Categorie

Burn-out Dagboek

Categorie

Hieronder het laatste deel van het dagboek dat ik vier jaar geleden bijhield. Hoe beter het met me ging, hoe minder ik de behoefte had dat op te schrijven. Zo gaan die dingen. Volgende week blik ik terug en denk ik diep na over wat de burn-out me gebracht en/of gekost heeft. Als ik denk aan hoe de vrouw die ik was voordat ik neerging in het leven stond dan weet ik een ding zeker: daar wil ik nooit meer zijn. Waarom niet en waar ik dan nu sta, dat vertel ik je volgende week in de allerlaatste aflevering.

18-01-2016

Ik heb griep. Ik ben echt ziek. Maar voordat ik doorhad dat ik echt ziek ben en het geen terugval in mijn burn-out is, was ik zeker drie paniekaanvallen verder. Ik ben zo opgelucht dat ik ziek blijk te zijn, en dat het heerst en dat heel veel mensen er nu last van hebben. Daar schrik ik dus van, van hoe bang ik ben geworden voor ‘hoe ik me voel’ en hoe bang ik ben dat het weer achteruit zal gaan. Dat ik te snel ga, dat ik niet in de gaten heb dat ik weer in oude valkuilen stap omdat ik ze misschien echt niet herken.

Ik wil me niet weer zo gaan voelen als een jaar geleden.


Ik vond het ook heel erg moeilijk om me ziek te melden vandaag, net nu ik weer een beetje op stoom lijk te komen. Ik durfde het haast niet. Alsof ik me aanstel, de kantjes ervan af loop, het er weer eens lekker van wil nemen. Bizar. Wat een kloterig gedoe is dat toch de hele tijd. Wat een gevecht met…mezelf. Niemand om me heen denkt dat ik ‘het er lekker van wil nemen’, waarom denk ik dat soort dingen toch de hele tijd.

Maar hoera, ik voel me echt belabberd, van griep dus. En zoals dat gaat in het leven: ik had een kinderverjaardag te vieren. Een waarvan ik me heilig had voorgenomen om hem dit jaar weer echt voluit te vieren. Omdat mijn zoon het verdient na al die tijd geleefd te hebben met een moeder die moe, moe, moe is. Ik voel me als moeder zo ontzettend tekortschieten af en toe. Natuurlijk doe ik mijn best, maar dat maakt het niet leuker voor de kids. Ik heb mezelf volgepropt met paracetamol en we hebben de verjaardag gevierd. Met heel veel visite, met heel veel taart en heel veel eten. Dat was ondenkbaar een jaar geleden. Hoera.

01-03-2016

Het is alweer bijna twee maanden geleden dat ik hier schreef. Dat is een goed teken. Ik ben weer aan het leven.

Het gaat goed. Ik zit weer op mijn volle uren op het werk. En ik ben veranderd.

Voorheen kon ik negatieve gebeurtenissen weg relativeren als een pro, maar dat kan en wil ik niet meer. Dus ik bots vaker met mensen, en ook harder. Een heel gek gevoel voor mij. Ik laat niets meer aan me voorbijglijden, ik neem stelling, reken af en ga dan pas door. Ik wil confrontaties niet meer uit de weg gaan, ik wil niet thuis, in mijn hoofd nog weken verder discussiëren met mensen. Dan knal ik maar liever flink, hoewel dat in de praktijk heel vaak hartstikke meevalt. Oefening baart kunst, en de emotionele boekhouding blijft lekker bij.

Ook thuis begin ik langzaam mijn draai weer te vinden. Nu ik niet meer bezig ben met werkuren opbouwen merk ik dat ik stapje voor stapje weer activiteiten onderneem zonder er al te veel bij na te denken. Ik verheug me ook weer op dingen. Op de lente bijvoorbeeld, ik ben ervan overtuigd dat het mooie weer me dat laatste zetje positieve energie gaat geven. Ik heb geaccepteerd dat het nog minstens een jaar zal duren voordat ik weer een beetje reserve opgebouwd zal hebben. Tot die tijd is het grenzen opzoeken, tegenkomen, aangeven en bewaken.

Een ding is duidelijk: ik kom anders uit mijn burn-out dan ik erin ging.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

5-12-2015

Terugvallen na emotioneel zware momenten, het er toch weer uit klauteren en dan daarna elke keer ook weer terugvallen.

Ik raak zo gefrustreerd van dit patroon. Moedeloos ook soms.
En toch, en toch, ga ik in de lange lijn wel omhoog. Alsof ik op elk nieuw level weer nieuwe, of juist oude, zooi moet doorwerken. Steeds weer opnieuw dat vlaggetje veroveren en huppakee: volgende level vol hobbels.

