Categorie

Even Janke

Categorie

Dank je wel!

De tiende editorial alweer. Wuuuuut?? De tiende? Dat betekent dat ik toch alweer minimaal 10 weken jullie vermoei met mijn hersenspinsels van de afgelopen week. Mijn uitlaatklep op zondagmiddag. (Oké, soms ook zaterdag, als ik weet dat ik echt geen tijd heb op zondag….)

En mag ik deze beginnen met een dikke vette dank je wel aan jou? Afgelopen zaterdag poste ik dat ik niet zo lekker in mijn velletje zat. Eigenlijk de hele week al niet, en stiekem ook die week ervoor niet. En toen gebeurde er iets waar ik geen rekening mee had gehouden. Ik krijg mails, appjes, reacties, the whole nine yards. Soms zat ik oprecht tot tranen geroerd te lezen.

Het is om te Janke is ontsponnen uit mijn brein, en hoewel ik van te voren had bedacht dat ik er uitermate relaxed mee zou omgaan, is de realiteit toch echt anders. En dat is niet erg. Ik wil graag dat Het is om te Janke meer is dan een “hobby-blog”, en dat kan alleen als je er ook echt tijd en energie insteekt. Wat ik me daarbij niet realiseerde is dat er ook bakken frustratie bijkomen. En dan echt hele grote bakken!


Vorig jaar heb ik me een slag in de rondte gespaard, zodat ik nu een buffer heb en mezelf kan uitbetalen. Daarmee heb ik mezelf tijd gegeven om Het is om te Janke uit de grond te stampen. En dat geeft naast een heleboel energie, dus ook wel eens stress. En dat had ik niet zo bedacht. Dat jaar is natuurlijk nog lang niet voorbij, maar zoals ik al eerder vertelt heb: ik ben een pietje planning. Mijn Excel begroting vind geen inkomen toch niet zo prettig. Dus mijn brein ook niet.

In al die stress is het heel verleidelijk om te denken dat toch niemand mijn stukken leest, dus waarom zou ik er dan niet mee stoppen en weer een baan gaan zoeken. En dan lees ik jouw reactie en maakt mijn hart een klein sprongetje. Hartverwarmend en het zet mij weer meteen in actie-modus. Iets wat ik pretendeer bij anderen te kunnen bewerkstelligen, dus prettig om te weten dat het tweerichtingsverkeer is. Ineens werd mijn creatieve brein ook weer wakker, met als resultaat een ideeën lijstje waar ik zelf bakken energie van krijg. Dus dank je wel!


Afgelopen week

Afgelopen week was dus een beetje blegh. De pro forma zitting op dinsdag hakte er behoorlijk in. Die middag heb ik voor het eerst in jaren een middagdutje gedaan. Daar staat tegenover dat ik donderdag weer 2 zulke toffe vrouwen heb gesproken. Zsuzsanna heeft mij haar verhaal verteld, en daar was ik behoorlijk van onder de indruk. Marjolein is een vrouw met een missie. Afgelopen januari beviel ze van haar dochter Tess. Tess is nog geen maand oud geworden, ze overleed aan kinkhoest. Voor Marjolein alle reden om naar de tweede kamer te willen om te praten over het onderwerp vaccineren. Vrouw.nl plaatse haar blog, en de reacties daarop zijn niet mild. Woensdag lees je meer over mijn gesprek met Marjolein en haar missie.

Een vriendin vroeg mij daarop of ik niet bang was om volgers te verliezen omdat vaccineren zo’n heftig en actueel onderwerp is. Dat ben ik niet. Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen mening over vaccineren. Mijn mening is helder, aangezien ik de missie van Marjolein steun. Als iemand daarom meent mij niet meer te willen volgen, dan is dat zo. Godzijdank wonen we in een vrij land waarin we een mening mogen hebben. Ik ga er dan ook vanuit dat we die mening met respect ventileren.


Vooruitblik

Aankomende week lees je ook op de site hoe ik mijn eerste single mom vakantie heb beleefd. Het was bijzonder, to say the least. Woensdag lees je het interview met Jacqueline. Ik heb met haar zo’n boeiend gesprek gehad over vallen en weer opstaan. Jacqueline is in haar eigen val gestapt met een fikse burn-out tot gevolg. Hoe ze dit heeft aangepakt, lees je woensdag. Donderdag plaats ik een stuk over lotties. Een term waarmee lotgenoten elkaar vaak aanduiden, en waarom ik denk dat je lotties niet in labels moet categoriseren, maar op instelling. Omdat het donderdag ook de landelijke dag tegen het pesten is, herplaats ik een stuk over de modegrillen van mijn zoon. The Script zorgt vrijdag voor het muzikale intermezzo zodat je zaterdagmorgen rustig kunt gaan zitten voor een nieuwe aflevering van het burn-out dagboek. Zondag gaan we paastaart bakken. Nou ja, jij dan. Ik kijk hoe mijn wederhelft een paastaart bakt.

Ik wens je een fijne week, volgens mij gaat de zon goed schijnen dus pak die vitamine D! (En vergeet je niet goed in te smeren.)

Veel liefs,

Janke


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Ken je dat? Dat je zo’n blegh paar dagen hebt? Die had ik afgelopen week een paar. Het kabbelde zo’n beetje voort, en ik had een kort lontje. En dat je dat dan weet van jezelf, maar er geen rem op kunt zetten! Blegh, zulke dagen vind ik heel stom!

