Categorie

Levenslessen

Categorie

Je hebt van die mensen die om alles zuchten en steunen: “Waarom moet mij dit nou overkomen? Mij gebeurt alleen maar van dit soort ellende.”

En heus, een bepaald gedeelte van die ellende zal je overkomen zijn. Je hebt nou eenmaal niet over alles in je leven wat te zeggen. Helaas. Dus soms gebeuren nare dingen, hele nare dingen.

Maar om te stellen dat alles je maar overkomt? Nee, dat gaat er bij mij dus niet in.

Je kunt absoluut stellen dat de meeste mensen niet bewust kiezen voor ellende. Zoals een onverwacht overlijden of een ziekte. Dat overkomt je. Maar: voor heel veel anderen zaken geldt dat vooral je eigen gedrag bepalend is voor wat je wel of niet overkomt.


Een persoonlijk voorbeeld. Na mijn roerige date-periode na de dood van Stefan was ik even klaar met daten. Maar ja, ik trof een meneer die mijn hart toch wel heel erg veel sneller deed kloppen. Dat hij al vrij snel aan mijn opbiechtte dat hij had gekampt met een verslaving, was voor mij geen enkele reden om alle alarmbellen te laten afgaan. Sterker nog, ik vond het dapper dat hij mij zo snel in vertrouwen nam, en voorzag geen enkel probleem.

Het waren 3 geweldige maanden. Familie werd geïntroduceerd, mijn zoon ontmoette hem. We deden leuke dingen. Er was geen vuiltje aan de lucht. Happy people.

En toen deed de verslaving weer zijn intrede. Eerst ongemerkt, ik had niks door. Maar steeds vaker zag ik kanten die ik niet fijn vond. Die me kwetste, die mijn zelfvertrouwen aantastte. En hard ook. Ik pretendeer altijd enorm open-minded en niet veroordelend te zijn, dus met dat in mijn achterhoofd bleef ik excuses maken voor hem, bleef ik mezelf steeds vaker naar beneden trekken en accepteerde ik steeds meer bullshit. Het was immers niet deze meneer, maar de verslaving die me zo hard aanpakte. 

En dat mensen, precies dat, is mijn eigen keuze geweest. Alle goede adviezen van vrienden ten spijt, gaf ik hem keer op de keer de kans om mij verder naar beneden te duwen. Om me verder te laten afzakken in mijn ellende.

Toen ik op een bepaald punt met mijn zoon naar het theater ging, een uitje waar we als moeder en zoon enorm naar uit hadden gekeken, en ik bijna de hele Brandweerman Sam voorstelling heb zitten huilen van verdriet om een situatie de dag ervoor met deze meneer, was de maat vol. Uiteindelijk was ik kapot. Gebroken. Ik kon niet meer. Emotieloos sprak ik een voice-memo bij hem in, om hem te laten weten dat dit de grens was. Ik had geen rek meer over.

En ook dat was mijn eigen keuze.

Deze relatie is me niet overkomen, ik heb er zelf voor gekozen. De ellende die hij (of eigenlijk de verslaving) me bezorgde is me niet overkomen, ik koos ervoor om er in te blijven. De huilbuien, de korte lontjes naar mijn zoon, mijn rare buien, de eindeloze gesprekken met vriendinnen zijn me niet overkomen. Ik wilde zelf in deze situatie blijven.

En waarschijnlijk om alle goede redenen. Het lag namelijk (wederom) niet aan deze meneer, maar aan de verslaving. Onze liefde zou toch zeker wel sterker zijn dat? En dat was hij niet.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt gehad van het feit dat ik me in deze relatie heb gestort. Ik heb er namelijk enorm veel van geleerd. Van hem, van de situatie en van mezelf. Lessen die ik anders niet gehad had.

Gaat het me nog een keer gebeuren? Vast wel. Weliswaar in een andere vorm, en dat is oké. Ik stel niet dat je nooit de verkeerde keuzes moet maken. Doe dat alsjeblieft wel. En vaak ook, daar leer je van. Uiteindelijk was mijn intentie juist. Ik wilde helpen. Alleen dat kon ik niet. Dat had met willen niks te maken.