Zoals de bedrijfsarts me verteld heeft weet ik dat het bijvullen van mijn reservetank echt pas op het allerlaatst in zicht komt, dat probeer ik heel erg te accepteren. Ik heb geen reserve, en rij voorlopig rond met net te weinig benzine. Ik ben zoveel energie kwijt met werk opbouw dat mijn huis niet meer is dan een bijtank hol. Het gezellig maken lijkt iets uit een vorig leven.


Dit alles begint me enorm tegen te staan. En aan de ene kant raak ik daar enorm gefrustreerd en verdrietig van. Aan de andere kant probeer ik te bedenken dat het misschien een goed teken is dat ik dat voel want dat betekent misschien dat dat de volgende stap wordt. Dat ik daar in het volgende level weer oog voor krijg en wie weet op een dag echt wel iets gezelligs voor elkaar krijg. Zoals het neerzetten van een bos bloemen of het uitmesten van een la.

Ongelofelijk dat ik steeds weer opnieuw moet uitvinden wat ik ook alweer moet doen om vooruit te komen. Echt ongelofelijk. Hoe vaak kun je een wiel uitvinden??

Terwijl ik dit opschrijf denk ik: zou het misschien zo zijn, dat doordat ik dit zo vaak opnieuw moet bedenken en doen, dat het iets wordt dat ik niet meer kwijtraak? Dat dit exact is wat gaat maken dat ik eruit kom, en blijf op een dag? Deze afschuwelijke, verschrikkelijke klote herhalingsoefening?

23-12-2015

Mijn burn-out is een jaar geworden, en dat voelde heel raar. Duurt dit al een jaar?!?

En ik ga ervan uit dat het herstel ook nog zeker die periode in beslag zal nemen. Met mijn verstand dan, de rest van mijn hele wezen heeft daar moeite mee.

Het gaat een beetje gek met me. Ik voelde me een paar weken echt goed, van binnen dan, ik was nog wel moe halverwege de dag, maar ik kwam weer een beetje in de richting van mijn oude zelf. Had een paar hele zware weken achter de rug met veel gedoe op werk. Toen dat opgelost was en ik me weer gewoon lekker voelde daar leek het wel alsof ik vleugels kreeg. Heel leuk om te voelen en ik genoot er ook intens van.
Maar nu heb ik vakantie en ben ik moe, en op en huilerig en zit ik niet lekker in mijn vel. Ik snap wel hoe het komt, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet doen.

Ik ga blijkbaar te snel op mijn werk doordat ik zo geniet van dat ik weer iets kan en daar zo blij van word, dat ik doorschiet. En dat moet ik afleren. Zoals ik het heb moeten afleren om constant sociaal bezig te zijn, moet ik nu blijkbaar leren dat ik niet ‘manisch’ moet worden als ik me vol in mijn werk stort ofzo. Maar zo ben ik nou juist, ik hou van mijn werk en ben er goed in en dat gevoel is zo lekker. Ik denk dat dit mijn valkuil is. Ik wil het goed doen, beter doen, best doen. En daar krijg ik energie van, maar ondertussen put het me ook uit. Denk ik.

Geen idee hoe ik hier dan weer een weg in moet vinden want het gevoel van willen ‘shinen’ is zo sterk en zo met mij verweven dat ik benieuwd ben of ik dat kan afleren.
Best wel een beetje gênant om te ontdekken dat ik wil vlammen en dat ik graag heb dat mensen dat zien, op werk dan he. Maar ik denk dat het zien en benoemen stap 1 is om het af te leren.

Of moet ik dat helemaal niet afleren? Heb ik gewoon de energie nog niet en komt dat wel weer. Of is het precies dit gedrag dat me hier gebracht heeft. Maandag heb ik een afspraak met een coach die ik vanuit werk aangeboden heb gekregen, dus ik weet waar we het over moeten hebben.

Maar het is ronduit klote om op een verjaardag binnen te komen en alleen maar te willen huilen eigenlijk, en dus de hele tijd alleen maar bezig zijn met tranen wegslikken en bijten. Dat was lang geleden. Dat wil ik niet meer.

24-12-2015

Dit is wat ik denk ik moet gaan leren in dit level: stilletjes genieten, in plaats van als een stuiterbal over de afdeling op mijn werk te gaan roeptoeteren hoe blij ik wel niet ben, hardop of in mezelf. Ik schiet absoluut door en voel ook dat dat me veel kost. Maar misschien is het wel onbegonnen werk want ik ben niet gewend om gelijkmatig en kalm te zijn. Maar als het me wel lukt, zoals in sociale situaties, voelt het wel fijn. Als een soort energie die ik bij me houd en koester van binnen. Een kacheltje dat brandt.
Ik ben denk ik een alles of niks persoon op vele gebieden. Lastig.