En toen werd het donderdag en wist ik het weer! Ik moest die dag naar het onderzoeksteam samen met mijn advocaat. Daar kwam die hele “blegh-instelling” van die dagen daarvoor vandaan. En grappig detail: zodra ik door heb waar het vandaan komt, is het ook direct weg!


Vol goede moed toog ik die avond naar Amsterdam. Over de inhoud kan ik eigenlijk niks zeggen, maar laten we het hierop houden: het kleine restantje sympathie wat ik nog over had was totaal weggeslagen. En dat vind ik dan weer klote. Al eerder heb ik gezegd en geschreven dat ik geloof dat er maar weinig mensen slecht geboren worden, en die overtuiging stond even op losse schroeven. En dat staat het misschien nog steeds wel. Ik merk dat ik mijn hersenen even de tijd moet geven om de informatie te verwerken. Dus dat doe ik dan maar!

Aanstaande dinsdag is de proforma zitting, waar ik samen met mijn wederhelft naar toe ga. Een gevalletje “door de zure appel heen bijten”. Niet alleen ik, maar ook hij krijgt uiteindelijk een heftige rechtzaak over zich heen. Dus doen we een soort generale repetitie. Even sfeer proeven voor het echt los gaat. Het besluit om te gaan, gaf mij op een gekke manier ook weer een soort rust.

Vrijdag was de “blegh-instelling” dan ook weer zo goed als verdwenen en had ik een super inspirerende dag. Ik had een afspraak met Lisa, zij heeft mijn lezing geregisseerd, om wat te finetunen. Heerlijk! Ook de andere vrouwen die er waren hadden een te gek verhaal. En dan realiseer ik me weer hoe mooi het is dat mensen hun verhalen willen, kunnen en in sommige gevallen, moeten delen! Het heeft mij in ieder geval weer aangezet om actiever lezingen te gaan geven. Heb je tips? Laat het me vooral weten!


Aankomende week heb ik, los van de proforma zitting, weinig gepland. Wat vooral te maken heeft met diezelfde zitting. Ik vermoed dat deze weerslag heeft op mijn “zijn” dus weet ik door ervaring dat ik hier maar beter rekening mee kan houden.

Op de website deze week weer veel persoonlijke verhalen. Woensdag lees je het interview met Nicole, die na een aantal heftige ongevallen met haar hoofd de heilzame werking van Thaise massage ontdekt. Ze heeft nu zelfs, met haar man Thaise massageschool! Stoer! Zelf deel ik mijn overpeinzingen als het gaat om wel of niet het graf van Stefan bezoeken en hoe blij ik ben met de impulsiviteit van Steef. Zonder deze impulsiviteit was onze zoon er namelijk nooit geweest. Chef’s Special verzorgt deze vrijdag het vaste muziekonderdeel en zondag een recept voor noedelsoep! Rouwkost in optima forma! En natuurlijk lees je zaterdag een nieuwe aflevering van het burn-out dagboek!

Via linda.nl lees je op woensdag een nieuwe aflevering van de weduweregels en op flaironline.nl neem ik je aankomend weekend mee in de theorie van de 5 fases van rouw en mijn persoonlijke ervaring hiermee.

Genoeg qua inspiratie deze week, en ik hoop van harte dat het jou ook weer in actie-modus zet!

Veel liefs,
Janke


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Wat een week! Ik herhaal het nog maar eens voor het dramatische effect: Wat een week!

Ik begon deze week met een bloedgezellig bezoek aan Charissa. Zij wil ook graag meer content maken, en ik wilde wel wat YouTube tips van mevrouw de vlogger. Zo geschiedde. Het was super gezellig, en ik vond het echt onwijs leuk om iemand die ik interviewde voor dit plaform nu ook eens in  real life  te zien. Kreeg ik toch ook nog een zak blauwe M&M’s mee. Hulde!

Al racend door Hoorn heb ik me daarna in de bruisende energie van Heidy en Merel gestort. Voor mij weer een keer extra leuk (dat is het ondertussen wel vaak bedenk ik me nu) want Merel was ooit mijn schoonzusje. We hadden elkaar al veel te lang niet gezien. Nu dus in Hoorn in de fotostudio van Heidy. De dames maakten samen het boek: Geef kanker een gezicht”. Voor mij dus twee vrouwen van wie ik vind dat ze een extra groot podium verdienen op Stoere Vrouwen Donderdag! Die komt er binnen afzienbare tijd aan. Dit drukke, dynamische en vooral mooie gesprek uitwerken, gaat me wel even kosten.


Dinsdag ben ik enorm verwend omdat ik op de foto moest voor een interview wat ik zelf heb gegeven. Wat een heerlijkheid, en uiteindelijk kreeg ik van die lieve Anouk ook nog een een paar mooie foto’s cadeau. Want die kon ik op de valreep nog sturen naar de reactie van Linda.nl. Daar verscheen afgelopen woensdag mijn eerste column in een reeks van 12. De Weduweregels. Over alle ongeschreven regels waar jij je al nieuwbakken weduwe blijkbaar aan dient te confirmeren. Die memo had ik dus even gemist! Wat een super toffe reacties heb ik gehad, en dan moeten er nog 11 columns komen! Bam! Een column! Voor Linda.nl! I am one happy bitch these days! Ik kan je verklappen: hier is wel meer dan één glaasje champagne op gedronken!

