Categorie

Levenslessen

Categorie

Ik zal nooit prediken dat je moet doen alsof om je doelen te behalen. Faking it op de lange termijn heeft wat mij betreft alleen maar nadelen. Je verliest je identiteit, je geloofwaardigheid en eigenlijk ook je waardigheid. Althans, zo zie ik dat.

Op korte termijn iets faken kan wel degelijk zinvol zijn.

Een paar dagen na de uitvaart van Stefan stelde mijn moeder voorzichtig voor om naar de geitenboerderij te gaan. Het was tenslotte ook “gewoon een donderdag!” Ik heb haar vol verbazing aangekeken. “Nee, natuurlijk ga ik niet mee. Ik ga nooit meer ergens naar toe. De wereld kan me gestolen worden. Waarom zou ik in hemelsnaam naar een fucking geitenboerderij willen?

Lang verhaal kort, 30 minuten later zat ik in de auto. Naar de geitenboerderij inderdaad. Want: moeders! Hatelijk. Terwijl ik dwars uit het raam keek heb ik iets gemompeld als: “ik doe wel alsof ik het leuk vind he mam!” Ik denk dat ze knikte, maar ik wilde haar niet aankijken, dus helemaal zeker weten doe ik dit niet.

De geitenboerderij was mwoah. Mijn zoon vond het geweldig. Al gillend ontweek hij alle kleine geitjes die zijn haar voor wortels aanzagen, voerde de babygeiten en schrokte een geitenijsje naar binnen. Mijn moederinstinct deed met hem mee. Gillen, voeren en what the hell zelfs een ijsje eten.



Toen mijn geitenvoerder die avond in bed lag en ik nog met mijn moeder buiten zat, zei ik tegen haar: “Als ik maar lang genoeg doe alsof ik een geit leuk vind, dan ga ik hem vanzelf wel weer leuk vinden.” En zo werkt het precies: Na gedaan te hebben alsof ik geiten heel leuk vond, het ijsje me goed smaakte en ik nergens anders had willen zijn dan op de geitenboerderij dacht ik: dit is het! Fake it till you make it. Er komt geheid een punt dat ik geiten wel weer kan waarderen. Mijn kind is blij, en dat is voor mij al voldoende.

Dagje naar het strand de week erop: Fake it till you make it.

Weekendje Efteling: Fake it till you make it.

Zwemmen in Center Parcs: Fake it till you make it.

Doen alsof je iets leuk vindt heeft als grote voordeel dat je weer in actie komt. En van actie komt altijd meer actie. Zo werkt het nou eenmaal. Je gaat weer een soort van deelnemen aan de wereld, aan de maatschappij.

Nou heeft deze strategie meer voordelen dan alleen het feit dat je in actie komt, kwam ik achter. Wat handig is, want dat geeft een strategie zin!

Ik poste op social media vaak foto’s van dit soort uitjes. In dit specifieke geval een selfie van mijn zoon, van mij en van een geit: de geitenselfie. Iedereen weet wat er aan de hand is, en daar staat Janke met haar zoon een selfie te maken met een geit! Wauw. Wat is zij een held. Ik werd overladen met complimenten.  Ik voelde die heldenstatus absoluut niet, maar ik werd wel warm van de oprecht gemeende complimenten. En al was het fake! Ik krijg er wel waardering voor.

Kijk maar eens naar jezelf. Als jij een compliment krijgt over iets wat je gedaan hebt… Dan voel je je toch een koningin op dat moment? Het boost je zelfvertrouwen en geeft je daardoor weer meer vleugels voor je volgende stap. Of die nu fake is of niet. En uiteindelijk ga je het zelf ook geloven.

Fake it till you make it: de beste overlevingsstrategie binnen rouw! Voor mij althans. Er komt vanzelf een dag dat je denkt: “Ik vind geiten echt heel leuk.”

Je kunt alle andere levenslessen hier terug vinden.


Wat er overblijft! Wat doe je als je vriend, en de vader van je zoon, per vergissing wordt vermoord? Je maakt keuzes. Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Meer informatie over mijn lezing vind je op mijn website.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Of ik nog wel eens boos ben op de moordenaars van Stefan? Poeh, dat is best een ingewikkelde vraag. Ja, dekt namelijk de lading niet, maar nee is ook geen allesomvattend antwoord.

De realiteit is dat ik eigenlijk 99% van de tijd niet boos ben. Die 1% is mijn menselijke kant. Als mijn zoon ineens diep verdrietig is als we het over zijn vader hebben, dan kan ik wel eens boos zijn. En zelfs dan niet eens op de moordenaars, maar op de situatie.

En heel eerlijk? Die boosheid levert me echt helemaal geen ene moer op.