Half uur later

Ik zit nog eens na te denken over opwinding, positief dan wel negatief. Dat ze allebei niet zo goed zijn voor me. Ik had dat nooit eerder zo bedacht. Ik word verdrietig van het idee dat ik misschien voorgoed afscheid moet nemen van mijn hypere kant. Van mijn oude zelf.

Ik ga er de komende tijd maar mee oefenen. Wel heel erg blij zijn, en dat er vervolgens niet uit gooien maar er cool en relaxed van genieten, in relatieve stilte.

29-12-2015

Kerst is weer geweest en ik kon het redelijk aan. Merkte wel op een gegeven moment tijdens het kerstdiner met familie dat ik op huilen stond, tijd om weg te gaan dus. Nu het achter de rug is ben ik helemaal gesloopt. Een week vakantie, met kinderen en op zich relaxte dingen, is toch nog heel veel. Nu ben ik op mijn werk en ik vind het heerlijk, gewoon focussen en even niet sociaal hoeven zijn.


Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

26-09-2015

Ik ben stevig bezig met werk-opbouwen, en dat kost me al mijn energie kan ik wel zeggen. Doe daarbuiten weinig tot niets, het sociale blijft uitputtend, behalve als het soms ineens energie op lijkt te leveren maar dat kan ik moeilijk van tevoren inschatten. En dus kan ik niet altijd op mijn eigen grenzen varen. Soms moeten ze juist even opgerekt worden om te ontdekken dat iets best kan, maar soms is dat dus echt niet zo.

Dus door de grenzen soms juist, met mate, te overschrijden kan ik vervolgens grenspaaltjes slaan. En dan kunnen die paaltjes een paar weken later ineens weer verschuiven maar dat moet ik dan weer opnieuw uittesten.
Ik ben soms echt verdrietig als ik bedenk met hoeveel gemak en plezier ik mijn werk altijd gedaan heb en hoe ik nu moet bikkelen om überhaupt weer te wennen aan het maken van uren.

Het level van dit moment: het gevoel van plezier en trots in mijn werk terugvinden.


Zonder over grenzen te gaan. Ik wil niet alleen maar bezig zijn met ‘hoeveel uren’ ik nu al maak, ik wil genieten van die uren. En dat betekent heel bewust zoeken naar de leuke dingen, de positieven. Op zich denk ik dat het een goed teken is dat ik hier over nadenk en het mis.

Maar tegelijkertijd als ik dan mensen zie die ’s avonds iets doen, dan besef ik me hoe ver dat nog van me af staat. Misschien wel nooit meer wordt zoals het was. Is ook niet erg, maar ik verlang zo naar mijn oude, daadkrachtige, positieve ik. Is die er nog, komt die met de tijd ook weer boven drijven?

08-10-2015

Het gaat echt even wat minder goed. Ik ben kapot. Moe, verdrietig, teleurgesteld.

Werk opbouw ging echt goed tot een week of twee geleden. Ik heb altijd met heel veel plezier gewerkt waar ik werk, maar juist nu in deze periode gebeurt er veel rondom mijn functie, de sfeer is anders dan hij altijd was, mijn plek is veranderd en mijn leidinggevende is aan de ene kant heel begripvol maar heeft ook de neiging (te) zware onderwerpen op tafel te gooien. Dingen waar ik nu eigenlijk nog niet echt over na moet denken.

Ik probeer er mijn lessen uit te halen en er mijn voordeel mee te doen, het te zien als oefeningen, kansen om te leren hoe ik mijn grenzen aangeef en bewaar. Dat werk werk is en collega’s geen vrienden zijn. Maar tot ik instortte voelde het wel alsof ik onder vrienden was en ik vind het zwaar om die omslag te maken. Juist nu. Of is het juist nu dat ik het zo anders ervaar omdat ik er anders in ben komen te staan.

Ik weet het niet.

Ik probeer te focussen op de kleine dingen, waar ik plezier uit haal en de rest een beetje om me heen te laten gaan, maar ik heb wel hart voor de dingen die ik zie gebeuren, ik heb er een (sterke) mening over, heb er ideeën over, heb alleen geen superkrachten meer. Dus kan niet anders dan me erbuiten houden, enigszins.