Aankomende week is mijn agenda relatief rustig, wat ik zelf wel een beetje zo gepland heb. Ergens tussen alle afspraken door moet er namelijk ook nog gewoon content geschreven worden, en dat gaat wat lastig als je van afspraak naar afspraak rent. Daar komt bij dat ik aankomende week ook een afspraak heb met het onderzoeksteam dat de moord op Stefan onderzoekt. En uit ervaring weet ik ondertussen dat ik hier best even last van kan hebben fysiek en mentaal. Dan hou ik dus liever meer agenda leeg. Ik kan in ieder geval bakken met artikelen voor je gaan schrijven, dus mocht je nog onderwerpen hebben waar je aandacht voor wilt hebben: schroom niet en laat het me weten!


En wat kun je op de site verwachten aankomende week? Ik neem je mee in mijn hoofd en de dingen die ik denk als ik ineens een middag vrij ben. Dat is best een toestand die mijn hoofd er dan van maakt. Woensdag lees je het interview met Anouk. Anouk leefde al 15 jaar als expat en toen ze met haar volledige gezin in Bangkok woonde, strandde haar huwelijk. Hoe ze dit heeft aangepakt en nu zelf vrouwen begeleidt bij scheidingen door ook naar de eigen verantwoordelijk te kijken, lees je dus woensdag. Donderdag een persoonlijk artikel over het daten als je “net” weduwe bent. Ik las een interview met een relatief jonge weduwe en daar triggerde ik nogal op, waardoor de tekst zo op papier stond. Vrijdag een klassieker in rouwmuziek. Een parel van The Rolling Stones. Zaterdag lees je alweer aflevering 10 van het burn-out dagboek van Suuzzzz en zondag een nieuw item bij Het is om te Janke: Rouwkost Recepten Rubriek. (Want dat allitereert zo lekker!)

Enfin, genoeg te lezen dus! Leuk dat je weer meeleest!

Ik wens jou een week vol inspiratie, actie en een beetje luieren in het voorjaarszonnetje.

Liefs,

Janke


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Zit ik toch ineens op zondagavond op mijn schrijfkamer dit stukje te typen. Het mocht wat voeten in aarde hebben, maar het is gelukt! Tadaaaaaaaaa!

Het bleek een enorm klusweekend te zijn, met een behoorlijk strakke (lees: onhaalbare) planning. Niet alles is dan ook gelukt, maar het doel van zoonlief op zolder krijgen en mama haar schrijfkamer geven is toch een soort van gelukt, getuige dit stukje. Het feit dat de aanslagen op mijn toetsenbord behoorlijk hol klinken, heeft waarschijnlijk alles te maken met het gebrek aan spullen in de ruimte en mooie dingen aan de muur. Dat komt de komende weken vanzelf wel. Ik blijk een soort kampioen in nutteloze zooi verzamelen, dus ik twijfel er geen seconde aan dat ook deze ruimte weer een Marie Kondo make-over kan gebruiken.

Afgelopen week was ook mijn wederhelft jarig. Voor hem had ik een IXXI van Banksy tekeningen besteld. “Oh, die hang ik wel even snel op voor hij thuis komt!” dacht ik nog opgetogen. Voor degene die wel eens een IXXI hebben opgehangen. Het lijkt allemaal heel simpel (en wie weet is het dat ook wel), mij heeft het 4 uur van mijn leven gekost. “Oh help, waar is de waterpas! Waarom past dit x-je hier nu weer niet in? Loopt de kat nou weg met het meisje met de hartjesballon?” Enfin, het was een avontuur.


Vrijdag heb ik bloedhard zitten typen op nieuwe content, dus de komende weken weer een paar leuke, grappige en informatieve stukken voor jullie. En ik was ineens zelf onderwerp van een interview. Rosita heeft de hele vrijdagmiddag aan mijn keukentafel gezeten om mij te interviewen voor haar boek. Als je al een boek gaat schrijven, ben je voor mij al een heldin, maar dit wordt er wel eentje waar ik me volledig achter kan scharen en helemaal past bij Het is om te Janke. Los van de inhoud hebben we vreselijk zitten lachen, is er een traantje weggepinkt en heb ik zomaar het vermoeden dat ik Rosita nog vaker ga treffen.

Aankomende week staan er weer een paar super toffe dingen op planning. Ik ga op bezoek bij Charissa (die van die 1% zicht) en wij gaan eens even tips uitwisselen aan elkaar. Heel leuk, omdat we elkaar alleen maar telefonisch hebben gesproken. Ook heb ik een afspraak met de dames achter het boek “Geef kanker een gezicht”. Een gesprek waar ik heel erg naar uitkijk, het boek is prachtig net als de gedachte erachter. Vrijdag is het event Kracht van Chermaine waar ik al eerder over schreef. En…….. (tromgeroffel) als het goed is, kan ik je deze week meer vertellen over het andere platform waar ik voor ga schrijven. Een mooie week voor mij dus.

