben je dan wel succesvol.”

En natuurlijk weet ik dat de mensen die dit typen vaak zelf geen hoog IQ hebben, misschien hebben ze zelf enorme problemen of hebben ze gewoon echt niks beters te doen. Maar ik geloof in het principe dat je voor alles kunt kiezen. Deze mensen kiezen er dus voor om iets naars te zeggen om zichzelf beter te voelen. Bijzonder!

Ik kan ervoor kiezen om al deze berichten te negeren omdat het me alleen maar irritatie en frustratie oplevert. Maar ik kies er nu voor om bewust te zeggen: DOEISLIEF!

Als we nou allemaal gewoon een beetje liever tegen elkaar doen, ons wat meer om elkaar bekommeren, en gewoon er voor kiezen om niet onze ongenuanceerde mening zomaar op internet te knallen……. Dan denk ik dat de kinderen van Samantha in ieder geval online beter af zijn!

DOEISLIEF!


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

“Je zou best eens wat kunnen hebben aan lotgenotencontact!”

Ik betwijfel het ten zeerste, want ik heb een enorm vooroordeel over lotgenotencontact. De basis van dit vooroordeel ligt al in mijn tienerjaren. Mijn moeder kwam toen in een rolstoel terecht en daarmee ook in de wereld van lotgenoten.

Dat was geen match! En dat begreep ik ook volkomen. Mijn moeder is een doordouwer, één bonk doorzettingsvermogen. En jawel, ook zij heeft wel eens een dag dat het niet lukt of niet gaat en dat ze moppert en klaagt en zeurt! En dat is prima. Maar zij is, tot op de dag van vandaag, niet haar ellende geworden. En dat vind ik knap! Heel knap. Je zou voor minder jezelf zielig blijven vinden. In het lotgenotencontact dat zij toen had, zaten heus wel mensen met dezelfde positieve instelling, maar het merendeel van deze mensen zijn, en ik probeer het nu netjes te verwoorden, notoire zeikerds!


Dus ja, ik en lotgenoten contact? Ik zag het niet zo zitten eerlijk gezegd! Maar, je kunt ergens pas echt wat van vinden als je het zelf ondergaan hebt, dus eerst doen, dan pas oordelen. En zo begon ik mijn voorzichtige eerste schreden op het lotgenoten pad in een besloten Facebook groep.

Mijn verwachting: hier zijn gelijkgestemden, die me niet veroordelen en waar ik alles kan zeggen!

Realiteit: 1000 vrouwen in een besloten Facebookgroep is nooit zonder oordeel en bij uitstek een heel slecht idee!

Mijn god! Wat een kippenhok. De oordelen van andere vlogen je werkelijk om de oren. Om nog maar niet te spreken over de leedmeter. Voor de geïnteresseerden: het is dus erger als je man sterft aan een ziekte dan aan een ongeval. Blijkbaar. Of was het nou andersom? Ik weet het niet meer, want het slaat namelijk helemaal nergens op! Je man is dood en dat is kut! De één heeft het niet zwaarder of minder zwaar dan jij. Waarom moet ik dit uitleggen?

Perplex was ik. En dat is mild uitgedrukt. En nu ben ik ervan overtuigd dat er ook vrouwen inzaten zoals ik. Die op zoek waren naar tips, naar pepers voor in konten en naar een beetje humor. Persoonlijk ben ik niet snel op mijn mondje gevallen, maar in dit geweld durfde zelfs ik niks meer te zeggen.

So far voor de besloten Facebookgroep. Nadat er één dame zo ongeveer gelyncht werd omdat ze om date-advies vroeg was mijn spreekwoordelijke grens wel bereikt. Gelukkig was daar de knop: “groep verlaten”. Houdoe en bedankt!

