Categorie

Levenslessen

Categorie

Ken je dat? Je leven kabbelt zo’n beetje lekker voort. Er zijn wat ups, er zijn wat downs. Sommige wat heviger dan anderen, maar over het algemeen gaat het allemaal best prima. Je leven is een zes, misschien wel een zeven.

Zo was mijn leven ook, misschien zelfs wel een acht bij tijden. Vooral in de zomer, als we veel gingen BBQ-en, met wijntjes enzo. En toen werd Stefan vermoord. Zomaar. Ineens. Dag voldoende! Hallo onvoldoende.

Ik was totaal de weg kwijt. Toen ik vlak daarna ook nog mijn baan kwijtraakte (mijn werkgever en ik kwamen niet helemaal uit de nasleep van de moord) en verhuisde naar een andere stad, was de chaos compleet. Ineens zat ik in een nieuwe stad zonder dag invulling. Vreselijk.


De eerste periode vond ik dat vooral heel zielig voor mezelf. Van alles naar niks in een paar maanden. Je zou voor minder in een depressie schieten. Maar heel geleidelijk begon ik de kans te zien die zich hier voor mijn neus ontsproot. Als er dan toch niks meer is, ga het dan invullen zoals jij dat echt graag wil.

Dus ik ging aan de slag. Hele flipovervellen schreef ik vol. Mijn zolder had ik gebombardeerd tot “Janke 2.0 kamer” en daar had ik hele sessies met mezelf. Ik was niet persé op zoek naar een doel, maar naar een richting. Als je namelijk ineens 29 wandelpaden voor je neus ziet, dan is het lastig kiezen. Dus ging ik mezelf vragen stellen, vragen die mij richting zouden geven voor de route naar Janke 2.0.

Uiteindelijk resulteerde dat in een muur vol met vellen. Pragmatisch als ik ben, heb ik dit teruggebracht naar één A4. Hierop stonden, en staan, mijn normen en waarden, mijn ideale situatie, mijn dromen, mijn talenten. Eigenlijk alles wie ik ben en zou willen zijn. Dit A4-tje is mijn kompas.

Nu realiseer ik me, dat ik “ineens” gedwongen werd om na te denken over “wat wil ik nou eigenlijk”. En eigenlijk vind ik dat maar heel stom. Waarom zou je die dwang moeten hebben? Ben je het eigenlijk niet gewoon aan jezelf verplicht om op te staan en na te denken over wat je echt wilt. Zonder sign from the universe? Ik vind van wel. Fuck dat! Ga het nu doen, er is geen enkele reden om het nu niet te doen.

En als je dan toch je eigen A4 hebt gemaakt, kom dan ook in godsnaam in actie. Ik weet zeker dat zonder mijn heilige A4-tje, ik hier nu niet, op dinsdagmorgen met een bakje verse koffie, op mijn werkkamer deze levensles had zitten typen. Dat is niet zomaar ontstaan. Daar heb ik dingen voor moeten doen en voor moeten laten.

Schrijven stond, zoals je kon verwachten, nogal prominent op mijn A4. Maar schrijven naast een full-time baan, is behoorlijk heftig. Mijn A4 is dan ook geen quick-fix, maar puur en alleen de richting die ik op wil. Dus, ik ben gaan werken. Veel gaan werken. En sparen. Heel veel sparen. Zodat ik nu full-time aan de slag kan met mijn passie.

Mijn Janke 2.0 blaadje is voor mij dus van onschatbare waarde. Het geeft aan wie ik ben, wie ik wil zijn en dat maakt dat ik in actie kom.

Van de week zijn we gestart met een A4 voor ons gezin. Zowel mijn wederhelft als ik, stellen onszelf weer een aantal vragen. Eerst individueel, en later leggen we deze naast elkaar. En dan komt daar een nieuw kompas uit. Een gezamenlijk kompas. Met onze dromen en doelen. En daar gaan we dan voor. Vol in actie. Zonder aanleiding, maar gewoon omdat we dat belangrijk vinden.