Op de site deze week ook een topweek. Morgen lees je alles over mijn Pity Card en hoe met name mijn zoon die goed kan inzetten. Woensdag een interview met Suzanne. Voor mij heel bijzonder, want ik ken Suus al jaren vanuit mijn horeca tijd, dus dat ik haar mocht interviewen en het mocht plaatsen was voor mij echt top. Suzanne vertelt over haar zoon Pieter die slechts een paar uur oud heeft mogen worden. Kippenvel. Donderdag deel 2 van In Therapie, met daarin weer verschillende soorten therapie uitgelegd en vrijdag deel ik een heel persoonlijk liedje in de categorie Rouwmuziek. Het is één van de nummers die ik gekozen heb voor de uitvaart van Stefan. Tot slot lees je zaterdag alweer aflevering 9 van het burn-out dagboek.

Genoeg te lezen, genoeg inspiratie voor deze eerste volle lente week!

Ik wens je veel zon, plezier en dat heerlijke voorjaarsgevoel.

Liefs,

Janke


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Fuck die editorial maar even!

Mijn hele tekst heb ik zojuist met een ferme “control-A en delete” weggeveegd. Het maakt voor mij vandaag even geen reet meer uit wat ik afgelopen week gedaan heb en wat ik aankomende week ga doen.

Mijn kaken staan aan elkaar vastgeplakt van de kramp. Een tic die ik heb overgehouden aan de moord op Stefan. En een tic die nog steeds terugkomt als ik geconfronteerd wordt met schietpartijen. Zoals vandaag in Utrecht.

Vanaf de eerste beelden vandaag vanaf het 24 oktoberplein in Utrecht, ben ik terug in 2014 en zie ik mezelf nog staan die nacht op het politiebureau. Nadat ik wist dat “de persoon onder het laken” Stefan was, ben ik in elkaar gezakt, zo op de koude stenen voor het politiebureau. En ik weet dat er vandaag mensen zijn die datzelfde gevoel hebben ervaren. Een gevoel waarvan ik hoop dat nooit iemand dat hoeft mee te maken. De grond wordt letterlijk onder je voeten weggeslagen en je hebt nergens meer grip op.  

De toedracht van de schietpartij van vandaag is nog onduidelijk op het moment dat ik dit schrijf, en heel eerlijk: voor mij doet die hele toedracht er niet toe. Ik voel in mijn hele lijf de adrenaline stromen en weet dat er nu mensen zijn die diezelfde donkere periode in gaan, als die ik toen heb ervaren. En donker dat is het! Donker, naar, bizar en surrealistisch!

Vandaag had ik een afspraak in Amsterdam, eentje die ik eigenlijk af wilde zeggen omdat mijn hoofd uit elkaar leek te knallen van alle emoties die ik voel. Ik ben toch gegaan, heb mezelf “verkocht” en ben met een opdracht rijker weer naar huis getogen. En toch voel ik geen blijdschap of trots vandaag. In de auto naar huis volg ik het nieuw op de voet. NPO 1 start een muziekje in: “I’ll stand by you”  van The Pretenders. En daar zijn ze: de tranen!

Tranen om Stefan, tranen om Utrecht, tranen om zinloze schietpartijen, tranen om die mensen van wie de grond nu letterlijk onder hun voeten is weggeslagen, heel veel tranen. Ik parkeer de auto en laat die tranen maar gewoon even stromen.

Tijdens al die tranen vraag ik me wederom een keer af waar ik toch in godsnaam mee bezig mee met Het is om te Janke. Het leven is gewoon kut vandaag! Hoezo positief? Hoezo schrijven over doorleven? Hoezo opdrachten binnenhalen?  Flikker gewoon op met al je narigheid!

Als de tranen plaats maken voor nieuwe ruimte in mijn hoofd, schaam ik me eerlijk gezegd een beetje voor mijn gedachten. Dat duurt gelukkig niet lang. Iets kut vinden is namelijk heel menselijk, en iets waarvoor ik me allang niet meer hoef te schamen.

Vandaag is gewoon een kutdag! En de realiteit is soms niet mooi, schattig en vol roze unicorns! Soms is de realiteit ook inktzwart en slaat deze realiteit gaten in de levens van mensen die daar niet om gevraagd hebben.

Ook ik ben soms maar gewoon een mens. Een vrouw met een historie die extra geraakt wordt op een dag als vandaag. Een dag die extra zeer doet, niet alleen bij mij, maar bij een heleboel mensen van wie ik had gehoopt dat ze deze pijn bespaard zou blijven.

Vandaag is het echt om te janken!


Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Maart is alweer een week oud, en ik moet zeggen, mijn Maart Master Plan gaat eigenlijk behoorlijk goed. Afgelopen week ben ik van mijn sales-angst afgestapt, misschien is de angst negeren een beter woord, en ben koude acquisitie gaan plegen. Ook ik kan nou eenmaal niet leven van de lucht alleen. En met resultaat! Hier kan ik nog niet alles over zeggen, maar zodra de mogelijkheid er is, dan deel ik dat natuurlijk hier als eerste. Wat ik wel kan zeggen: ik ben motherf*cking  trots op mezelf. Zo, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Het was natuurlijk ook de week van mijn nieuwe tatoeage. Die zou ik in alle consternatie bijna vergeten. Afgelopen dinsdag heb ik van 12.00 uur tot 18.00 uur gezeten, maar dat was het zonder meer waard. Nou ben ik helemaal niet zo’n “iedereen aan de tatoeage” type, want (dit wist je waarschijnlijk al) ze gaan er nooit meer af. Ook ik heb zo’n jeugdzonde op mijn onderrug, waarvan ik nu soms denk “mwoah, hier had ik langer over na kunnen denken!” Over deze denk ik echt al een tijd na, en toen ik Mira vond en zij dit design maakte werd ik toch een beetje verliefd op haar!