Nou ja, ik zit er echt even doorheen. En ik wil zo graag. Ik zou eigenlijk al vorige week weer een uurtje per dag erbij moeten hebben pakken maar heb aangegeven dat ik eerst grond onder mijn voeten moet hebben op dit level. Ben bang dat ik verder van huis raak anders. Daar luisteren ze goed naar hoor, ik zou alleen zo graag rustig weer op stoom komen en niet in een snelkookpan willen manoeuvreren.

Vandaag kreeg ik ook een brief van het UWV dat ik nu bijna een jaar ziek ben. Dat kwam ook wel even binnen. Het voelt alsof ik nu harder werk dan ooit. En dan heet ik ‘ziek’.

04-11-2015

Ik ben steeds op zoek naar verhalen van mensen die ooit een burn-out hadden en nu weer lekker leven. Die verhalen geven echt hoop.

Ik denk dat de fase waar ik nu inzit het lastigst is.

Eerst is het allemaal redelijk duidelijk: ik kan niet meer en ik moet alles stoppen en dan langzaam weer wat bijkomen.

Maar waar ik nu ben vind ik zwaar, heel zwaar. Wel voelen dat er dingen langzaam beter gaan maar geen enkele garantie of leidraad over hoe het verder zal gaan. Weten dat het nog heel lang kan duren voor ik weer een beetje op niveau zit, zonder te weten of dat niveau nog bestaat. Op het werk een grote struggeling om weer te presteren, zonder over grenzen te gaan. Eisen die gesteld worden waar ik nog niet aan toe bent, maar ook niet eeuwig op de goodwill van het bedrijf kunnen rekenen.
Ik heb nu een week vrij genomen om bij te tanken en de tranen komen los.

Wat een eenzaam klote proces is dit zeg.

Getverdemme.

Ik denk regelmatig: was ik maar nooit aan die burn-out begonnen ;-).

04-11-2015

Heb heel veel behoefte aan alleen zijn. Mijn tranen kan ik niet goed beheersen, ik schiet van nature snel vol, en dat is er nu niet beter op geworden. Maar het liefst huil ik alleen. Gister nog, liep ik door het park en dan stromen ineens de tranen over mijn wangen, gelukkig scheen de zon en kon ik mijn zonnebril opzetten.

Ik heb ook het gevoel dat ik nog nooit zo hard gewerkt heb als nu, en dat is zo frustrerend omdat ik niet gedaan krijg wat ik vroeger fluitend deed.

07-11-2015

Ik ben echt in de down-days. Ik verlang zo naar een paar dagen dat ik me goed voel, gewoon een heel klein beetje mild goed is genoeg. Ik ben het zo spuugzat en ben zo verdrietig en soms boos en dan weer verdrietig en dan weer gefrustreerd. Dat gevoel van weer heel even jezelf zijn is alweer te lang geleden, ik verlang ernaar met heel mijn hart maar vooralsnog huil ik de pannen van het dak.

08-11-2015

Kijk aan: ik voel me een ietsiepietsie beter.

Verdriet en onmacht eruit gooien, niet zo geforceerd beter moeten worden. De boel de boel laten, pas nadenken over dingen als ze zich daadwerkelijk aandienen, lief zijn voor en over mezelf. Dezelfde riedel weer helemaal opnieuw moeten uitvinden. Het komt steeds maar weer neer op: LOSLATEN.

Zat te denken dat het een grappig boek zou zijn met in elk hoofdstuk een situatie waar je tegen aan kan lopen in het leven, of in een BO, en dan steeds het hoofdstuk eindigen met de voor die situatie beste strategie namelijk: loslaten. Het komt er bij mij namelijk steeds weer op neer.

Loslaten, niet alleen van dingen buiten mij waar ik geen invloed op, of veto over, heb, maar ook over de eisen en verwachtingen die ik blijkbaar aan mezelf stel. Steeds maar weer.
Ik moet beter worden, ik moet ontspannen, ik moet vooruitgang zien en voelen, ik moet mezelf een schop onder m’n hol geven, ik moet leuk blijven voor de mensen om me heen, ik moet laten zien dat ik op het werk mijn mannetje weer sta, ik moet laten zien dat ik een BO heb maar niet achterlijk ben geworden, ik moet laten zien dat het elke keer iets beter gaat qua uren opbouw, ik moet het begrijpen: hoe is het gekomen en hoe kom ik weer vanaf, ik moet hier heel veel van leren zodat het niet nog eens gebeurt, ik moet een leuke moeder en partner en collega en vriendin blijven al is het op een lager pitje, ik moet er goed uit blijven zien, ik moet, ik moet, ik moet.