Dus, neem van mij aan: Maak eens tijd om na te denken wat je wilt, welke kant je op wilt. Moet dat op een A4? Nee hoor, doe alsjeblieft wat bij jou past. Sluit jezelf eens een dagdeel op en maak een moodboard, ga schrijven, schilderen, als het maar bij jou past.

Maar maak tijd, en veel belangrijker nog: kom dan ook in actie!



Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Na al het gespam over mijn aanstaande TEDTalk, was het gisteren dan echt zover. Samen met mijn schoonvader (de cameraman) toog ik naar Amsterdam Zuid-Oost om daar een groep ABN medewerkers te inspireren en te motiveren.

En man, wat was ik nerveus. Dat ontstoken oog hielp ook niet echt. Maar al die zenuwen vielen van me af toen ik eenmaal begon. Weliswaar her en der nog wat zoekende naar woorden: Engels is nou eenmaal niet mijn moedertaal, maar het was te gek.

Na afloop kreeg ik zulke lieve en bijzondere reacties, dan weet ik weer precies waarom ik doe wat ik nu doen!

Omdat mijn eigen website, en de website van DeSpreker.nl (mijn boekingsbureau) nog een mooie promovideo miste, hebben we meteen gisteren een klein voorproefje van de lezing gemaakt.

Je vind de video hieronder. Kijk hem vooral, en laat me weten wat je ervan vind. Nog beter: weet je iemand die ook interesse heeft in mijn lezing? Attendeer hem of haar dan even op de video. Vind ik lief!

Meer informatie vind je op mijn eigen site of op mijn profiel bij deSpreker.nl.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Ik zal nooit prediken dat je moet doen alsof om je doelen te behalen. Faking it op de lange termijn heeft wat mij betreft alleen maar nadelen. Je verliest je identiteit, je geloofwaardigheid en eigenlijk ook je waardigheid. Althans, zo zie ik dat.

Op korte termijn iets faken kan wel degelijk zinvol zijn.

Een paar dagen na de uitvaart van Stefan stelde mijn moeder voorzichtig voor om naar de geitenboerderij te gaan. Het was tenslotte ook “gewoon een donderdag!” Ik heb haar vol verbazing aangekeken. “Nee, natuurlijk ga ik niet mee. Ik ga nooit meer ergens naar toe. De wereld kan me gestolen worden. Waarom zou ik in hemelsnaam naar een fucking geitenboerderij willen?

Lang verhaal kort, 30 minuten later zat ik in de auto. Naar de geitenboerderij inderdaad. Want: moeders! Hatelijk. Terwijl ik dwars uit het raam keek heb ik iets gemompeld als: “ik doe wel alsof ik het leuk vind he mam!” Ik denk dat ze knikte, maar ik wilde haar niet aankijken, dus helemaal zeker weten doe ik dit niet.

De geitenboerderij was mwoah. Mijn zoon vond het geweldig. Al gillend ontweek hij alle kleine geitjes die zijn haar voor wortels aanzagen, voerde de babygeiten en schrokte een geitenijsje naar binnen. Mijn moederinstinct deed met hem mee. Gillen, voeren en what the hell zelfs een ijsje eten.

Toen mijn geitenvoerder die avond in bed lag en ik nog met mijn moeder buiten zat, zei ik tegen haar: “Als ik maar lang genoeg doe alsof ik een geit leuk vind, dan ga ik hem vanzelf wel weer leuk vinden.” En zo werkt het precies: Na gedaan te hebben alsof ik geiten heel leuk vond, het ijsje me goed smaakte en ik nergens anders had willen zijn dan op de geitenboerderij dacht ik: dit is het! Fake it till you make it. Er komt geheid een punt dat ik geiten wel weer kan waarderen. Mijn kind is blij, en dat is voor mij al voldoende.

Dagje naar het strand de week erop: Fake it till you make it.