Boos ben ik wel geweest, maar wederom niet op de moordenaars, maar op de situatie. Die was namelijk ronduit kut! Je vriend zien liggen onder een laken, hem een dag later moeten identificeren, de media op je dak krijgen, een uitvaart regelen en ondertussen nog voor je kind zorgen is een mix die voor een hoop emoties zorgt.


Boosheid is er daar zeker één van. Er is in die tijd meer dan één glas gesneuveld dat ik uit pure woede tegen de muur kapot heb gesmeten. Wat overigens resulteerde in het direct wegvallen van diezelfde woede, dus op zich was dit een prima tactiek.

Toen er, een jaar na de moord op Stefan, een van de verdachte zelf werd geliquideerd, dacht “men” dan ook dat ik dit als winst zou beschouwen. Nee! Ik ben niet bij machte, en wil dat ook helemaal niet zijn, om over een leven te besluiten. Daarbij ben ik er tot in de kern van overtuigd dat mensen niet slecht geboren worden. Dan laat ik mensen met een psychische stoornis hierbij voor het gemak buiten de discussie.

En daar komt ook mijn oergevoel vandaan dat boos zijn geen enkele functie heeft in dit opzicht. Afgelopen maand werd ik in een rechtszaal geconfronteerd met nieuwe verdachten. Daar zaten ze, de mannen die (naar het zich laat aanzien) medeverantwoordelijk zijn voor het feit dat Stefan er niet meer is. Een goed moment om boos te worden, zou je denken. En het gebeurde niet.

Ik voelde verdriet, veel verdriet over alles wat er gebeurd is. Maar geen boosheid.

Ik voelde ook afschuw, met name over de manier waarop er via sms-berichten gesproken werd over de blunder die ze begaan hadden. Maar boosheid? Nee, die voelde ik niet.

Ik voelde ook hoop. Hoop dat er recht wordt gedaan, hoop dat de verdachten verantwoording moeten afleggen voor hun daden. Maar weer geen woede.

Ik voelde ook opluchting. Eindelijk wordt er recht gedaan aan de dood van Stefan. En nog steeds geen boosheid.

Hoewel ik in herhaling val, noem ik het toch nog maar een keer. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt. Ik geloof heilig in het feit dat dit een luxe is. Deze heren hebben ook keuzes gemaakt. Keuzes die ik persoonlijk niet gemaakt zou hebben. Maar wat ligt daaraan allemaal ten grondslag? Nature en nurture hebben behoorlijke impact schat ik zo in. Voor de keuzes die zij gemaakt hebben, worden ze nu ter verantwoording geroepen. En dat doet recht aan wat ik geloof.

Dus boos? Nee, daar geloof ik niet in.

Boos zijn frustreert je hele systeem, je manier van denken, je manier van leven. En dat is een verlies dat ik niet bereid ben te nemen. Het verlies van Stefan, en alles wat daarbij hoort, is me overkomen. Daar kan ik geen invloed meer op uitoefenen. Hoe het daarna verder gaat: dat is mijn keuze.

Ik kies voor leven! Ik kies voor positiviteit! Ik kies voor licht!

Ik kies! Kies jij ook?

Je kunt alle andere levenslessen hier terug vinden.


Wat er overblijft! Wat doe je als je vriend, en de vader van je zoon, per vergissing wordt vermoord? Je maakt keuzes. Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Meer informatie over mijn lezing vind je op mijn website.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Was ik een ander persoon voor en na de dood van Stefan? Die vraag krijg ik behoorlijk vaak. En dat is meteen een ingewikkelde vraag.

Nee, in de kern ben ik niet veranderd. Ik ben nog steeds Janke die zich drukker maakt dan nodig om kleine onzin dingen. Ik heb nog steeds wel eens een ochtendhumeur. En ik ben nog steeds bij vlagen super onzeker over zo’n beetje alles in mijn leven.

Maar ja, ik heb wel op sommige zaken een nieuwe kijk gekregen. Mwoah, misschien niet eens een andere kijk, maar überhaupt een kijk. Zaken waar ik voorheen misschien wel helemaal nooit over nadacht. Zaken die je pas tegenkomt als je iets kuts meemaakt.


Zie het als levenslessen. Geeft dat de dood van Stefan dan zin? Nee, totaal niet nee. Het zijn levenslessen die ik niet had willen missen, maar wel liever op een andere manier was tegengekomen.

En neem van mij aan (dat recht heb ik namelijk wel verworven ondertussen), je wilt niet wachten op één of ander teken van the universe om eens stil te gaan staan bij sommige zaken. Waarom wachten? Waarom pas in actie komen nadat er iets naars gebeurd is? Omdat sommige zaken bij jou dus niet aan de oppervlakte liggen. Zo simpel is dat. Die zaken komen pas naar boven als er iets naars gebeurt, omdat je dan keihard met je neus op de feiten wordt geduwd.