En toen moest ik ook nog naar de Officier van Justitie afgelopen week in het kader van het onderzoek naar de moord op Stefan. Dat was geen pretje is een understatement. Ze hebben zaken uit het onderzoek met me gedeeld die mijn hele morele kompas weer even stuk sloeg. Ondanks dat ik mezelf niet als “moraalridder” zou willen typeren, is dit wel een eigenschap van mezelf die ik waardeer en ook trots op ben. Als er dan ineens een beroep wordt gedaan op je morele kompas met informatie die jij op dat moment niet kunt verwerken, dan vergt dat een bak met energie. Met een gigantische huilbui in de auto tot gevolg. Zo werkt dat. Met name de bizarheid van de situatie kon ik afgelopen donderdag maar moeilijk accepteren. Ik weet wel dat het helemaal bizar is, maar dat suddert vaak op de achtergrond. Aan tafel met een hoop hoge piefen van het OM brengt die bizarheid maar weer eens naar voren en dan vraag ik me echt wel eens af: “Hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen?” Dat antwoord weet ik natuurlijk wel, alleen dan vind ik het ineens allemaal 3 keer kut en heb ik even helemaal geen zin om met de, ook positieve, gevolgen te dealen.

En dan is het donderdagavond, log ik in op mijn website, lees alle reacties op social media en begin ik weer te glimlachen. “Dit is het! Dit is mijn lichtpuntje in al die duisternis waarin ik me soms bevind!”


En nu staat er weer een nieuwe week op de planning. Ik ga weer een aantal dames interviewen deze week, de scholen staken vrijdag dus ik heb een mama en zoon dag gepland, en ik ga met Suuzzzz mega hip in een koffietentje (want dat doen hippe mensen dus) zitten filosoferen over onze wederzijdse toekomstplannen. Zolang er gebakjes bij horen, ben ik een blij ei.

Ondertussen kan jij deze week lezen over hoe Mirte omgaat met haar 22 persoonlijkheden en hoe zij ondertussen zich inzet om DIS beter op de kaart te krijgen. Een speciaal interview lees je donderdag. Barbara verloor haar man tijdens een vakantie in La Douce France en zet zich nu in om de dood “normaler” te maken. De dood hoort net zo bij het leven als het leven zelf. Hoe ze dat doet lees je op Stoere Vrouwen Donderdag. Vrijdag is het Wereld Slaap Dag! Persoonlijk zou ik best wat uren meer mogen en willen slapen, dus ging ik op zoek naar tips. Heb jij die ook nodig? Geen paniek, vrijdag deel ik ze met je!

Ik wens jou een hele fijne en positieve week!

Veel liefs,

Janke

Heb ik toch afgelopen vrijdag even een klein glaasje champagne gedronken! Het is om te Janke is officieel 1 hele maand oud. En wat voor een maand was dat. Zo’n start had ik in mijn stoutste dromen niet kunnen voorzien. Meteen in de eerste week was daar de media aandacht voor mijn kind: mijn online magazine! Poeh, nerveus gedoe allemaal. De cijfers op mijn Google Analytics ontplofte, en daarmee was ik meteen hartstikke verwend. Maar zie al die mensen maar eens te binden aan je.

Een groot deel is gebleven, en nog steeds komen er dagelijks volgers bij. Hoe fijn is dat! Blijken toch meer mensen het te lezen dan alleen mijn moeder. Ik zit nog wat te stoeien met de beste tijden om artikelen te delen op social media (iets met trial and error), maar ik begin er een beetje gevoel bij te krijgen. En natuurlijk baal ik als een stekker als een artikel veel minder lezers trekt dan ik had bedacht of had gehoopt. Niks menselijks is mij vreemd. En zo af toe ontsnapt er dan ook echt wel een kutzooi uit mijn mond. Waarop ik, geheel terecht, gecorrigeerd wordt door mijn rode dak duivel. Maar daar tegenover staat een hell yeah baby als een artikel ineens super goed wordt opgepakt.

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan, blijkt maar weer eens van toepassing te zijn. De afgelopen maand was één grote leerzame maand. Om dit te doen naast mijn interim klus was een uitdaging, to say the least. Maar, ik heb het gered. Met her en der wat slechte humeurtjes, huilbuitjes, troostvoer en mijn dwangmatige planning die zo af en toe compleet in de soep liep. Geen probleem. Opstaan en weer doorgaan. Dus er waren ook slingers, champagne, high fives en veel knuffels van mijn in-crowd.

Zolang ik nog zulke mooie reacties krijg op social media en in mijn mailbox, is voor mij de drive om door te zetten gewoon nog aanwezig. Gewoon doorgaan zoals Barry Stevens altijd zei. Of ben ik de enige die deze gevleugelde uitspraak nog regelmatig inzet?

