Categorie

Jasmijn

Categorie

Je kent ze ongetwijfeld: de tattoos die alle “doorsnee” meiden/vrouwen lijken te hebben. Denk aan infinitytekens, hartjes en woorden als love of forever. Jarenlang was dat voor mij een reden om dus géén hartje te laten zetten, ook al wilde ik dat wel. 

Vanaf de lagere school tot ver op de middelbare school werd ik gepest, buitengesloten of gewoonweg genegeerd. Eigenlijk het klassieke pest verhaal. Langzaam maar zeker kreeg ik het gevoel niks waard te zijn. Ik cijferde mijzelf weg. Echte vrienden had ik niet, die waren namelijk alleen vrienden als het hen uitkwam (Ik had een Barbie koets bijvoorbeeld, en zij niet). 


Als ik nu, met mijn 24 jaar terugkijk, breekt mijn hart. Elke keer weer als een herinnering opduikt waarin ik het pispaaltje was zie ik dat kleine meisje weer voor me, en voel ik haar pijn en schaamte. Het wordt mij steeds duidelijker dat een groot deel van de problemen die ik vandaag de dag ondervind uit deze periode stammen. 
 
Ik vond een manier om niet te hoeven dealen met de pijn. Onbewust, dat dan wel. Ik begon mijzelf te verwaarlozen. Ik zag er altijd tiptop verzorgd uit, maar niks is minder waar. Dat was letterlijk uiterlijke vertoning om er maar niet over te hoeven praten. Ik verzorgde mijn uiterlijk, maar vanbinnen ging ik kapot. Ik stopte nagenoeg met eten bijvoorbeeld. Zonder energie voel je immers ook een stuk minder, en soms gewoon niks. 
 
Ik kan er ook zo enorm boos om worden nu. Hoezo?! Hoezo werd ik zo behandeld? Wat deed ik fout? Maar eigenlijk nog erger: waarom behandel ik mijzelf zo? Ik ben verantwoordelijk voor de zorg voor mijzelf. Ik moet ervoor zorgen dat ik gezond blijf, en dat het leven er beter uit gaat zien! 
 
Dit klinkt misschien als een basic, en totaal logische gedachte, maar bij mij viel het kwartje pas recent. De slechte gewoontes zitten er zo diep ingesleten dat ik een constante reminder nodig heb dat ik van mijzelf moet leren houden en zorgen. En die heb ik nu dus laten zetten.  
 
Sinds 4 mei 2019 prijkt er een prachtig, typical white girl hartje op mijn arm. En elke keer dat ik hem zie, herinner ik mezelf aan het feit dat ik ook liefde verdien. Zelfliefde verdien ik na al die jaren misschien nog het allermeest! Het is misschien pas een begin, maar de eerste en waarschijnlijk grootste hobbel, de realisatie dat het zo echt niet kan, is genomen. 
 
 
En heel eerlijk? Stiekem ben ik daar best een beetje trots op! 


Jasmijn (24) is zoekende. Ze denkt dat ze Jasmijn is, maar weet het eigenlijk niet helemaal zeker. En dat schuurt. Sinds kort heeft ze geen baan meer en ziet ze dit als een kans om te ontdekken wie ze is en wat ze wilt. Ze is begonnen met een cursus visagie en schrijft over haar leven als twintiger. Jasmijn woont met haar vriend, hond en 2 katten in Ede. Ze leest veel, irriteert zich aan de gemaakte wereld op social media en is niet vies van een een gezonde dosis sarcasme.


Jasmijn schrijft vanaf vandaag mee op Het is om te Janke. Hoe cool is dat? Jasmijn ken ik via via en we hadden een instant klik! Vandaag stelt zij zich even aan je voor, wel zo netjes.

En wat Jasmijn gaat doen? Dat wijst zich vanzelf wel uit. Vooralsnog gaat ze boeken recenseren voor ons. En niet zomaar boeken. Maar zelfhulpboeken. Wie heeft er meer dan twee zelfhulpboeken? Steek je hand op! Yes, allemaal. Dat dacht ik al. En als jullie een beetje op ons lijken dan heb je een aanzienlijke collectie. Sommige gelezen, sommige in de kast gemikt en sommige uit woede bijna verscheurd. Wat is dat nou met dit soort boeken. Persoonlijk heb ik er een enorme haat/liefde verhouding mee. Net als Jasmijn. Het schuurt een beetje. Herkennen we onze tekortkomingen erin? Hadden we het zelf willen schrijven? Vinden we het gewoon onzin? Alles komt voorbij.