Online vond ik duidelijk niet helemaal wat ik zocht. Dus ging ik het live opzoeken. Zo toog ik naar een seminar waar Isa Hoes zou spreken over haar boek en de impact die de dood van haar man op haar en haar kinderen heeft gehad. Nu ben ik stiekem een beetje op Isa, dus daar wilde ik wel graag naar toe. Zogezegd, zo gedaan. Het was een prachtige lezing en ik hing aan haar lippen. Op een bepaald moment was er de mogelijkheid tot vragen stellen. Er kwamen mooie vragen, diepe vragen, onnozele vragen (die bestaan namelijk wel) en er kwam een mededeling. Een hele gekke mededeling.

Verplaats je even in de context. Je zit in een ruimte waarin Isa Hoes net gesproken heeft over de dood van haar man. Ze heeft wat passages uit haar boek voorgelezen, ze heeft verteld over hoe haar kinderen ermee omgaan en wat de impact is op hun leven. Ja? Heb je een goed beeld nu? En dan nu de mededeling:

“Ik vind het wel vervelend dat het alleen maar over zelfdoding gaat. Mijn man is gestorven aan kanker, maar die telt vandaag blijkbaar niet mee.”

Wait what? Dus ik dacht, nu wordt deze mevrouw vriendelijk doch duidelijk terecht gewezen. Toch? Nope! Ze kreeg bijval! En je zag in de zaal een tweedeling ontstaan. De groep die haar bijviel en de groep die met open mond zat te aanschouwen wat er nu net gebeurde. Die laatste groep was overigens aanzienlijk kleiner. Helaas.

Ook live was dus toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had, en verward toog ik naar huis. Op dat moment was de naam Lotties geboren. En geloof me, dat bedoel ik geenszins liefkozend.

Ik was op zoek naar herkenning, humor, positieve instellingen, en vond het allemaal maar mondjesmaat binnen de lotgenoten. En toen realiseerde ik me het volgende: Lotgenoten worden gelabeld per soort. Jij bent weduwe! Jij hebt reuma! Jij hebt een burn-out! Jij hebt kanker! En dan word je bij elkaar gefietst en dan ben je een clubje. Een Lottie clubje waarin je in ieder geval allemaal van elkaar weet wat eraan mankeert. Wel zo overzichtelijk. Of het handig is? Ik betwijfel het.

Maar waarom labelen we eigenlijk op soort? Waarom niet op instelling? Alle positieve Lotties graag linksaf en de rest mag zich bij de balie “zwelgen in zelfmedelijden” melden. Als ik namelijk iets van iemand aanneem, dan gaat het me niet om het soort label maar om de persoon.

En of jij dan weduwe bent, kanker hebt of een beperking hebt: I really don’t care! Ik vind jou een leuke labelloze lottie van wie ik wat kan leren, kom je in mijn Het is om te Janke clubje?


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Vorige week kwam ik in contact met Marjolein. Een vriendin van een vriendin. Al eerder had ik via deze weg begrepen dat haar pasgeboren dochter Tess, maar één maand oud heeft mogen worden. Afschuwelijk!

Pas later hoorde ik dat Tess is overleden aan kinkhoest. Marjolein schrijft daar over via haar blog op Mamaplaats. En één van haar blogs is overgenomen door Vrouw.nl. Ik besloot een kijkje te nemen bij de reacties op de Facebook post van Vrouw.nl. Niet.Te.Doen!

Er wordt zelfs gesteld dat Marjolein de dood van haar dochter verzonnen heeft om de pro-vaxxers een podium te geven. Lees deze zin gerust nog een keer, om de waanzin tot je te laten doordringen. De dood van je dochter verzinnen. For the greater good. Ik ben niet vaak stil, maar mijn hoofd kan deze absurditeit niet aan, en ik besluit niet verder te lezen.


Een paar dagen later bel ik Marjolein. Het wordt een mooi, interessant en herkenbaar gesprek. Marjolein komt behoorlijk nuchter op me over. De reacties op de Facebook raken haar niet. Het is een vrouw met een missie: Ze wil naar de tweede kamer om het onderwerp vaccineren te bespreken. Als dat betekent dat mensen vervelend reageren op haar blogs of andere publicaties, dan is dat maar zo.