Wat ik stel is dat je niet kunt verdrinken in de ellende die je voor een deel zelf veroorzaakt hebt.

En heus, ik begrijp als eerste, dat je niet zomaar iemand in de steek laat. Iemand van wie je denkt dat hij (of zij) je nodig heeft, maar je eigen geluk mag er nooit op achteruitgaan. En dat is precies wat ik je wil laten inzien.

Je mag je ellendig en ronduit kut voelen. Je mag balen van bepaalde mensen of situaties. Maar uiteindelijk bepaal alleen jij hoe vaak je dit blijft gebeuren! En die grens, die bepaal je zelf.

Dus zorg er in godsnaam voor dat je niet blijft jammeren dat dit “je allemaal is overkomen”, terwijl je er zelf bij was.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Ik wist van voren niet meer dat ik van achteren leefde. En dan letterlijk niet. Mijn moeder, die op dat moment bij ons inwoonde, moest me vertellen wanneer ik moest eten, dat ik misschien even moest gaan douchen of zelfs naar de wc moest gaan. De eerste weken na de moord op Stefan waren vooral gericht op overleven. Het organiseren van een uitvaart vond ik, op een gekke manier, bijzonder rustgevend. Het gaf me een doel die eerste dagen. Ik kon me vasthouden aan to do-lijstjes, iets waar ik op dat moment goed op functioneerde.

Tot ik op een bepaald punt het to do-lijstje had ingeruild voor mijn moeder. Enorm effectief, maar of het echt handig was?


Dus begon ik uit mezelf weer dingen te doen. Zinvolle dingen, maar ook zeker minder zinvolle dingen. Naarmate de tijd verstreek kwam er meer actie in de spreekwoordelijke taxi. Zo had ik in augustus ineens enorme bewijsdrang dat ik prima met mijn zoon alleen “even naar de Gay-pride” kon. Terwijl drukte en ik toch altijd een hele slechte combi zijn geweest. We kwamen uiteindelijk in een bak met noodweer terecht en drijfnat fietste ik met zoonlief achterop weer terug naar huis. Bewijsdrang had me vooral een nat pak opgeleverd.

Ook kwam ik steeds maar weer in de knoei met verwachtingen die ik had van mezelf en de verwachtingen die anderen van me hadden. Tenminste, dat veronderstelde ik vooral. Ik twijfelde aan alles. Mijn kwaliteiten als moeder, als dochter, als mens en zelfs aan mijn kwaliteiten als weduwe.

Ik moet vaker naar het graf. Ik moet minder lachen. Ik moet echt geen onaardige dingen zeggen, en eigenlijk ook niet denken over Stefan. Ik moet al zijn spullen bewaren. Ik moet niet zeggen dat ik eigenlijk stomdronken wil worden. Ik moet een goede moeder zijn. Ik moet gezond koken. Ik moet in therapie. Ik moet gaan werken. Ik moet zwijgen over mijn rouwlust. Ik moet al helemaal niet gaan daten.

Van al dat moeten werd ik doodmoe. Maar blijkbaar is er een norm. Een weduwe norm. En op een dag had ik geen zin meer in die norm. Ik moet helemaal niks!

Ik moet doen wat ik denk dat goed is. En als dat betekent dat we 3 keer per week macaroni met ham en kaas eten, dan is dat maar zo! Als dat betekent dat ik zoonlief naar een oppas breng zodat mama een avond in de lampen kan hangen, dan is dat maar zo! Als dat betekent dat mensen denken dat ik niet van Stefan hield omdat ik aan het daten ben, dan is dat maar zo!

Point being: Uiteindelijk ben ik gaan luisteren naar mijn eigen gevoel en naar mijn eigen behoeften. En dat werkte voor mij. Ook al joeg ik mensen daarmee tegen het harnas in. Jammer.

Of al die keuzes en al dat geluister naar mijn eigen gevoel altijd slim is geweest, weet ik niet. En weet je wat mooi is? Dat maakt dus ook helemaal geen fluit uit. Want het was op dat moment de juiste keuze.