Ik moet…in koor: LOSLATEN!


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

17-06-2015

Ik verwens die hele burn-outtoestand. Ben de laatste week weer een paar keer tegen een muur gebotst, en ik had denk ik stiekem gehoopt dat dat botsen al ietsjes anders zou voelen ondertussen. Niet dus, daar ging ik weer: wazig zijn, niet kunnen nadenken en de hele rits bijbehorende lichamelijke klachten. Pfff.

Gisteren kwam ik een citaat tegen dat ik helemaal in het begin van m’n burn-out ergens heb opgepikt: “I was badly burned out. Which, as it turns out, is not the same as being tired, stressed out, bored, or in need of a vacation. It’s more like all those things wrapped together, times ten, plus a lobotomy.”

Jup, die lobotomie, ik moest erom grinniken maar soms voelt het echt zo.

19-06-2015

Ik merk dat ik van activiteiten die in de toekomst gepland sta ontzettend in de stress/paniek kan schieten. Ik heb het dan nu bijvoorbeeld over een feestje met logeren in een tent enzo, over twee weken. Wanneer ga ik dat soort dingen weer gewoon aankunnen, wanneer ga ik me weer normaal voelen, gewoon leven?


Ik denk soms dat ik niet eens meer weet hoe dat voelt. De vermoeidheid, de grenzen, het op en neer gaan, het terugvallen, de monsters die ik op elk level tegenkom. Het lijkt alsof dit nu voorgoed mijn leven zou kunnen zijn. En dan kan ik me bijna niet meer voorstellen of invoelen hoe het voelt om gewoon: te leven.

Ben druk bezig met mijn ‘helpersyndroom’. Het zit hem vooral in mijn privéleven merk ik, ik doe het op mijn werk ook wel maar daar kan ik het makkelijker zien en op tijd ingrijpen. In het dagelijkse leven is het zo diep ingesleten dat ik er niet zo één twee drie mee breek, maar zoals het vaak werkt bij mij: de oefeningen worden me in rap tempo aangeboden. Ik ben nu beginnend bewust onbekwaam. Een lastige fase. Confronterend, frustrerend, maar ook af en toe een glimpje van een uitweg.

Ik ben ook aan het oefenen om mezelf steeds af te vragen: wat vind ik hiervan en wat wil ik eigenlijk. Ik voelde me zo ontzettend rot vorige week, ik wist echt niet waar ik met mezelf heen moest. Maar heb op de één of andere manier mezelf weer weten te omarmen, besloten dat ik me niet zo rot hoefde te voelen, en dat er ook echt niemand langs zou komen om het voor me op te lossen, dat ik zelf de slingers op moet hangen.

Op de één of andere manier was er een soort klik, een gedachte van: als ik dan zo bezig ben met of iedereen om me heen het wel fijn heeft, waarom kan ik dat dan voor mezelf niet doen.

Klinkt als 1 + 1 = 2, maar voor mij is dit blijkbaar hogere wiskunde.

Verder ben ik MOE, maar heb deze week ook drie dagen van 5,5 uur gewerkt. Das toch alweer 16,5 uur. Op de helft van waar ik heen wil. Weet niet of ik dat nou mee of tegen vind vallen eigenlijk.

24-06-2015

Heb vannacht precies twee uur geslapen. Misschien lag ik wakker omdat ik deze week voor het eerst vier dagen ga werken. Oh en het ineens stoppen met roken kan er natuurlijk ook iets mee vandoen hebben…

02-07-2015

Al doe ik best wel weer wat, ik moet echt s middags even gaan liggen anders red ik het einde van de dag niet. Da’s nieuw.  Hersenloze acties zijn normaal geworden lijkt het wel. Echt bizar hoe dom ik kan redeneren af en toe. Ik schaam me er onderhand wel eens voor want ik ben normaal gesproken toch echt behoorlijk scherp. Ik kan er ook wel om lachen hoor en de mensen om me heen gelukkig ook wel, maar ik maak me eerlijk gezegd best wel zorgen of dat ooit weer helemaal goed komt.

10-07-2015

Mijn hersens laten me flink in de steek af en toe, ik kan er nu om lachen (meestal) omdat ik ze ook langzaam zie herstellen. Het gaat echt stukken beter met me geloof ik, maar daardoor valt het me extra zwaar als ik een dag helemaal niets, maar dan ook niets, voor elkaar krijg. De tranen zitten dan meteen heel hoog. Ik moet mezelf er echt aan herinneren dat ik aan het herstellen ben en de lat niet meteen eindeloos hoog leggen.

