Categorie

Inspiratie

Categorie

23-05-2015

Heb dus een stappenplan voor mezelf gemaakt. Met kleine haalbare stapjes waar ik niet van in de stress schiet.

Was best wel trots op mezelf, tot ik ineens ging bedenken hoe anderen tegen mijn nieuwe regels aan zouden kijken. Mijn verplichte stappen: elke dag minstens een kwartier wandelen, niet meer dan 10 sigaretten per dag, voor twaalven in bed liggen.

De meeste mensen die ik ken die roken niet, rennen elke dag een half uur, liggen netjes rond 11 in bed. Kom ik met mijn vooruitstrevende stappenplan. Ik schaam me gewoon voor mezelf, in mezelf. Maar dat heeft zo ontzettend geen zin. Het zijn stapjes en ze zijn vooruit. Punt.

25-05-2015

Het kloterige slapjanus gevoel dat ik heb opgewekt met mijn eigen positieve stappenplan blijft etteren. Het voelt zo gek, ik weet dat ik goed voor mezelf moet zorgen maar wat doe ik eigenlijk effectief op dat gebied, en wat stellen die nieuwe regels voor. Wat zeggen die regels over mij.


Maar ineens viel er ook wel een kwartje: die regels zeggen dat ik behoefte heb om vooruit te gaan. Dat ik iets wil. En dat betekent toch dat het de goede kant op begint te gaan? Betere keuzes willen maken komt voort uit mezelf beter gaan voelen.

Ben altijd al een avondmens geweest, maar in het begin van thuiszitten werd het ook rustig 4 of 5 uur ‘s nachts. Ook daar voelde ik me zo slecht over, tot ik het losliet. Dan maar om 6 uur gaan slapen en om 14 uur wakker worden, het maakte me even niet meer uit. Langzamerhand is dat wel weer iets genormaliseerd, vanzelf. Heb kunnen ontdekken dat mijn natuurlijk slaapritme ligt van 1 uur ’s nachts tot 9 uur ‘s ochtends. Maar ja, werk begint nou eenmaal vroeger…en dat is pittig. Ik voel echt verzet van binnen tegen vroeg naar bed moeten.

Maar goed, langzaam maar zeker komt er nu wel helemaal vanuit mijzelf de wens om weer wat dingen op te pakken en aan te pakken. Al met al gaat het dus wel, al merk ik wel dat ik naar mensen toe iets minder positief vertel over hoe het met me gaat. Ik zeg nu gewoon dat het niet lekker gaat en hou er ook niet de hele positieve ‘hoe goed een burn-out wel niet kan zijn op lange termijn’ reclame babbel bij.
Mijn hersens doen niet wat ik wil, hoe ik wil en zo lang als ik wil en dat is niet fijn.
Ik hoop echt, echt, echt dat dat ook weer beter wordt.

28-05-2019

Het goede nieuws van vandaag: ik heb vrede gesloten met mijn haperende hersenpan. Ik was zo boos vorige week, boos en teleurgesteld in mezelf. En toen ik, gewapend met mijn toetsenbord eens even flink tekeer ging tegen die falende hersens, las ik al typende terug wat ik ze allemaal verweet en waar ik ze voor uitmaakte en toen ineens had ik gewoon medelijden met die grijze massa van mij.
Arme hersentjes. Ze hebben me altijd geholpen, stonden altijd klaar voor me, lieten zich oprekken tot in het oneindige. Hebben me qua werk, maar ook privé gebracht waar ik nu ben. En ze hebben moeten werken hoor, neem dat van mij aan. Dag in dag uit, op volle kracht.
En daar zat ik ze dan uit te schelden en verwijten te maken. Pfoe, wat spijkerhard en onaardig.
Ineens zag ik het: ze zijn moe. Ze moeten bijkomen en hebben recht op vakantie. Ze verdienen niets anders dan een cocktailtje met parapluutje en een parasolletje op een fijn eiland.
Ik red me zolang wel even.
En nu vraag ik als het nodig is gewoon vriendelijk aan mijn hersens of ze een paar uurtjes met me mee willen doen, als ik moet werken bijvoorbeeld, en zodra het teveel wordt klap ik de ligstoel voor ze uit.

Het enige dat ik kan doen is vertrouwen dat ze wel weer bij zullen komen.

Boos op de feiten

Boos op de grens

Boos op de wereld

Woest is dit mens

Dat wat mij stuurde

Dat wat mij maakt

Dat wat mij troostte

Keihard geraakt

Hoe kan ik bouwen

Hoe kan ik zijn

Hoe kan ik leven

Zonder mijn brein

Uitgeput

Opgebrand

Veel te veel

Weg verstand

Mijn hersens zijn moe

Ze verdienen wat rust

Zo hard gewerkt

Uitgeblust

Altijd op scherp

Altijd paraat

Nooit op vakantie

Tot alles in staat

Tijd voor wat liefde

Tijd voor wat lucht

Streel ze zachtmoedig

Adem diep…en zucht


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

Deze vind ik toch zo prachtig. En het mooie van dit nummer is, je kan hem eigenlijk altijd toepassen.