Een voorbeeld: Binnen 6 maanden na de dood van Stefan ben ik een meneer tegen het lijf getinderd op wie ik hopeloos verliefd werd. Althans dat dacht ik toen, de waarheid is eerlijk gezegd dat ik gewoon niet zo heel goed alleen kon zijn en mijn kapotte gezin wilde fixen. Een niet zo’n fraaie waarheid, maar toch de waarheid. In mijn staat van totale verstandsverbijstering leek het mij een ontzettend goed idee om een huis bij deze meneer in de buurt te kopen. Zogezegd, zo gedaan! Huis in Amsterdam verkocht, huis in Almere gekocht. Lekker praktisch. Vragen van familie en vrienden over mijn redenen om juist in Almere te gaan wonen, pareerde ik vakkundig met steekhoudende argumenten. (Weliswaar niet de werkelijke, maar ik ging heus niet toegeven dat ik voor meneer X een huis ging kopen.) Zelfs op de directe vraag: “Zeg, je doet dit toch niet voor meneer X?” reageerde ik quasi verbouwereerd. “Nou zeg, wat denk je wel niet!”

Enfin, meneer X en ik bleken al heel snel niet echt een match en dat was dat. Eindstand: Geen meneer X, wel € 200.000 uitgegeven aan een huis.

Tsja, was het slim deze actie? Nee, vast niet! Heb ik er spijt van? Geen seconde! Het was namelijk op dat moment precies wat ik wilde en dacht nodig te hebben. En ik durf zelfs wel te beweren dat ik het echt nodig had, en het niet alleen maar dacht. Want uiteindelijk heb ik van dit hele avontuur weer enorm veel geleerd. Dingen die ik zeker anders zou doen (een bouwtechnische keuring doen bijvoorbeeld) en dingen die ik gewoon hetzelfde zou doen.

En ook hiervoor geldt: je bepaalt zelf hoe je eruit komt. Natuurlijk heb ik wel eens op de bank gezeten in Almere en mezelf stom en zielig gevonden. Wel meer dan één keer ook. Maar ik ben ook degene die er wat van gaan maken is. Ik heb een huis wat echt voelt als een thuis. Mijn zoon kan op de fiets naar oma tegenwoordig. Ik heb mijn huidige vriend hier ontmoet. En zo kan ik veel meer pluspunten opsommen dan ellendepunten. En dat is mijn verdienste. Klagen en niet in actie komen is geen optie.

Dus spijt heb ik niet. Ik heb gedaan wat ik, op dat moment, het beste achtte voor mij en mijn zoon. Toen het anders uitpakte, ben ik zelf weer in actie gekomen.

En dat, dat is nooit fout!


Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Bellen of appen, mag allebei!

Meer informatie vind je hier:

Lezing


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Ken je dat? Je leven kabbelt zo’n beetje lekker voort. Er zijn wat ups, er zijn wat downs. Sommige wat heviger dan anderen, maar over het algemeen gaat het allemaal best prima. Je leven is een zes, misschien wel een zeven.

Zo was mijn leven ook, misschien zelfs wel een acht bij tijden. Vooral in de zomer, als we veel gingen BBQ-en, met wijntjes enzo. En toen werd Stefan vermoord. Zomaar. Ineens. Dag voldoende! Hallo onvoldoende.

Ik was totaal de weg kwijt. Toen ik vlak daarna ook nog mijn baan kwijtraakte (mijn werkgever en ik kwamen niet helemaal uit de nasleep van de moord) en verhuisde naar een andere stad, was de chaos compleet. Ineens zat ik in een nieuwe stad zonder dag invulling. Vreselijk.


De eerste periode vond ik dat vooral heel zielig voor mezelf. Van alles naar niks in een paar maanden. Je zou voor minder in een depressie schieten. Maar heel geleidelijk begon ik de kans te zien die zich hier voor mijn neus ontsproot. Als er dan toch niks meer is, ga het dan invullen zoals jij dat echt graag wil.