En ik ben per ongeluk, na twee weken, toch weer een beetje aan het roken.

20-07-2015

Zat te denken hoe moeilijk het zou zijn om zonder de houvast van een baan waarin je kunt groeien en rekken, weer op de rit te komen. Werken geeft me echt houvast en een doel en zet een rem op het navelstaren en letten op iedereen om me heen.

Eigenlijk zou er een soort opbouw programma moeten zijn voor mensen die uit een burn-out moeten opkrabbelen zonder vast werk, want ook als zelfstandige lijkt het me ontzettend moeilijk.
Een plek waar je uren kunt opbouwen zoals dat in een baan ook gaat. Kleine bedrijven waar je kunt komen re-integreren…zonder dat je er iets voor hoeft terug te hebben. Gewoon stiekem buiten alle instanties om. Zou toch wat zijn.

Ok. Foei! Ophouden met nadenken over andermans problemen.

20-07-2015

Het lijkt wel alsof de burn-out van mij kampioen ‘Beren Op De Weg’ heeft gemaakt. Het is echt niet te geloven waar ik me allemaal druk om kan maken.

Beeldend voorbeeld hiervan: ik deed mee aan een wedstrijd die ik langs zag komen, je kon een Saab Cabrio winnen, maar dan moest je wel een goed verhaal hebben waarom nou juist jij die auto moest winnen. Voorwaarde was ook dat je met de Saab op vakantie zou gaan deze zomer en daar een fotoverslag van zou maken.

Ok, leuk denk ik, dus ik schrijf een vlammend betoog en stuur het op. Vervolgens ging ik nadenken: dan heb ik dus twee auto’s en ik heb maar 1 parkeervergunning, hoe moet dat dan? En dan moet ik dus op vakantie met die auto maar ik ga helemaal niet op vakantie, hoe los ik dat dan op? En de dubbele kosten, verzekering, wegenbelasting… En wat als mijn dochter helemaal niet meer mee wil op vakantie?
Binnen een half uur zat ik te huilen om een auto die ik waarschijnlijk niet zou gaan winnen.
Kampioen ‘beren op de weg’ dus.

16-08-2015

Het is een beetje erg lang geleden dat ik wat schreef.
Dat komt denk ik omdat ik weer meer aan het werk ben, ik heb gewoon heel weinig energie voor dingen die niet strikt noodzakelijk zijn.

Het gaat op zich goed. Het werken (nu 5 dagen van 9-13) kost me veel energie maar ik vind het ook fijn. Ik loop ontzettend tegen mijn grens op van wat ik wel en niet aankan, dat vind ik moeilijk en dat zal voorlopig ook nog wel blijven spelen. Ik heb me erop ingesteld dat het uitdeuken en bijkomen zeker nog anderhalf jaar gaat duren, als ik dat niet doe dan zou ik volledig in paniek schieten en depressief worden.

Mijn hersens werken echt op de laagste stand, creatief doen ze het gelukkig aardig, maar de logica, wat normaal echt een van mijn sterke kanten is, is ver te zoeken.
Ik vul postcodes in die ik 20 jaar geleden had, zet melk in de kast en leg sleutels in de koelkast. Noem mijn katten bij namen die de katten uit mijn jeugd hadden. Ik vergeet wat mensen me net verteld hebben en ga zo maar door.

Ik heb gelukkig gelezen dat meer mensen met een burn-out hier last van hebben en heb daar op gebaseerd dat het weer over gaat. Maar: als ik daar aan ga twijfelen…pffff.

Sociaal ben ik nog niet veel waard, met een vriendin kan ik echt wel koffieleuten en bijkletsen maar een avond naar een restaurant met meer mensen voelt nog als een nachtmerrie. Ik hou mijn wereld dus klein, dat voelt het best. Maar ook dat is een gevecht met het deel van mij dat blijkbaar vindt dat een leuk leven vol hoort te zitten met veel mensen, evenementen, uitjes, borrels en eeuwigdurende gezelligheid.

Ik begin langzaam te begrijpen dat een leven leuk is als ik het zo invul zoals voor mij het beste voelt. Maar dat loslaten van die plaatjes die ik blijkbaar altijd heb gehad en nog heb, dat is lastig.

Het is gek, eigenlijk gaat het beter dan ooit, in de zin van dat ik bij mezelf ben en probeer te blijven, en ook niet anders meer kan. Ik verander kleine dingen op heel veel gebieden, soms meteen en soms na even oefenen. Die kleine veranderingetjes met elkaar geven het leven een heel ander gevoel. Geven mij een ander gevoel. Hier ben ik nog nooit geweest. Ik was altijd aan het reageren op het leven en nu ben ik meer mijn eigen manier aan het onderzoeken. Dus het gaat beter dan ooit terwijl ik echt in huilen uit kan barsten om kleine tegenslagen of veranderende omstandigheden.