Terugblik

Afgelopen week had ik een bijzonder aantal ontmoetingen op de planning staan. Zo sprak ik met Chermaine, die een waanzinnig tof event organiseert over de kracht van positief denken. In het artikel van afgelopen zaterdag kon je hier alles over lezen, inclusief een mooie kortingscode speciaal voor jou! Ook sprak ik met Anouk, zij was 10 jaar geleden mijn stagiaire toen we allebei nog in de hotellerie werkten. Zonder dit magazine hadden we elkaar waarschijnlijk niet gesproken. Zij heeft ondertussen een succesvolle dansschool en is zich in persoonlijke ontwikkeling aan het verdiepen. We hebben heerlijk in het zonnetje zitten lunchen en 10 jaar ingehaald. Daarnaast hebben we samen eens zitten denken hoe we elkaar zouden kunnen helpen. Dus Anouk zie je waarschijnlijk nog wel terug hier vermoed ik zomaar.

Sowieso barst ik van de ideeën, zaken die ik de komende maand allemaal ga uitwerken. In één van mijn prachtige notitieboeken heb ik het Maart Master Plan gemaakt. En wat ben ik blij met al die boekjes, anders was mijn hoofd ondertussen compleet ontploft. Ik ga jou denk ik de komende maand ook om advies vragen over al deze prachtige ideeën. Bedenken kan ik het wel, maar sluit het ook aan bij jouw behoefte? Iets met durf te vragen.

Aankomende week

Er staan weer een mooi aantal artikelen voor je klaar. Zo lees je hoe het is om een nieuw gezin op te bouwen als je allemaal mensen hebt met een rugzak waar een gemiddelde bergbeklimmer jaloers op zou zijn, dat samenvoegen van die rugzakken gaat niet vanzelf kan ik je verklappen. Laura vertelt in het interview van woensdag over haar meer dan heftige jeugd. Een interview waar ik erg trots op ben. Laura volgt mij al sinds jaar en dag, dus dat zij wilde meewerken, daar was ik enorm blij mee. Stoere Vrouwen Donderdag heeft een iets andere vorm deze week, net als afgelopen week. Charissa heeft nog maar 1% zicht door een tumor op haar hypofyse. Haar grote droom is om stand up comedy te doen, en haar beperkte zicht houdt haar niet tegen. Onlangs heeft ze zelfs met Nienke Plas op het podium gestaan. Donderdag lees je hoe zij “die beperking nailt!” Zaterdag lees je in het burn-out dagboek van Suuzzzz hoe het haar vergaat als ze voor het eerst weer naar haar afdeling gaat om even te socializen.  

Deze week stort ik me op mijn Maart Master Plan zodat Het is om te Janke de komende maand doorgroeit van mijn baby naar mijn dreumes.

Veel liefs,

Janke

Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Dat je jezelf dan toch weer even laat kennen, zo dom. (Denk enorme eye-roll erbij.) Maar wel weer enorm leerzaam. Afgelopen week heb ik meegewerkt aan een reportage van de NOS over kwetsende opmerkingen online. Slachtofferhulp Nederland is een campagne gestart om bewustwording te creëren. Nare comments aan het adres van nabestaanden of slachtoffers van een ongeval of misdrijf is altijd een slecht idee. Blijkbaar is daar toch een campagne voor nodig.

“Ik werk mee!” dacht ik gelijk. Toen later die avond de NOS mijn bericht plaatste op social media kwamen ook daarop weer een aantal reacties. Met name gericht op mijn naam. En toen bleek ik ook maar gewoon een mens te zijn. Normaal gesproken reageer ik nooit op dit soort grappige opmerkingen. Het zegt namelijk meer over de ander dan dat het wat over mij zegt. En nu reageerde ik dus toch. Tegen beter weten in.

Wat heb ik er mee gewonnen door te reageren: helemaal niks. Een bak frustratie en een hoop narrige appjes in mijn vriendinnen app groepje. Mijn mantra ik sta er boven  was er even niet. Een nachtje slapen doet gelukkig wonderen, en nadat ik mezelf even gefacepalmed  had over mijn eigen onhandige actie heb ik het maar weer losgelaten. Ook voor mij geldt: Het is om te Janke!

Afgelopen week bracht ook nieuwe contacten, mooie interviews, leuke en leerzame afspraken en een Pintertest uitzoek ronde met zich mee. Ik heb nog een hoop te leren over Pinterest, dus bij tips: ik hou me aanbevolen. Want voorlopig snap ik er nog helemaal niks van. En ik wil ook de mensen op Pinterest laten mee genieten van al dat moois dat Het is om te Janke te bieden heeft.

Aankomende week bijvoorbeeld komt het interview met Esther online. Esther kampte jaren met depressie en kwam er pas recent achter dat hier autisme aan ten grondslag ligt. Nu heeft Esther haar eigen uitgeverij en wil zij de taboes om autisme heen breken. Hoe ze dat doet lees je woensdag. Ook neem ik je mee in mijn, nog steeds bestaande, schuldgevoel. Ondanks dat ik nu al ruim een jaar samen ben met mijn nieuwe liefde, kan ik me nog steeds een beetje klote voelen naar Stefan toe. Dinsdag lees je waarom.