Op naar de eerste recensie. Mocht je een titel hebben die je graag gerecenseerd wil zien, let us know! Voor nu geef ik het woord aan Jasmijn: 


Ik ben Jasmijn, geloof ik.

Wie ben ik? Ja, dat is een goede vraag. Ik weet heus wel wie ik ben, namelijk Jasmijn (24), geboren in Amsterdam en ik woon tegenwoordig in Ede (hoe dat in vredesnaam heeft kunnen gebeuren vertel ik nog wel een keer). Maar meer dan dat weet ik eigenlijk ook nog niet. En dat is een probleem. Want als je niet weet wie je bent, wat ga je dan met je leven doen? 

In mijn geval ga je dan eerst twee studies volgen, dan als uitzendkracht aan het werk, dan weer opnieuw studeren, dan weer aan het werk, en verlies je uiteindelijk je baan. Eerlijk is eerlijk, mijn motivatie was ook vaak ver te zoeken. Want wat heeft het voor zin om je 100% in te zetten voor iets waar je niet in gelooft? In mijn ogen is dat wat de hele wereld ondertussen wel aan het doen is.

Gij zult werken, een fantastisch sociaal leven hebben en een bankrekening hebben om U tegen te zeggen. Allemaal dingen die ik niet heb.  Ik probeer wel naar de sportschool te gaan, laat de hond uit en kook elke dag voor mijn hardwerkende wederhelft. En dan is daar nog het huishouden, dat gebeurt helaas niet vanzelf, en dus regelmatig gewoon niet.

Ik dwaal af, ook een veel voorkomend probleem, maar goed. Studeren dus. Ik begon met een studie Human Resources (saai), en studeerde vervolgens drie en een half jaar journalistiek. Van dat laatste werd ik behoorlijk depressief. Opeens kwamen alle gruwelen van de wereld voorbij. En daar ging het fout. Het enige waar ik (enigszins naïef) in geloofde was dat de wereld in principe fantastisch was, en mij vanzelf zou gaan laten zien wat ik met mijn leven moest doen. Journalistiek studeren bracht de waarheid aan het licht: de wereld is niet groot en leuk en lief. De wereld is groot, boos en lelijk. Het is een “ikke ikke ikke” wereld waarin we leven, en jezus, wat heb ik daar een hekel aan. 

Gestopt met journalistiek dus. Maar na een jaar werken ben ik (onder maatschappelijke druk, want ja die bestaat dus echt) toch weer gaan studeren. Zonder papiertje word je gezien als mislukt, word je onderbetaald en valt de keus bij werkgevers altijd op iemand anders, die wel een studie heeft afgerond, of deze nou relevant was of niet.  Dit keer koos ik voor Kunst en Economie. Een fantastische studie, maar ik werd er alsnog niet heel blij van. Ik zag er namelijk wederom geen toekomst in. 

Ik keerde terug naar mijn eerste baan, maar dat bleek van korte duur. Het steeds wisselen van studie, het steeds maar ‘door door door’ gaan en de constante druk van HET moeten vinden, maakte dat de hele boel in een keer instortte. Als een kaartenhuis waar een scheve kaart, of in dit geval een verkeerde beslissing, in zit.

En nu? Ik heb vrede met het verlies van mijn baan. Dat geeft mij namelijk de mogelijkheid (en noodzaak) om dingen op te lossen. En dit keer doe ik het helemaal anders. Ik doe alleen nog maar wat ik leuk vind. Dat betekent dat ik nu een cursus visagie aan het volgen ben. En ook de journalist in mij bleek toch nog niet geheel doodgeknuppeld te zijn door alle negativiteit. Ik wil weer schrijven en wel hier op Het Is Om Te Janke, want laten we eerlijk zijn: het leven als twintiger is écht om te janken.


Jasmijn (24) is zoekende. Ze denkt dat ze Jasmijn is, maar weet het eigenlijk niet helemaal zeker. En dat schuurt. Sinds kort heeft ze geen baan meer en ziet ze dit als een kans om te ontdekken wie ze is en wat ze wilt. Ze is begonnen met een cursus visagie en schrijft over haar leven als twintiger. Jasmijn woont met haar vriend, hond en 2 katten in Ede. Ze leest veel, irriteert zich aan de gemaakte wereld op social media en is niet vies van een een gezonde dosis sarcasme.