Nou dat zegt wat over hoe ver ik was verwijderd van mijn eigen kern, wie IK ben en wat IK wil.

Uitgedoofd

Als het vuur is uitgedoofd
Je veel te hard hebt uitgesloofd
Je niet meer in jezelf geloofd
Je van je toekomst lijkt beroofd
Hoe ga je dan nog door

Je weet, de wereld is nog daar
Hetzelfde licht als vorig jaar
Maar alles lijkt nu zwart en zwaar
Je krijgt het niet meer voor elkaar
Hoe ga je dan nog door

Je sluit je af en maakt het klein
Je kijkt voorzichtig naar de pijn
Wat vond ik vroeger dan wel fijn
Probeert daar af en toe te zijn
Zo ga je dan maar door

Je wilt weer zijn wie je eerst was
Terug naar het halfvolle glas
Maar ‘t stomme is dat kan dus pas,
als je alles loslaat dat ooit was.
Want anders draai je door.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.

01-06-2015

Sinds ik vriendschap met mijn hersens heb gesloten loopt alles een stukje rustiger. Ik neem het weer wat meer zoals het komt en zoals het gaat. Ik denk dat het stiekem toch ook wat beter begint te gaan. Ik heb minder de echt hypere zenuwenergie momenten en pak bijna vanzelf mijn rust. Dat betekent voor mij aan de keukentafel eindeloos documentaires kijken. Word ik per ongeluk ook nog wat wijzer van. Heb zitten denken om een echt boekje te schrijven over wat ik meemaak, maar heb dat ook meteen weer van me af gezet. Als ik een keer lekkere koekjes bak wil ik ook meteen een koekfabriek beginnen. Pas als ik genezen ben mag ik weer gaan nadenken over grote projecten.

Deze week 3 keer 4 uur werken. Ben benieuwd hoe dat gaat.

08-06-2015


Ik ben soort van panisch als het over mijn haar gaat de laatste maanden, wat afschuwelijk om het zo te zien uitvallen en nog maar de helft van mijn haar te hebben. Hoop dat het snel ophoudt.


Ik zit een beetje op een gek eiland, het gaat aan de ene kant blijkbaar zoveel beter dat ik me soort van ‘normaal’ voel vaak. Met als gevolg dat ik te snel ga, te veel doe, meer ga piekeren, slechter slaap en dus weer terugkom in het gevoel van geen grip hebben.

De truc is dan om weer te bedenken: ik ben er nog niet, dus laat maar gebeuren, denk ik. Maar het lijkt ook wel alsof er met iedere stap omhoog ruimte komt voor een nieuw probleem. Een probleem dat ongetwijfeld ten grondslag ligt aan de BO en waar dus iets mee moet gebeuren.
Als een soort computerspelletje bedenk ik nu: nieuwe verdieping, nieuw monstertje, monstertje verslaan, vlaggetje pakken, top momentje…en dan weer door naar het volgende level.

My god, ik ben beland in Super Mario. Kan iemand me vertellen waar de prinses zit opgesloten dan neem ik een shortcut.

Heb ondertussen trouwens een geheel nieuwe relatie opgebouwd met de katten. Het waren eerst ook heus gezellige beestjes, maar nu zie ik elke mood swing, nuffige houding en verontwaardiging. Ik moet vaak hardop lachen om ze. Praat ook meer met ze.

Zat terug te denken aan een paar maanden geleden, vlak voor ik thuis kwam te zitten. Ik twijfelde aan alles.
Ik wilde mijn relatie beëindigen, mijn baan opzeggen en ik wilde verhuizen naar een ander huis. En ik weet nog dat er ineens een kwartje viel: wacht even, als ik alles om me heen het liefst bij de boom wil zetten, gaat het dan misschien gewoon niet zo goed met mezelf? Zit het misschien in mij en niet in mijn omgeving?

En stel je voor dat ik daar niet achter was gekomen en de buitenwereld was gaan aanpakken. Dan zat ik nu zonder lieve vriend, zonder mijn fijne werk ergens op een flat in een buurt waar ik me niet thuis had gevoeld.

De geleerde les is: neem geen grote levensveranderende beslissingen als je zelf echt niet lekker in je vel zit. Ga eerst eens kijken wat er vanbinnen aan de hand is.