Stoere Vrouwen Donderdag heeft deze week een andere vorm dan normaal. Omdat de naam van Dagmar meer dan één keer naar voren was gekomen als tip voor Stoere Vrouwen Donderdag, lees je in een uitgebreid interview waarom die tips allemaal meer dan terecht waren. Een diepe buiging maak ik voor Dagmar en haar voltallige gezin. Kinderen horen helemaal geen kanker te krijgen, maar helaas gebeurde het in haar gezin toch.  

1 maart is het complimenten dag! Wist jij dat er regels zijn waaraan een goed compliment moet voldoen? Vanaf vrijdag weet je precies hoe dat werkt en kun je er mee aan de slag. Tot slot op zaterdag weer een aflevering van het burn-out dagboek van Suuzzzz.

Aankomende week is voor mij persoonlijk een bizar drukke week. Ik geef een training, ik ga mijn laatste rapport inleveren voor mijn interim klus en er staan behoorlijk wat leuke afspraken in mijn agenda, waardoor er ineens maar heel weinig ruimte over is voor mij. Die drukte gecombineerd met mijn lichte dwangneurose als het gaat om Het is om te Janke, maakte dat ik even een lekkere klote dag heb gehad zaterdag, met een bizarre huilbui tot gevolg. (Aangevuld met troost eten, dat dan weer wel!)

En nu is het maandag en zie ik het licht weer. Gelukkig. Zijn die klote dagen toch ergens goed voor! Jezelf even toestaan om het gewoon allemaal even helemaal kut te vinden heeft dus inderdaad een functie.

Practice what you preach!

Tot volgende week! Liefs,

Janke

Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Hoewel ik er stiekem wel ergens op gerekend had, kwam het toch nog onverwacht: een lelijke reactie op het online magazine. Natuurlijk ben ik overtuigd van de toegevoegde waarde, natuurlijk heb ik mijn passie gevonden, natuurlijk ben ik blij dat ik de ruimte en de luxe heb om volle bak voor iets te gaan waar ik altijd al van droomde. Daarom doet zo’n hatelijke reactie me toch altijd meer dan ik van te voren kan inschatten. “Daar sta ik wel boven!” denk ik dan altijd.

En dat lukt uiteindelijk ook wel, maar het kost even tijd. Het is niet niks als iemand tegen je zegt dat je “misbruik maakt van de dood van je man, daar een slaatje uit wilt slaan dus je zal wel niet van hem gehouden hebben!” Sorry?! Mijn eerste ingeving is in de pen klimmen en deze persoon eens even flink de waarheid zeggen. Vertellen over hoe ik heb geworsteld met dit soort vraagstukken, hoe ik geprobeerd heb het iedereen naar de zin te maken en vooral eerlijk om te gaan met de dood van Stefan.

Ondertussen ben ik wat jaartjes ouder en wijzer, en neem ik even de tijd om na te denken voor ik reageer. En dan reageer is vaak helemaal niet meer. Mensen mogen wat vinden van Het is om te Janke. Als je iets opschrijft, dan mogen mensen daar een mening over hebben. Dat zijn eerlijke regels volgens mij, die ik belangrijk vind om in acht te houden, ook al kan ik me totaal niet in die mening vinden. Dus ik haal mijn schouders erover op, denk er het mijne van en ga door met datgene waar ik de afgelopen weken mee bezig ben: Het is om te Janke op de kaart zetten en nog meer inspiratie, informatie en mooie interviews te delen. Dat lijkt me de meest gepaste reactie!

En over reacties gesproken: wat een hartverwarmende reacties op het interview met Marianne van afgelopen woensdag. Het grootste compliment: “je hebt haar precies zo omschreven zoals ze is”. Wauw! Thanks! Het voelt als een enorme eer om dit soort gesprekken te mogen voeren en ze dan te mogen optekenen. Ondertussen heb ik ruim 30 vrouwen gesproken, interviews uitgewerkt en zijn ze allemaal akkoord met plaatsen. Wat een cadeau. (Er is zeker nog ruimte voor meer, dus ik hou me aanbevolen, en ook mannen zijn meer dan welkom!)

Aankomende week kun je het interview met Esther lezen, die na een heftige jeugd in een streng dogmatisch christelijk gezin, waar een pak slaag meer regel was dan uitzondering, er bewust voor heeft gekozen om aan de slag te gaan met haar jeugdtrauma en bijbehorende onzekerheid. En hoe! Je leest het woensdag.

Het tweede deel van de weduwe regels (waar ik zoveel reacties van herkenning op heb gekregen, dat ik bijna in mijn broek heb geplast van het lachen, waarvoor dank) lees je donderdag, en vrijdag leggen we je uit waarom samen wandelen niet alleen fysieke en mentale voordelen heeft, maar ook de onderlinge relatie versterkt. Moet ik als voorvechter van niet bewegen toch aan het wandelen gaan. Tot slot lees je zaterdag in het burn-out dagboek hoe Suuzzzz haar aan,- en uit knop niet kan vinden, en waarom dit met parkeren te maken heeft.

Genoeg te lezen dus de aankomende week ter inspiratie en informatie. Heb je nog tips? Mensen die ik echt moet spreken? Dingen die ik echt moet uitproberen? Laat het me weten, dan gaan we er hier mee aan de slag.