En eigenlijk is dat te laat. Daar kan ik over meepraten. Had ik deze lessen eerder tot me genomen, dan had me dat voorheen wellicht vaker kunnen helpen. Maar ook daarvoor geldt: het was allemaal niet voor niks.

Maar nu jij! Want ook bij jou ligt niet alles aan de oppervlakte. En dat is in sommige gevallen heel prima, maar levenslessen kun je, voor zover mogelijk, toch echt beter krijgen zonder kut ervaring.

En that’s where I come in! De komende weken deel ik elke dinsdag een levensles met je. Deze deel ik ook in mijn lezing, dus waarom niet hier?

Verwacht geen Tsjakka speech elke week! Wat je wel kunt verwachten is een waardevolle les, aangevuld met mijn persoonlijke ervaringen en waarom ik denk dat deze les ook voor jou van belang kan zijn. Als jij daardoor anders naar zaken gaat kijken en zelf anders gaat acteren op dingen: dan voel ik me een big ass winnaar.

Sharing is caring! Niet alleen the bads maar juist ook the goods!

Je kunt alle andere levenslessen hier terug vinden.


Wat er overblijft! Wat doe je als je vriend, en de vader van je zoon, per vergissing wordt vermoord? Je maakt keuzes. Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Meer informatie over mijn lezing vind je op mijn website.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Een tien met een griffel kreeg ik voor mijn eerste bedrijfsplan van de meneer van het UWV. Vol goede moed was ik met het starterstraject gestart nadat ik in de WW terecht was gekomen.

Het zal ongeveer een jaar na de dood van Stefan geweest zijn. Ik wilde “iets” doen met zijn dood. Iets waardoor het toch weer zin zou krijgen allemaal. (Dat dit niet zo werkt, ontdekte ik pas later.) Dus ik had mezelf door een opleiding heen gesleept en zou andere mensen gaan coachen bij rouw & verlies.

Die tien met een griffel had ik inmiddels op zak, dus ik ging naar de KvK, schreef me in, bouwde een website en daar zat ik dan. Te wachten. Nog langer te wachten. Er kwam dus niemand zomaar bij me aanbellen. Hoe stom is dat?


Rijen van 10 had ik me voorgesteld toen ik begon. Met mijn achtergrond, mijn verhaal, mijn opleiding en mijn kennis en kunde was het toch een no-brainer dat je bij mij moest zijn?

Wat ik me niet had gerealiseerd is dat je wat moet gaan doen. Anders komen ze niet.

De paniek die dit veroorzaakte maakte dat ik vliegensvlug weer aan de slag ging als manager. Mijn oude vak. Nu als ZZP-er. Leuk, maar ik wist ook dat dit niet was waar mijn hart echt lag.

Ik pakte mijn kompas er maar weer eens bij, want wat wilde ik nou eigenlijk? De flipover vellen gingen weer aan de muur. In essentie was er aan mijn kompas geen bal veranderd. Schrijven en spreken stond nog steeds prominent bovenaan. Net als de toekomstige woonkeuken.



En toen realiseerde ik me ineens dat dit natuurlijk niet vanzelf komt. Ik kom niet op een dag thuis en dat mijn huis dan ineens een mooie woonboerderij is geworden inclusief woonkeuken. Ik kom ook niet op een dag thuis met 800 uitnodigingen in de brievenbus om ergens een talk te komen geven. En ik kan best op Facebook af en toe wat berichtjes knallen, maar niemand vindt vanzelf mijn website als ik er niet actief wat mee ga doen!

Een plan is mooi, maar zonder actie gebeurt er natuurlijk vrij weinig. Dus er moest een actieplan komen. (Weer een plan inderdaad.) De paniek van geen inkomen van mijn vorige poging kon ik ondervangen door te zorgen voor een buffer. Mijn salesangst kon ik overwinnen door meer te netwerken en om hulp te vragen.

Enfin, van plan naar actieplan naar actie. Ongeveer anderhalf jaar later had ik mijn financiële buffer bij elkaar gespaard, een domeinnaam gekocht en mijn netwerk ingeschakeld.

Van droom naar plan naar actie!

Gaat het nu van een leien dakje? Helaas. Maar ik heb nu wel mezelf de tijd en de mogelijkheid gegeven om er iets van te maken. Dat gaat met vallen en opstaan. Maar iedere keer als ik opsta realiseer ik me weer dat het hebben van een plan alleen niet genoeg is. Je moet nog steeds in actie komen!

Je kunt alle andere levenslessen hier terug vinden.