Ik ga vandaag bedenken hoe ik het huidige level in mijn computerspel kan overleven:

Piekeren, piekeren, piekeren, zorgen van anderen overnemen alsof het de mijne zijn, me bemoeien met dingen die me niets aangaan. Wakker liggen, en van een zonnige dag nog een wereldprobleem kunnen maken. Terwijl er niet echt iets aan de hand is. Met dezelfde ingrediënten zou ik me ook gewoon goed kunnen voelen.

14-06-2015

Gek eigenlijk, toen we een weekje weg waren liet ik alles achter me en was ik meteen ook veel minder bezig met ‘hoe het met me ging’. Het ging zoals het ging en ik deed wat ik deed en als ik moe was deed ik een dutje, maar het hele screenen van hoe is het vandaag en hoe zorg ik dat ik voor morgen genoeg energie opspaar en hoe lang duurt het voor ik weer bij ben gekomen, viel helemaal weg. Ik leefde in het moment, zou fijn zijn als ik dat in het gewone leven ook kan gaan toepassen. Als ik er eerst een keer achter kom waarom ik in mijn echte leven zo gestrest raak van helemaal niets.

15-06-2015

Ik vertelde de praktijkondersteuner/psycholoog trots over mijn stappenplan (zie vorige week). Zegt ze dat ze dat helemaal niet zo’n goed idee vindt…

Ze zei: ‘Natuurlijk is het goed om te bewegen en minder te roken, maar het laatste dat jij nu juist nodig hebt zijn dingen die je MOET. Hoe klein en haalbaar ook. Er viel een last van mijn schouders moet ik zeggen. Dus ik ben de minidoelen en regels alweer vergeten

Ik wil wel echt binnenkort stoppen met roken. Binnenkort. Echt.

Ik ben ook op een nieuw Super Mario level aanbeland: wat is van mij en wat is van een ander.

Als iemand problemen heeft of verdriet dan wil ik altijd graag helpen en dat is natuurlijk hartstikke leuk en lief en aardig. Maar als ik er vervolgens over na blijf peinzen en er wakker van ga liggen dan gaat er toch iets mis. Ik weet niet zo goed hoe ik die grens goed moet leggen.

Ik geloof(de) heilig in ‘wie goed doet, goed ontmoet’, maar de laatste tijd denk ik wel eens: ‘Wie goed probeert te doen, kan uiteindelijk gewoon de Sjaak zijn want er komt niet altijd iets voor terug en dat is niet erg maar dan moet je ook niet miepen en dus misschien iets minder goed proberen te doen’. Adem uit.


En het zit hem niet altijd in grote dingen hoor, het kan zo klein zijn als dat ik in de tram iemand hoor zuchten: ik kan geen matrasbeschermer vinden, en dat ik dan mijn telefoon tevoorschijn trek, google opstart, me omdraai en zeg: daar en daar, voor zo en zo veel.
Dit is trouwens niet echt gebeurt, ik overdrijf, maar ik kan het niet laten om oplossingen te bedenken voor iedereen.

Aan de ene kant heel leuk, maar aan de andere kant doodvermoeiend. Echt doodvermoeiend. Ik ben gewoon een mega bemoeial dus eigenlijk. Wel met goede bedoelingen, heus waar, ik vind het fijn om mensen blij(er) maken, dat geeft mij ook een goed gevoel. Maar er zit iets scheef, of niet lekker.
Nou dus daar moet ik mee aan de slag. Ik denk dat ik een elastiekje om mijn pols moet doen en elke keer als ik me ergens mee dreig te bemoeien (wil helpen) even aan het elastiekje moet trekken. Dan leer ik in elk geval alert te worden en een nieuwe afweging te maken.

Helpen mag, maar eigenlijk moet ik het misschien wel even afleren. Mensen overleven heus ook wel zonder mijn hulp. En ik mag ook bestaan zonder dat ik me op die manier nuttig maak.
Ik zit al typende te denken dus als ik aan het raaskallen ben: excuus.

Ik moet er blijkbaar iets mee.


Alle afleveringen van het Burn-out Dagboek vind je hier.

Suzanne Muller is freelance tekstschrijver. Eind 2014 werd zij overvallen door een burn-out. Op dat moment start ze met haar burn-out dagboek. Op Het is om te Janke deelt Suzanne elke week een ongecensureerde aflevering. Suzanne woont in Amsterdam-Zuid met haar vriend Jamal en haar zoon Joris, haar volwassen dochter woont op zichzelf. Naast schrijven zet zij ook graag haar hersenspinsels om in tekeningen via Elke Dag Dicht.