Nou ben ik wat bevooroordeeld, want ik vind alles wat mijn vriend Justin maakt relatief prachtig, maar deze staat zeker in mijn top 3!

Hoe zit het met de liefde tussen jou en Justin (de muziek dan, bedoel ik).

Zoals altijd vind je de songtekst weer onder de video.



Mirrors – Justin Timberlake

Aren’t you something to admire, ‘cause your shine is something like a mirror
And I can’t help but notice, you reflect in this heart of mine
If you ever feel alone and the glare makes me hard to find
Just know that I’m always parallel on the other side

‘Cause with your hand in my hand and a pocket full of soul
I can tell you there’s no place we couldn’t go
Just put your hand on the glass, I’m here trying to pull you through
You just gotta be strong

‘Cause I don’t wanna lose you now
I’m looking right at the other half of me
The vacancy that sat in my heart
Is a space that now you hold
Show me how to fight for now
And I’ll tell you, baby, it was easy
Coming back into you once I figured it out
You were right here all along
It’s like you’re my mirror
My mirror staring back at me
I couldn’t get any bigger
With anyone else beside of me
And now it’s clear as this promise
That we’re making two reflections into one
‘Cause it’s like you’re my mirror
My mirror staring back at me, staring back at me

Aren’t you something, an original, ‘cause it doesn’t seem merely assembled
And I can’t help but stare ‘cause I see truth somewhere in your eyes
Ooh I can’t ever change without you, you reflect me, I love that about you
And if I could, I would look at us all the time

‘Cause with your hand in my hand and a pocket full of soul
I can tell you there’s no place we couldn’t go
Just put your hand on the glass, I’m here trying to pull you through
You just gotta be strong

‘Cause I don’t wanna lose you now
I’m looking right at the other half of me
The vacancy that sat in my heart
Is a space that now you hold
Show me how to fight for now
And I’ll tell you, baby, it was easy
Coming back into you once I figured it out
You were right here all along
It’s like you’re my mirror
My mirror staring back at me
I couldn’t get any bigger
With anyone else beside of me
And now it’s clear as this promise
That we’re making two reflections into one
‘Cause it’s like you’re my mirror
My mirror staring back at me, staring back at me

Yesterday is history
Tomorrow’s a mystery
I can see you looking back at me
Keep your eyes on me
Baby, keep your eyes on me

I don’t wanna lose you now
I’m looking right at the other half of me
The vacancy that sat in my heart
Is a space that now you hold
Show me how to fight for now
And I’ll tell you, baby, it was easy
Coming back into you once I figured it out
You were right here all along
It’s like you’re my mirror
My mirror staring back at me
I couldn’t get any bigger
With anyone else beside of me
And now it’s clear as this promise
That we’re making two reflections into one
‘Cause it’s like you’re my mirror
My mirror staring back at me, staring back at me

You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life

Now you’re the inspiration for this precious song
And I just wanna see your face light up since you put me on
So now I say goodbye to the old me, it’s already gone
And I can’t wait wait wait wait wait to get you home
Just to let you know, you are

You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life

Girl you’re my reflection, all I see is you
My reflection, in everything I do
You’re my reflection and all I see is you
My reflection, in everything I do

You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life
You are you are the love of my life


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

“Je moet je wel aan de regels houden, anders wordt het natuurlijk niks met dat daten van je!” Uhhhhhh?? Daar vind ik wat van!


Vergeet je niet te abonneren op mijn kanaal.

Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Je hebt van die mensen die om alles zuchten en steunen: “Waarom moet mij dit nou overkomen? Mij gebeurt alleen maar van dit soort ellende.”

En heus, een bepaald gedeelte van die ellende zal je overkomen zijn. Je hebt nou eenmaal niet over alles in je leven wat te zeggen. Helaas. Dus soms gebeuren nare dingen, hele nare dingen.

Maar om te stellen dat alles je maar overkomt? Nee, dat gaat er bij mij dus niet in.

Je kunt absoluut stellen dat de meeste mensen niet bewust kiezen voor ellende. Zoals een onverwacht overlijden of een ziekte. Dat overkomt je. Maar: voor heel veel anderen zaken geldt dat vooral je eigen gedrag bepalend is voor wat je wel of niet overkomt.

Een persoonlijk voorbeeld. Na mijn roerige date-periode na de dood van Stefan was ik even klaar met daten. Maar ja, ik trof een meneer die mijn hart toch wel heel erg veel sneller deed kloppen. Dat hij al vrij snel aan mijn opbiechtte dat hij had gekampt met een verslaving, was voor mij geen enkele reden om alle alarmbellen te laten afgaan. Sterker nog, ik vond het dapper dat hij mij zo snel in vertrouwen nam, en voorzag geen enkel probleem.

Het waren 3 geweldige maanden. Familie werd geïntroduceerd, mijn zoon ontmoette hem. We deden leuke dingen. Er was geen vuiltje aan de lucht. Happy people.