Marjolein is eerlijk en maakt dingen niet mooier of romantischer dan ze zijn. Als het kut is, dan is het kut. Het is wat het is. Rouwen vind ze maar lastig. “Geen idee of ik het goed, ik doe gewoon maar wat.” En het werkt voor haar. Ook schrijven over Tess, over wat er gebeurd is en over haar gezin helpt haar. “Die stukken komen rechtstreeks uit mijn hart, het kost op dat moment ook amper tijd om op te schrijven. Dit is hoe ik het beleef. Rauw, eerlijk en duidelijk!”

De eerste blog van Marjolein plaats ik vandaag hier, met haar toestemming. Haar missie is me helder, en ik draag daar persoonlijk graag mijn steentje aan bij!


Kinkhoest, een stille moordenaar

Kinkhoest! Wat moeten we hier meer over weten?

Kinkhoest, een stille moordenaar 
Op 2 januari 2019 kerngezond geboren, onze mooie dochter Tess, op 3 februari 2019 overleden aan de gevolgen van Kinkhoest. Het overkwam ons ineens. We wisten niet wat we nu weten. En zo zijn er volgens mij heel veel jonge ouders, of zwangere moeders die niet weten hoe gevaarlijk Kinkhoest kan zijn voor je pasgeboren kindje. Onze dochter komt nooit meer thuis, maar door te vertellen welke gevaren er zijn, kunnen we misschien wel andere baby’s redden van deze stille moordenaar.

Kinkhoest 
Kinkhoest, wat weten we er eigenlijk van. We weten dat baby’s tussen de 6 en 9 weken ingeënt worden tegen DKTP. De staat voor Kinkhoest. Maar wat is het eigenlijk? Is het alleen een hoest en waarom moeten we daar dan tegen geënt worden? Waarom? En wat zijn de gevaren?

Ziektebeeld 
Kinkhoest is een stille moordenaar. En ik zal uitleggen waarom. Kinkhoest is een bacterie en het begint met een hoest. Je denkt dat je verkouden bent. Later worden het hoestbuien en nog later verstikkende hoestaanvallen. Die waarbij je echt naar adem snakt. Tot hier is er nog weinig aan de hand. Maar, een van de complicaties bij Kinkhoest zijn enorme verhoogde witte bloedcellen. Nou denk je misschien dat het goed is, witte bloedcellen. Het zijn immers de soldaatjes van je lijf en maken de bacteriën en virussen dood om je lichaam te beschermen. Bij Kinkhoest is hier niets van waar. De hoge hoeveelheid witte bloedcellen in je bloed gaan samen klonteren. Het worden clubjes soldaten. Het gaat lijken op dikke, oude olie. Normaal kan je lichaam dit afbreken en genees je. Echter, bij baby’s onder de inentingsgrens is dit fataal. De clubjes witte bloedcellen gaan groeperen in de allerkleinste haarvaten van de longen. Ze verstoppen de uiteindes, waardoor het zuurstof wat je nodig hebt, je longen niet uit kan. Je hart kan nog zo sterk pompen, maar het zuurstof komt er niet meer door. Dit veroorzaakt dat de organen die je nodig hebt om te leven uitgeschakeld worden. Organen zonder zuurstof werken niet meer. Als eerste vallen je nieren uit. Als je nieren niet meer werken, vergiftig je je eigen lichaam. Vervolgens volgt de hersenschade. Je brein zonder zuurstof betekend schade en mogelijk blijvende schade. 