Weekendje Efteling: Fake it till you make it.

Zwemmen in Center Parcs: Fake it till you make it.

Doen alsof je iets leuk vindt heeft als grote voordeel dat je weer in actie komt. En van actie komt altijd meer actie. Zo werkt het nou eenmaal. Je gaat weer een soort van deelnemen aan de wereld, aan de maatschappij.


Nou heeft deze strategie meer voordelen dan alleen het feit dat je in actie komt, kwam ik achter. Wat handig is, want dat geeft een strategie zin!

Ik poste op social media vaak foto’s van dit soort uitjes. In dit specifieke geval een selfie van mijn zoon, van mij en van een geit: de geitenselfie. Iedereen weet wat er aan de hand is, en daar staat Janke met haar zoon een selfie te maken met een geit! Wauw. Wat is zij een held. Ik werd overladen met complimenten.  Ik voelde die heldenstatus absoluut niet, maar ik werd wel warm van de oprecht gemeende complimenten. En al was het fake! Ik krijg er wel waardering voor.

Kijk maar eens naar jezelf. Als jij een compliment krijgt over iets wat je gedaan hebt… Dan voel je je toch een koningin op dat moment? Het boost je zelfvertrouwen en geeft je daardoor weer meer vleugels voor je volgende stap. Of die nu fake is of niet. En uiteindelijk ga je het zelf ook geloven.

Fake it till you make it: de beste overlevingsstrategie binnen rouw! Voor mij althans. Er komt vanzelf een dag dat je denkt: “Ik vind geiten echt heel leuk.”



Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Of ik nog wel eens boos ben op de moordenaars van Stefan? Poeh, dat is best een ingewikkelde vraag. Ja, dekt namelijk de lading niet, maar nee is ook geen allesomvattend antwoord.

De realiteit is dat ik eigenlijk 99% van de tijd niet boos ben. Die 1% is mijn menselijke kant. Als mijn zoon ineens diep verdrietig is als we het over zijn vader hebben, dan kan ik wel eens boos zijn. En zelfs dan niet eens op de moordenaars, maar op de situatie.

En heel eerlijk? Die boosheid levert me echt helemaal geen ene moer op.

Boos ben ik wel geweest, maar wederom niet op de moordenaars, maar op de situatie. Die was namelijk ronduit kut! Je vriend zien liggen onder een laken, hem een dag later moeten identificeren, de media op je dak krijgen, een uitvaart regelen en ondertussen nog voor je kind zorgen is een mix die voor een hoop emoties zorgt.

Boosheid is er daar zeker één van. Er is in die tijd meer dan één glas gesneuveld dat ik uit pure woede tegen de muur kapot heb gesmeten. Wat overigens resulteerde in het direct wegvallen van diezelfde woede, dus op zich was dit een prima tactiek.

Toen er, een jaar na de moord op Stefan, een van de verdachte zelf werd geliquideerd, dacht “men” dan ook dat ik dit als winst zou beschouwen. Nee! Ik ben niet bij machte, en wil dat ook helemaal niet zijn, om over een leven te besluiten. Daarbij ben ik er tot in de kern van overtuigd dat mensen niet slecht geboren worden. Dan laat ik mensen met een psychische stoornis hierbij voor het gemak buiten de discussie.

En daar komt ook mijn oergevoel vandaan dat boos zijn geen enkele functie heeft in dit opzicht. Afgelopen maand werd ik in een rechtszaal geconfronteerd met nieuwe verdachten. Daar zaten ze, de mannen die (naar het zich laat aanzien) medeverantwoordelijk zijn voor het feit dat Stefan er niet meer is. Een goed moment om boos te worden, zou je denken. En het gebeurde niet.


Ik voelde verdriet, veel verdriet over alles wat er gebeurd is. Maar geen boosheid.

Ik voelde ook afschuw, met name over de manier waarop er via sms-berichten gesproken werd over de blunder die ze begaan hadden. Maar boosheid? Nee, die voelde ik niet.