Veel liefs en tot volgende week,

Janke

Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Het mooie van kinderen is, dat ze je altijd weer zo lekker met de neus op de feiten weten te drukken. Toen ik Ruy mijn interview met Hart van Nederland liet zien, was zijn reactie: “Waarom wil je iedereen je website laten zien?” En dan met zo’n enorme eyeroll erbij. Ik heb een seconde overwogen hem op Marktplaats te zetten, maar heb hem uiteindelijk maar een knuffel gegeven.

Dat maakt ook meteen duidelijk waar mijn zwakte zit als het gaat om Het is om te Janke. Mijn zoon! Zelf ben ik helemaal van overtuigd dat ik het juiste doe, dat ik een snaar heb geraakt bij mensen, dat er behoefte is aan eerlijke verhalen met een vleugje humor en positiviteit. Gaat hij dat over 15 jaar ook zo zien? Aangezien ik degene ben die hem opvoed, ga ik er gevoeglijk van uit, dat het wel goed komt. Dat hij begrijpt waarom ik de keuzes maak zoals ik ze maak. Het blijft per slotte een kind van zijn moeder. En van zijn vader.

Wat was het een bewogen week. Omdat één iemand de moeite nam om mijn site te delen is de spreekwoordelijke sneeuwbal gaan rollen. En hoe! Toen ik afgelopen maandag live in de uitzending was bij Veronica op de radio, ben ik het uur van te voren 1000 doden gestorven. In mijn vriendinnen app groepje heb ik moord en brand geschreeuwd. “Waarom wilde ik dit nou ook alweer…..?” En toen was het ineens voorbij. Alsof de zenuwen er nooit waren. Ik ben dolblij met het item, en was erg onder de indruk van hoe goed voorbereid de heren waren. Een gesprek waar ik met warme gevoelens op terug kijk.

Op dinsdag werd ik gebeld door WNL, of ik iets over Het is om te Janke wilde zeggen voor Goedemorgen Nederland. Natuurlijk wil ik dat. “Dan staat er over 30 minuten een cameraploeg bij je!” Mijn lief en ik schoten allebei in de stress. Achteraf gezien is al deze persaandacht een prima generale repetitie voor als ooit de rechtszaak naar de moord op Stefan gaat lopen. Op dat moment begrepen we elkaar even niet zo goed. (Lees: binnen een minuut of wat vlogen we elkaar in de haren!) Rest assured: we zijn weer dolblij met elkaar nu!

Toen de dag erna Hart van Nederland nog langs kwam, was er dan ook al veel meer rust weer in huis. Wat een fijne reportage is dat geworden. Het heeft zo duidelijk gemaakt wat Het is om te Janke is, en wat ik ermee wil bereiken. De reacties zijn hartverwarmend, en geven ook meteen weer een hoop inspiratie voor meer interviews, verhalen en andersoortige artikelen. Voorlopig kan ik maanden vooruit. Tel daar nog een geweldige brainstorm met Suuzzzz bij op (je weet wel: van het burn-out dagboek en de rouwkost recepten) en dan plakken we er met gemak nog jaren bij.

“Je ziet er moe uit!” sprak mijn lief die avond. En moe is een understatement. Ik was kapot! Alsof ik griep had. Dat is de keerzijde van de medaille. Al die media-aandacht is geweldig en heel erg bijzonder, maar het kost me ook veel energie. Op de momenten zelf vlieg ik er doorheen, op adrenaline, op enthousiasme en op het geloof dat dit magazine een toegevoegde waarde heeft. Daarna wil ik even bijkomen, en mijn lijf demonstreert dat dan als complete vermoeidheid.

Een nacht goed slapen doet gelukkig wonderen, waardoor ik vrijdag gewoon lekker een training kon geven bij mijn oude opdrachtgever. Als je dan ook nog een mailtje krijgt met de evaluatie van een congres waar ik gesproken heb, en je lezing wordt met een 9 gemiddeld beoordeeld…… Blij Ei!

Aankomende week wordt een spannend week voor Het is om te Janke. Door alle media-aandacht heeft het magazine bakken met bezoekers gehad. Blijven die bezoekers nu ook hangen? Gaan ze blijven mee lezen met al die bijzondere verhalen en artikelen? Er staan deze week weer een mooi aantal artikelen voor je klaar. Bijvoorbeeld het bijzondere verhaal van Marianne. Zij kreeg borstkanker en vertelt hoe zij daar mee omging en waarom ze nu ineens diepe bewondering heeft voor al die kale stratenmakers.

Ook neem ik je mee in mijn persoonlijke verhaal van de eerste keer liefdesverdriet na de dood van Stefan. Dat varkentje ging ik dus niet zomaar even wassen.  Sterker nog: het was een grandioze klotezooi! En natuurlijk lees je zaterdag de derde aflevering van het grote burn-out dagboek. Genoeg inspiratie om je meter weer te vullen.

Nog steeds wil ik je van harte uitnodigen om al je suggesties, tips en opmerkingen te delen. Weet jij iemand die ik absoluut moet interviewen? Heb je een geniaal rouwkost recept? Iets leerzaams om te delen? Alles is welkom.

Tot volgende week!

Liefs,

Janke


Wil je het interview bij Radio Veronica terugluisteren? I got your back! Luister hem hier terug. Het interview bij Hart van Nederland kun je hier terugvinden.

Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.