Enten? 
Baby’s vanaf een week of 6, na de eerste inenting, hebben afweer opgebouwd. En die wordt versterkt omdat DKTP 4x geënt wordt. Oudere baby’s en jonge kinderen kunnen hoesten. Wanneer zij niet geënt zijn, overleven ze Kinkhoest, maar krijgen alsnog de langdurige hoest. De Kinkhoest is een afgezwakte versie. Volwassenen die Kinkhoest krijgen, kunnen goed hoesten en komen hier ook wel uit. Het gevaar zit ‘m in het feit dat baby’s, kinderen en volwassenen die Kinkhoest hebben, misschien niet bewust, de kleine baby’s onder de inentingsgrens besmetten. En daar wordt het gevaarlijk.
Waarom is Kinkhoest gevaarlijk? Waarom zijn er mensen die tegen het vaccinatieprogramma van de RIVM zijn? De entingen worden betaald door het rijk. Ja, je kan last hebben van een inenting. Want je wordt ingeënt met de bacterie of het virus. Maar dit zorgt ervoor dat je eigen lichaam hier een afweer tegen aan gaat maken. Dat kost je lichaam energie, dus kan je je ziek of vermoeid voelen. Maar door de enting ben je beschermd tegen de bacterie of virus die door de lucht overgedragen worden. Je lichaam kent de bacterie of het virus en gaat hier tegen werken. Je wordt niet (dood)ziek.

RIVM, Kinkhoest en wiegendood 
Vroeger was doodsoorzaak nummer 1 bij jonge baby’s en kinderen de mazelen. Hier gaat eigenlijk geen kind meer aan dood. Waar komt dat door? Doordat we onze kinderen in laten enten. 
Het RIVM geeft aan dat het sterftecijfer naar aanleiding van Kinkhoest onder de 5 baby’s per jaar is. Dit getal durf ik in twijfel te trekken. Wat nou als je kindje, in haar eigen kamertje, in haar eigen bedje, een hoestaanval krijgt in de nacht? Baby’s hoesten niet, niet zo krachtig als wij dat kunnen. Je hebt gebroken nachten en je hoort je baby niet stikken in haar eigen slijm. Je vind je baby de volgende ochtend levenloos in haar bedje. Ze is gestikt door ademnood. En omdat we baby’s niet op hun buikje mogen laten slapen, is het slijm haar longetjes in gelopen. Wordt er dan wel onderzocht wat de doodsoorzaak is? En zou het misschien Kinkhoest kunnen zijn? Want zeg nou zelf, zou je autopsie laten uitvoeren op je 3 weken jonge baby?
De vaccinaties binnen het vaccinatieprogramma van het RIVM niet je hele leven. De bacteriën en virussen evalueren, waardoor ze elk jaar anders van samenstelling worden. Maar toch helpt een enting, want je eigen lichaam weet door de enting hoe het moet omgaan met het type bacterie of virus. Even terug naar de looptijd van de vaccinatie. Als je gebeten wordt door een hond, ga je naar de huisarts en ga je een tetanus prik halen. De in de DKTP vaccinatie. Waarom doen we dat niet als je flinke hoestbuien hebt? We weten te weinig over Kinkhoest. 
Kinkhoest wordt ook wel de ziekte van 100 dagen genoemd. Dit is omdat je 100 dagen hoest. Niemand houdt bij wanneer het hoesten begint en we zeggen al snel ‘het heerst’ en ‘iedereen is verkouden’. Maar pas op! Kinkhoest ligt op de loer en het neemt onschuldige kindjes van ons af.

Een korte samenvatting vanuit het RIVM 
De kinkhoestbacterie kan een infectie van de luchtwegen veroorzaken waardoor hevige hoestbuien ontstaan. Bij hele jonge baby’s kunnen de ademhalingsproblemen zo groot zijn dat ze in het ziekenhuis moeten worden opgenomen en soms zelfs overlijden. Door vrouwen tijdens de zwangerschap te vaccineren tegen kinkhoest zijn baby’s direct vanaf de geboorte beschermd. 

Gevolg en de toekomst 
Onze dochter is besmet geraakt. Zij is gezond geboren op 2 januari. Op 3 februari hebben wij afscheid van haar moeten nemen, als gevolg van gecompliceerde, bewezen Kinkhoest. Ze heeft een week in het ziekenhuis gelegen, aan de machinale beademing, vele medicijnpompen, bloedwisseltransfusies ondergaan, maar het mocht allemaal niet baten. Ze heeft het niet gered. Ze is bij ons weggenomen aan de gevolgen van Kinkhoest.
Denk goed na voordat je besluit om je kind niet te laten enten. Je beschermd er ook anderen mee. De enting is echt niet erger dan de ziekte!