Wat er overblijft! Wat doe je als je vriend, en de vader van je zoon, per vergissing wordt vermoord? Je maakt keuzes. Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Meer informatie over mijn lezing vind je op mijn website.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

  • “Jezus, die vraagt er natuurlijk wel een beetje om dat mannen misbruik van haar maken!”
  • “Je kan je kind toch wel een beetje in de hand houden?”
  • “Zij heeft makkelijk lullen nu ze geld verdient aan de dood van haar man!”

Zal ik nog een paar voorbeelden geven, of komt de boodschap zo wel goed over?

We doen het allemaal

Oordelen, en erger nog, veroordelen doen we allemaal. Ik ook! En toch ga ik je nu uitleggen waarom het te stom is voor woorden dat we dit doen. Het slaat namelijk helemaal nergens op.


Waar mensen zijn, zijn meningen. Zo simpel is. Met sommige meningen kun je wat, met anderen helemaal niets. En de grap is, eigenlijk kun jij je pas een mening vormen als je de hele context van een verhaal kent. En die zul je nooit helemaal weten, dus is jouw mening eigenlijk helemaal niet ter zake doende. Zo! Het kan maar eens gezegd zijn.

Voor ik moeder werd wist ik heel goed hoe ik het vooral niet zou doen. Al die moeders van wie het kroost niet eet of die opgroeien achter een schermpje. Poeh, nou, daar vond ik toch wel wat van. Tsja, tot ik zelf moeder werd. En nu voel ik de mening van anderen als ik zoonlief omkoop met een YouTube filmpje als ik even snel wat wil doen. Het kan verkeren.

Onschuldig voorbeeld

En dit is dan nog een relatief onschuldig voorbeeld. Ik heb wel eens uitspraken gedaan die bij een aantal mensen in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Dat kan, en dat mag.

Stel: jij bent je baan zat. Je baas is niet leuk, je collega’s zijn stom en je werk is saai. Dan typ je een keurig opzegbriefje, je gooit het dramatisch op het bureau van die stomme baas en na een maand (als je pech hebt 2) dan loop je, met je middelvinger in de lucht, de tent uit. Tadaaaaa!

Bolletjes slikken

Maar stel je nou eens voor dat je, om wat voor reden dan ook, in een milieu terecht bent gekomen waarvan je weet dat het niet goed voor je is. En om je kind een kans te geven op een beter leven heb je een deal gesloten. Voor een X-bedrag slik je bolletjes en stap je in het vliegtuig. Eén keer maar. Dacht je. Na die ene keer zit je in de tang van de mensen met wie je de deal sloot en eisen ze dat je heen en weer blijft reizen. Zie jij jezelf tegen die tijd met een opgestoken middelvinger de deal opzeggen en de deur uitlopen?

Nee, precies. En toch vinden we daar wat van. Want bolletjes slikken? Nee. Dat kan dus echt niet. Dat doe je gewoon niet.

Oordeel vellen

Natuurlijk is het ook werkelijk geen constructieve oplossing. Maar hoe kun je zonder de context te kennen een oordeel vellen over de vrouw die deze deal sloot? Zij zal haar redenen hebben gehad. Keur ik het goed? Nee, dat doe ik niet. Maar een oordeel, dat probeer ik toch echt niet te hebben.

Mocro Maffia

Laat ik nou deze theorie op mezelf toepassen. De Mocro Maffia is verantwoordelijk voor de dood van Stefan. Zo simpel zijn de feiten. Wat deze jongens en mannen doen, zal ik nooit goedkeuren. Nooit. Maar wat er aan hun keuzes ten grondslag ligt, waarom ze in deze wereld zijn gerold en waarom ze er nooit meer uitkomen… Daar kan ik oprecht niet zoveel van vinden.


Lees ook: Het doelwit van de moord op Stefan kreeg vandaag levenslang.


Ik ben opgegroeid in een dorp. Ik zat op balletles en op volleybal. Mijn ouders betaalden mijn studie. Ik durf wel te stellen dat ik redelijk priviliged ben opgegroeid. Dus de keuze tussen “ga ik vandaag naar ballet of zal ik een kilo cocaïne dealen” die heb ik nooit hoeven maken. Dus hoe kan ik dan een oordeel vellen over mensen die wel dat soort keuzes hebben moeten maken. Hoe kan ik in godsnaam echt iets vinden van iets wat ik zelf nog nooit heb meegemaakt.

Hoe kan dat

En nogmaals, geweld en besluiten over iemands leven zal ik nooit goedkeuren. Maar ik vraag me wel altijd af hoe het zover heeft kunnen komen. Hoe iemand zover heeft kunnen komen.

Misschien kunnen we ons dat wat vaker afvragen voor we in ons (ver)oordeel schieten.



Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.