Ik voelde ook hoop. Hoop dat er recht wordt gedaan, hoop dat de verdachten verantwoording moeten afleggen voor hun daden. Maar weer geen woede.

Ik voelde ook opluchting. Eindelijk wordt er recht gedaan aan de dood van Stefan. En nog steeds geen boosheid.

Hoewel ik in herhaling val, noem ik het toch nog maar een keer. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt. Ik geloof heilig in het feit dat dit een luxe is. Deze heren hebben ook keuzes gemaakt. Keuzes die ik persoonlijk niet gemaakt zou hebben. Maar wat ligt daaraan allemaal ten grondslag? Nature en nurture hebben behoorlijke impact schat ik zo in. Voor de keuzes die zij gemaakt hebben, worden ze nu ter verantwoording geroepen. En dat doet recht aan wat ik geloof.

Dus boos? Nee, daar geloof ik niet in.

Boos zijn frustreert je hele systeem, je manier van denken, je manier van leven. En dat is een verlies dat ik niet bereid ben te nemen. Het verlies van Stefan, en alles wat daarbij hoort, is me overkomen. Daar kan ik geen invloed meer op uitoefenen. Hoe het daarna verder gaat: dat is mijn keuze.

Ik kies voor leven! Ik kies voor positiviteit! Ik kies voor licht!



Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Was ik een ander persoon voor en na de dood van Stefan? Die vraag krijg ik behoorlijk vaak. En dat is meteen een ingewikkelde vraag.

Nee, in de kern ben ik niet veranderd. Ik ben nog steeds Janke die zich drukker maakt dan nodig om kleine onzin dingen. Ik heb nog steeds wel eens een ochtendhumeur. En ik ben nog steeds bij vlagen super onzeker over zo’n beetje alles in mijn leven.

Maar ja, ik heb wel op sommige zaken een nieuwe kijk gekregen. Mwoah, misschien niet eens een andere kijk, maar überhaupt een kijk. Zaken waar ik voorheen misschien wel helemaal nooit over nadacht. Zaken die je pas tegenkomt als je iets kuts meemaakt.

Zie het als levenslessen. Geeft dat de dood van Stefan dan zin? Nee, totaal niet nee. Het zijn levenslessen die ik niet had willen missen, maar wel liever op een andere manier was tegengekomen.

En neem van mij aan (dat recht heb ik namelijk wel verworven ondertussen), je wilt niet wachten op één of ander teken van the universe om eens stil te gaan staan bij sommige zaken. Waarom wachten? Waarom pas in actie komen nadat er iets naars gebeurd is? Omdat sommige zaken bij jou dus niet aan de oppervlakte liggen. Zo simpel is dat. Die zaken komen pas naar boven als er iets naars gebeurt, omdat je dan keihard met je neus op de feiten wordt geduwd.

En eigenlijk is dat te laat. Daar kan ik over meepraten. Had ik deze lessen eerder tot me genomen, dan had me dat voorheen wellicht vaker kunnen helpen. Maar ook daarvoor geldt: het was allemaal niet voor niks.

Maar nu jij! Want ook bij jou ligt niet alles aan de oppervlakte. En dat is in sommige gevallen heel prima, maar levenslessen kun je, voor zover mogelijk, toch echt beter krijgen zonder kut ervaring.

En that’s where I come in! De komende weken deel ik elke dinsdag een levensles met je. Deze deel ik ook in mijn lezing, dus waarom niet hier?

Verwacht geen Tsjakka speech elke week! Wat je wel kunt verwachten is een waardevolle les, aangevuld met mijn persoonlijke ervaringen en waarom ik denk dat deze les ook voor jou van belang kan zijn. Als jij daardoor anders naar zaken gaat kijken en zelf anders gaat acteren op dingen: dan voel ik me een big ass winnaar.

Sharing is caring! Niet alleen the bads maar juist ook the goods!



Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.