Dus ik ging aan de slag. Hele flipovervellen schreef ik vol. Mijn zolder had ik gebombardeerd tot “Janke 2.0 kamer” en daar had ik hele sessies met mezelf. Ik was niet persé op zoek naar een doel, maar naar een richting. Als je namelijk ineens 29 wandelpaden voor je neus ziet, dan is het lastig kiezen. Dus ging ik mezelf vragen stellen, vragen die mij richting zouden geven voor de route naar Janke 2.0.

Uiteindelijk resulteerde dat in een muur vol met vellen. Pragmatisch als ik ben, heb ik dit teruggebracht naar één A4. Hierop stonden, en staan, mijn normen en waarden, mijn ideale situatie, mijn dromen, mijn talenten. Eigenlijk alles wie ik ben en zou willen zijn. Dit A4-tje is mijn kompas.

Nu realiseer ik me, dat ik “ineens” gedwongen werd om na te denken over “wat wil ik nou eigenlijk”. En eigenlijk vind ik dat maar heel stom. Waarom zou je die dwang moeten hebben? Ben je het eigenlijk niet gewoon aan jezelf verplicht om op te staan en na te denken over wat je echt wilt. Zonder sign from the universe? Ik vind van wel. Fuck dat! Ga het nu doen, er is geen enkele reden om het nu niet te doen.

En als je dan toch je eigen A4 hebt gemaakt, kom dan ook in godsnaam in actie. Ik weet zeker dat zonder mijn heilige A4-tje, ik hier nu niet, op dinsdagmorgen met een bakje verse koffie, op mijn werkkamer deze levensles had zitten typen. Dat is niet zomaar ontstaan. Daar heb ik dingen voor moeten doen en voor moeten laten.

Schrijven stond, zoals je kon verwachten, nogal prominent op mijn A4. Maar schrijven naast een full-time baan, is behoorlijk heftig. Mijn A4 is dan ook geen quick-fix, maar puur en alleen de richting die ik op wil. Dus, ik ben gaan werken. Veel gaan werken. En sparen. Heel veel sparen. Zodat ik nu full-time aan de slag kan met mijn passie.

Mijn Janke 2.0 blaadje is voor mij dus van onschatbare waarde. Het geeft aan wie ik ben, wie ik wil zijn en dat maakt dat ik in actie kom.

Van de week zijn we gestart met een A4 voor ons gezin. Zowel mijn wederhelft als ik, stellen onszelf weer een aantal vragen. Eerst individueel, en later leggen we deze naast elkaar. En dan komt daar een nieuw kompas uit. Een gezamenlijk kompas. Met onze dromen en doelen. En daar gaan we dan voor. Vol in actie. Zonder aanleiding, maar gewoon omdat we dat belangrijk vinden.

Dus, neem van mij aan: Maak eens tijd om na te denken wat je wilt, welke kant je op wilt. Moet dat op een A4? Nee hoor, doe alsjeblieft wat bij jou past. Sluit jezelf eens een dagdeel op en maak een moodboard, ga schrijven, schilderen, als het maar bij jou past.

Maar maak tijd, en veel belangrijker nog: kom dan ook in actie!


Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Bellen of appen, mag allebei!

Meer informatie vind je hier:

Lezing


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Na al het gespam over mijn aanstaande TEDTalk, was het gisteren dan echt zover. Samen met mijn schoonvader (de cameraman) toog ik naar Amsterdam Zuid-Oost om daar een groep ABN medewerkers te inspireren en te motiveren.

En man, wat was ik nerveus. Dat ontstoken oog hielp ook niet echt. Maar al die zenuwen vielen van me af toen ik eenmaal begon. Weliswaar her en der nog wat zoekende naar woorden: Engels is nou eenmaal niet mijn moedertaal, maar het was te gek.

Na afloop kreeg ik zulke lieve en bijzondere reacties, dan weet ik weer precies waarom ik doe wat ik nu doen!

Omdat mijn eigen website, en de website van DeSpreker.nl (mijn boekingsbureau) nog een mooie promovideo miste, hebben we meteen gisteren een klein voorproefje van de lezing gemaakt.