Bronnen: 
https://www.rivm.nl/kinkhoest 
https://rijksvaccinatieprogramma.nl/infectieziekten/kinkhoest 


Wil je meer blogs van Marjolein lezen? Dat kan via haar pagina op mamaplaats.nl


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Tsja, vakantie. In 2015 ben ik voor het eerst “alleen” op vakantie gegaan met mijn zoon. Een ruime week naar het Gardameer. Mijn vriendin stond met haar gezin 7 campings verder, dus ik kon uitwijken. (Of ik deze mogelijkheid dagelijks heb benut, dat laat ik even in het midden.)

2016: een nieuw jaar, een nieuwe vakantie. Ik wilde wel graag weer naar Frankrijk. Op basis van een tip van een andere vriendin was een camping zo gevonden. Moeder meegevraagd, en alles was in januari al in kannen en kruiken.


Eind juli was het dan zover: 11 uur in de auto en we kwamen aan in La Chapelle Hermier. Nou had ik wel eens iets gelezen over het single mom syndroom op vakantie. Dit syndroom bestaat uit de volgende symptomen: ernstig tekort aan ogen overal, te weinig benen en armen om je kind bij te houden, het gemis aan een volwassen gesprek, en weinig aanspraak OMDAT je een single mom bent.

De eerste drie symptomen had ik keurig getackeld in de vorm van mijn moeder. En de laatste kwam op mij over als een typisch “zeikende vrouwen syndroom”. Zo’n vaart zou het wel niet lopen. Ik ben heel open en maak makkelijk contact dus ik maakte me niet druk.

Uit ervaring weet ik nu dat de laatste het meest vreselijke syndroom is. En ook heel erg waar. Wij werden door onze buren compleet genegeerd. Op een “goedemorgen” kwam 0 reactie. Toen onze kinderen samen speelden en ik mee ging doen (want dat doe je op een camping) werd er tegen de kinderen gesproken, maar niet tegen mij. Met alle gezinnen van het hofje naar een clownsshow. Leuk! We vragen Janke en haar zoon niet mee. Dat je mij negeert, daar vind ik al wat van. Maar laat mijn kind erbuiten aub. Demonstratief ben ik met zoonlief naar de clownsshow gegaan en heb me keurig tussen de andere moeders uit het camping hofje gemanoeuvreerd. (Ik heb ninja skills!) De koetjes en kalfjes heb ik afgedwongen. Opgelucht ging ik terug naar de caravan. Dat syndroom ook getackeld.

Helaas. De “goedemorgen” werd wederom niet beantwoord. Als ze met z’n allen gezellig een wijntje gaan drinken en jij zit alleen op je veranda is het best lastig om niet naar de overkant te roepen dat je liever een wit wijntje hebt dan rood. Maar ja: iets met opvoeding en het goede voorbeeld geven.  Avonden heb ik samen met mijn moeder mijn hoofd gebroken over het waarom van dit syndroom. Ik had er dus wel van gehoord, maar dacht oprecht dat het zo’n vaart niet zou lopen. Is het dat gezinnen meer behoefte hebben aan quality time met elkaar? Nee, want buren die elkaar tot aan de vakantie niet kende, zijn niet bij elkaar weg te slaan. Ben ik een “gevaar” voor jullie gezinsgeluk misschien? Kan een reden zijn. Ik weet het niet. Ook hebben we ons afgevraagd of wij misschien een gesloten houding hadden. Nee, dat was het ook niet. Zijn we moeilijk benaderbaar misschien? Konden we ons ook niks bij voorstellen. Zouden wij ook zo doen als we nog in een “reguliere” gezinssamenstelling een alleenstaande ouder zouden treffen? Nee, daar geloof ik helemaal niks van. Kortom: die hoofdbrekens hebben ons geen stap verder gebracht. Ik had het beter bij de bron kunnen vragen, maar het leek me zo’n verwijtende vraag, dus ik heb het maar gelaten.