En toen deed de verslaving weer zijn intrede. Eerst ongemerkt, ik had niks door. Maar steeds vaker zag ik kanten die ik niet fijn vond. Die me kwetste, die mijn zelfvertrouwen aantastte. En hard ook. Ik pretendeer altijd enorm open-minded en niet veroordelend te zijn, dus met dat in mijn achterhoofd bleef ik excuses maken voor hem, bleef ik mezelf steeds vaker naar beneden trekken en accepteerde ik steeds meer bullshit. Het was immers niet deze meneer, maar de verslaving die me zo hard aanpakte. 

En dat mensen, precies dat, is mijn eigen keuze geweest. Alle goede adviezen van vrienden ten spijt, gaf ik hem keer op de keer de kans om mij verder naar beneden te duwen. Om me verder te laten afzakken in mijn ellende.

Toen ik op een bepaald punt met mijn zoon naar het theater ging, een uitje waar we als moeder en zoon enorm naar uit hadden gekeken, en ik bijna de hele Brandweerman Sam voorstelling heb zitten huilen van verdriet om een situatie de dag ervoor met deze meneer, was de maat vol. Uiteindelijk was ik kapot. Gebroken. Ik kon niet meer. Emotieloos sprak ik een voice-memo bij hem in, om hem te laten weten dat dit de grens was. Ik had geen rek meer over.

En ook dat was mijn eigen keuze.

Deze relatie is me niet overkomen, ik heb er zelf voor gekozen. De ellende die hij (of eigenlijk de verslaving) me bezorgde is me niet overkomen, ik koos ervoor om er in te blijven. De huilbuien, de korte lontjes naar mijn zoon, mijn rare buien, de eindeloze gesprekken met vriendinnen zijn me niet overkomen. Ik wilde zelf in deze situatie blijven.

En waarschijnlijk om alle goede redenen. Het lag namelijk (wederom) niet aan deze meneer, maar aan de verslaving. Onze liefde zou toch zeker wel sterker zijn dat? En dat was hij niet.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt gehad van het feit dat ik me in deze relatie heb gestort. Ik heb er namelijk enorm veel van geleerd. Van hem, van de situatie en van mezelf. Lessen die ik anders niet gehad had.

Gaat het me nog een keer gebeuren? Vast wel. Weliswaar in een andere vorm, en dat is oké. Ik stel niet dat je nooit de verkeerde keuzes moet maken. Doe dat alsjeblieft wel. En vaak ook, daar leer je van. Uiteindelijk was mijn intentie juist. Ik wilde helpen. Alleen dat kon ik niet. Dat had met willen niks te maken.

Wat ik stel is dat je niet kunt verdrinken in de ellende die je voor een deel zelf veroorzaakt hebt.

En heus, ik begrijp als eerste, dat je niet zomaar iemand in de steek laat. Iemand van wie je denkt dat hij (of zij) je nodig heeft, maar je eigen geluk mag er nooit op achteruitgaan. En dat is precies wat ik je wil laten inzien.

Je mag je ellendig en ronduit kut voelen. Je mag balen van bepaalde mensen of situaties. Maar uiteindelijk bepaal alleen jij hoe vaak je dit blijft gebeuren! En die grens, die bepaal je zelf.

Dus zorg er in godsnaam voor dat je niet blijft jammeren dat dit “je allemaal is overkomen”, terwijl je er zelf bij was.



Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Mijn zoon is ondertussen 7, dus ik vond het een goed idee om hem nu eens bewust de Nationale Dodenherdenking te laten meemaken.

In eerste instantie was meneer vooral heel content met het feit dat hij later dan 20.00 uur naar bed mocht. Zo is het dan ook gewoon. Maar uiteindelijk was hij compleet onder de indruk. Tijdens de 2 minuten stilte, zat hij aandachtig te kijken, leunde tegen me aan en wreef over mijn hand. Keurig stilzittend, niet wiebelend en rustig. Geheel out of charactervan mijn rode dakduivel.

Toen daarna de kransen gelegd werden, besloot ik dat hij ook maar eens naar moest kijken. En ik weet niet waarom, maar het greep me dit jaar extra naar mijn strot. Meer dan één keer zat ik te snikken. De veteraan in zijn rolstoel die zijn groet bracht, de Sinti dame die een traan wegveegt. Ik vond het heftig deze keer.

Dat had niet alleen met deze mooie mensen te maken, maar ook met het feit dat mijn zoon continu vroeg wie die mensen waren, waarom ze een krans legde en oprecht ontdaan was als wij dan uitlegden waarom en hoezo.

Toen ik hem later naar bed bracht, vroeg hij of ik nog even bij hem kwam liggen. Terwijl we samen, dicht tegen elkaar aan, in zijn bed liggen, kijkt hij me aan en zegt: ´Ik heb ook even aan papa gedacht, ook al is hij niet in de oorlog doodgegaan!”

“Ik ook schat, ik ook!”


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.