Je vind de video hieronder. Kijk hem vooral, en laat me weten wat je ervan vind. Nog beter: weet je iemand die ook interesse heeft in mijn lezing? Attendeer hem of haar dan even op de video. Vind ik lief!

Meer informatie vind je op mijn eigen site of op mijn profiel bij deSpreker.nl.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Ik zal nooit prediken dat je moet doen alsof om je doelen te behalen. Faking it op de lange termijn heeft wat mij betreft alleen maar nadelen. Je verliest je identiteit, je geloofwaardigheid en eigenlijk ook je waardigheid. Althans, zo zie ik dat.

Op korte termijn iets faken kan wel degelijk zinvol zijn.

Een paar dagen na de uitvaart van Stefan stelde mijn moeder voorzichtig voor om naar de geitenboerderij te gaan. Het was tenslotte ook “gewoon een donderdag!” Ik heb haar vol verbazing aangekeken. “Nee, natuurlijk ga ik niet mee. Ik ga nooit meer ergens naar toe. De wereld kan me gestolen worden. Waarom zou ik in hemelsnaam naar een fucking geitenboerderij willen?

Lang verhaal kort, 30 minuten later zat ik in de auto. Naar de geitenboerderij inderdaad. Want: moeders! Hatelijk. Terwijl ik dwars uit het raam keek heb ik iets gemompeld als: “ik doe wel alsof ik het leuk vind he mam!” Ik denk dat ze knikte, maar ik wilde haar niet aankijken, dus helemaal zeker weten doe ik dit niet.

De geitenboerderij was mwoah. Mijn zoon vond het geweldig. Al gillend ontweek hij alle kleine geitjes die zijn haar voor wortels aanzagen, voerde de babygeiten en schrokte een geitenijsje naar binnen. Mijn moederinstinct deed met hem mee. Gillen, voeren en what the hell zelfs een ijsje eten.

Toen mijn geitenvoerder die avond in bed lag en ik nog met mijn moeder buiten zat, zei ik tegen haar: “Als ik maar lang genoeg doe alsof ik een geit leuk vind, dan ga ik hem vanzelf wel weer leuk vinden.” En zo werkt het precies: Na gedaan te hebben alsof ik geiten heel leuk vond, het ijsje me goed smaakte en ik nergens anders had willen zijn dan op de geitenboerderij dacht ik: dit is het! Fake it till you make it. Er komt geheid een punt dat ik geiten wel weer kan waarderen. Mijn kind is blij, en dat is voor mij al voldoende.

Dagje naar het strand de week erop: Fake it till you make it.

Weekendje Efteling: Fake it till you make it.

Zwemmen in Center Parcs: Fake it till you make it.

Doen alsof je iets leuk vindt heeft als grote voordeel dat je weer in actie komt. En van actie komt altijd meer actie. Zo werkt het nou eenmaal. Je gaat weer een soort van deelnemen aan de wereld, aan de maatschappij.


Nou heeft deze strategie meer voordelen dan alleen het feit dat je in actie komt, kwam ik achter. Wat handig is, want dat geeft een strategie zin!

Ik poste op social media vaak foto’s van dit soort uitjes. In dit specifieke geval een selfie van mijn zoon, van mij en van een geit: de geitenselfie. Iedereen weet wat er aan de hand is, en daar staat Janke met haar zoon een selfie te maken met een geit! Wauw. Wat is zij een held. Ik werd overladen met complimenten.  Ik voelde die heldenstatus absoluut niet, maar ik werd wel warm van de oprecht gemeende complimenten. En al was het fake! Ik krijg er wel waardering voor.

Kijk maar eens naar jezelf. Als jij een compliment krijgt over iets wat je gedaan hebt… Dan voel je je toch een koningin op dat moment? Het boost je zelfvertrouwen en geeft je daardoor weer meer vleugels voor je volgende stap. Of die nu fake is of niet. En uiteindelijk ga je het zelf ook geloven.

Fake it till you make it: de beste overlevingsstrategie binnen rouw! Voor mij althans. Er komt vanzelf een dag dat je denkt: “Ik vind geiten echt heel leuk.”


Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Bellen of appen, mag allebei!

Meer informatie vind je hier:

Lezing


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.