Het enige wat ik wel weet: ik ben gewoon een moeder, met een zoon, die heel graag op vakantie wil. Die het leuk vindt om met jullie kinderen te voetballen. Die het leuk vindt als alle kinderen het naar hun zin hebben. Die ook best een wijntje lust. Die ook best over koetjes en kalfjes wil kletsen met de buren. Die best een buurman wil die de BBQ voor haar aansteekt. Of beter nog: met zijn allen bbq-en.

Niks meer en niks minder!


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Dank je wel!

De tiende editorial alweer. Wuuuuut?? De tiende? Dat betekent dat ik toch alweer minimaal 10 weken jullie vermoei met mijn hersenspinsels van de afgelopen week. Mijn uitlaatklep op zondagmiddag. (Oké, soms ook zaterdag, als ik weet dat ik echt geen tijd heb op zondag….)

En mag ik deze beginnen met een dikke vette dank je wel aan jou? Afgelopen zaterdag poste ik dat ik niet zo lekker in mijn velletje zat. Eigenlijk de hele week al niet, en stiekem ook die week ervoor niet. En toen gebeurde er iets waar ik geen rekening mee had gehouden. Ik krijg mails, appjes, reacties, the whole nine yards. Soms zat ik oprecht tot tranen geroerd te lezen.

Het is om te Janke is ontsponnen uit mijn brein, en hoewel ik van te voren had bedacht dat ik er uitermate relaxed mee zou omgaan, is de realiteit toch echt anders. En dat is niet erg. Ik wil graag dat Het is om te Janke meer is dan een “hobby-blog”, en dat kan alleen als je er ook echt tijd en energie insteekt. Wat ik me daarbij niet realiseerde is dat er ook bakken frustratie bijkomen. En dan echt hele grote bakken!


Vorig jaar heb ik me een slag in de rondte gespaard, zodat ik nu een buffer heb en mezelf kan uitbetalen. Daarmee heb ik mezelf tijd gegeven om Het is om te Janke uit de grond te stampen. En dat geeft naast een heleboel energie, dus ook wel eens stress. En dat had ik niet zo bedacht. Dat jaar is natuurlijk nog lang niet voorbij, maar zoals ik al eerder vertelt heb: ik ben een pietje planning. Mijn Excel begroting vind geen inkomen toch niet zo prettig. Dus mijn brein ook niet.

In al die stress is het heel verleidelijk om te denken dat toch niemand mijn stukken leest, dus waarom zou ik er dan niet mee stoppen en weer een baan gaan zoeken. En dan lees ik jouw reactie en maakt mijn hart een klein sprongetje. Hartverwarmend en het zet mij weer meteen in actie-modus. Iets wat ik pretendeer bij anderen te kunnen bewerkstelligen, dus prettig om te weten dat het tweerichtingsverkeer is. Ineens werd mijn creatieve brein ook weer wakker, met als resultaat een ideeën lijstje waar ik zelf bakken energie van krijg. Dus dank je wel!


Afgelopen week

Afgelopen week was dus een beetje blegh. De pro forma zitting op dinsdag hakte er behoorlijk in. Die middag heb ik voor het eerst in jaren een middagdutje gedaan. Daar staat tegenover dat ik donderdag weer 2 zulke toffe vrouwen heb gesproken. Zsuzsanna heeft mij haar verhaal verteld, en daar was ik behoorlijk van onder de indruk. Marjolein is een vrouw met een missie. Afgelopen januari beviel ze van haar dochter Tess. Tess is nog geen maand oud geworden, ze overleed aan kinkhoest. Voor Marjolein alle reden om naar de tweede kamer te willen om te praten over het onderwerp vaccineren. Vrouw.nl plaatse haar blog, en de reacties daarop zijn niet mild. Woensdag lees je meer over mijn gesprek met Marjolein en haar missie.

Een vriendin vroeg mij daarop of ik niet bang was om volgers te verliezen omdat vaccineren zo’n heftig en actueel onderwerp is. Dat ben ik niet. Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen mening over vaccineren. Mijn mening is helder, aangezien ik de missie van Marjolein steun. Als iemand daarom meent mij niet meer te willen volgen, dan is dat zo. Godzijdank wonen we in een vrij land waarin we een mening mogen hebben. Ik ga er dan ook vanuit dat we die mening met respect ventileren.


Vooruitblik

Aankomende week lees je ook op de site hoe ik mijn eerste single mom vakantie heb beleefd. Het was bijzonder, to say the least. Woensdag lees je het interview met Jacqueline. Ik heb met haar zo’n boeiend gesprek gehad over vallen en weer opstaan. Jacqueline is in haar eigen val gestapt met een fikse burn-out tot gevolg. Hoe ze dit heeft aangepakt, lees je woensdag. Donderdag plaats ik een stuk over lotties. Een term waarmee lotgenoten elkaar vaak aanduiden, en waarom ik denk dat je lotties niet in labels moet categoriseren, maar op instelling. Omdat het donderdag ook de landelijke dag tegen het pesten is, herplaats ik een stuk over de modegrillen van mijn zoon. The Script zorgt vrijdag voor het muzikale intermezzo zodat je zaterdagmorgen rustig kunt gaan zitten voor een nieuwe aflevering van het burn-out dagboek. Zondag gaan we paastaart bakken. Nou ja, jij dan. Ik kijk hoe mijn wederhelft een paastaart bakt.

Ik wens je een fijne week, volgens mij gaat de zon goed schijnen dus pak die vitamine D! (En vergeet je niet goed in te smeren.)

Veel liefs,

Janke


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Vandaag maken we noedelsoep. Ik zeg wij, ik bedoel jij! Hoewel, dit recept is nog wel zo easy dat ik het in theorie zou kunnen maken. In theorie dus!

Persoonlijk ben ik dol op alle soorten soep, maar noedelsoep heeft een speciaal plekje in mijn hart. Het slurpt namelijk zo lekker. Wat erg dat ik dit toch nu toegeef hier. Slurpen dus.

Wel heel ideaal als je moeite hebt met eten, wat op zich niet gek is in tijden van rouw en verdriet. Slurpen is dan, naar mijn bescheiden mening, een ultieme uiting van toch eten terwijl het eigenlijk niet gaat. Een win-win!

Om het voor mij een beetje behapbaar te maken (ik had immers beloofd minimaal één recept te maken) heb ik een makkelijke noedelsoep gevonden. Dat maakt het instapniveau voor mij dan weer hanteerbaar!


Noedelsoep 4 personen)

Ingrediënten:

2 cm gemberwortel
1.2 l water
2 kippenbouillonblokjes
40 ml sojasaus
300 g kipfilet
250 g peultjes
100 g shiitake
250 g noedels
150 g taugé
1 limoen
100 g cashewnoten
0.5 bos koriander
50 g gebakken uitjes

Bereidingswijze:

(Het kost je maar 30 minuten, kun je hebben als slurpen het resultaat is)

Noedelsoep

Schil de gember. Breng een pan met het water, de kippenbouillonblokjes, gember en de sojasaus  aan de kook. Kook de kipfilet in de bouillon in circa 12 minuten gaar. Haal de kipfilet uit de pan en snijd de kipfilet in stukjes. Halveer de peultjes in de lengte. Verwijder de steeltjes van de shiitake en snijd de shiitake in plakjes. Verwijder de gember uit de bouillon. Voeg de peultjes, shiitake en de noedels toe aan de bouillon en laat circa 5 minuten doorkoken. Voeg de taugé en de kip toe en laat circa 1 minuut meekoken. Breng de soep op smaak met een beetje versgemalen peper. Halveer de limoen en knijp een helft uit boven de pan. Snijd de andere helft in partjes. Verwarm een pan en rooster de cashewnoten circa 3 minuten. Snijd de koriander fijn en roer door de soep. (Deze laatste laat ik achterwege, want: ieuw koriander!)

Serveren
Schenk de soep in soepkommen/soepborden en verdeel de cashewnoten, koriander en de gebakken uitjes erover. Serveer met een partje limoen.

Eet smakelijk!

Bron: 24 Kitchen

Alle rouwkost recepten kun je hier terugvinden.