Categorie

Interview

Categorie

Suzanne Koning – Alkema (getrouwd, 2 kinderen)

“Ik heb 2 kinderen,” zegt Suzanne stellig. “Pieter en Joep. Pieter leeft niet meer en Joep is nu net 2 geworden.” De nuchterheid van Suzanne typeert haar. “Ik kan er ook niet zo goed tegen als mensen aan ons vragen of we nog voor een tweede kind gaan.” Ze zucht, “Ik heb namelijk al twee kinderen! Misschien komt die derde er, misschien niet. Dat zien we wel.”

Suzanne en haar vriend Joppe zijn al heel erg lang samen als ze samen voor een gezin willen gaan. Het zwanger worden gaat voorspoedig, binnen no-time is Suzanne zwanger. “Ik had eigenlijk een hele prima zwangerschap, ik was wel af en toe misselijk, maar het ging eigenlijk heel makkelijk allemaal.” Als ze van zaterdag op zondagnacht ineens wakker wordt van buikpijn schiet ze dan ook niet meteen in de paniek. “Ik ben sowieso niet zo’n paniekkip.” Om Joppe niet uit zijn slaap te halen, besluit Suzanne beneden op de bank te gaan liggen om te proberen verder te slapen. “Omdat ik dacht dat het misschien wel mijn darmen waren, ben ik toch even naar het toilet gegaan.” En daar blijkt het mis te zijn, Suzanne heeft bloedverlies en ze verliest vruchtwater. “Op dat moment heb ik vanaf het toilet Joppe geroepen dat hij direct moest komen.” Suzanne was op dat moment 23 weken en 5 dagen zwanger.


Terwijl de Joppe de verloskundige belt, sleept Suzanne zich naar de keuken. “Zo gek,” zegt ze, “ik wilde persé een handdoek onder me hebben liggen, alsof ik wist wat er ging komen.” Suzanne roept naar Joppe en de verloskundige, die al onderweg is, dat ze enorme behoefte heeft om te persen. “Neeeeeeeeeeee!” schreeuwt de verloskundige door de telefoon. “Niet doen!” Suzanne kan het niet tegenhouden. Ze perst en op dat moment wordt Pieter geboren. Hij leeft! De verloskundige geeft aan wat Suzanne en Joppe moeten doen en belt een ambulance die ontzettend snel ter plaatste is. “De ambulance medewerker die binnenkwam, keek naar ons en riep heel hard Godverdomme. Ik heb hem echt even aan het werk moeten zetten.”

Het gezin wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Terwijl de artsen bezig zijn met Joep bereidt de verloskundige Suzanne en Joppe voor op het feit dat Pieter het niet gaat redden, zijn longen zijn nog niet rijp, en de overlevingskans is zo goed als 0. Suzanne kan het op dat moment niet accepteren. “Ik heb nee geschreeuwd en gevloekt. Het kon toch niet waar zijn. Dit overkomt ons toch niet, dit soort dingen gebeuren toch alleen in films?” Ze valt even stil.

Als de ouders van Suzanne in het ziekenhuis arriveren leeft Pieter nog, niet kort daarna overlijdt hij.

Lees ook: Leeft jouw kind nog?

“De verpleegkundige in het ziekenhuis was geweldig.” Zegt Suzanne. “Zij heeft ons echt aangespoord om bijvoorbeeld foto’s te maken. Achteraf zijn die mega waardevol voor ons.” Suzanne spoort ook haar vader aan om op de foto te gaan met Pieter. “Doe het nou, als je er later spijt van hebt, dan kun je het niet meer veranderen.” Ook haar vader is achteraf blij met de aansporing.

De eerste uren in het ziekenhuis na het overlijden van Pieter is Suzanne vooral bezig met sorry zeggen te iedereen. “Bizar toch,” zegt ze daar nu over, “ik voelde me alsof ik gefaald had. Zo’n #jehad1taak-gevoel, dat ik niet heb kunnen waarmaken. En daar wilde ik me maar continu voor verontschuldigen. Die kant van mezelf kende ik ook helemaal niet.” Ze lacht, “Nu voel ik dat niet meer zo, maar het was zo’n oer gevoel dat hele sorry zeggen. Echt bizar!”

Joppe en de moeder van Suzanne gaan terug naar hun huis en halen alle spullen die ook maar iets met Pieter te maken hebben weg. Ze zetten alles in de babykamer en doen die op slot. Het idee daarachter was dat Suzanne dan op haar eigen tempo kon kiezen om daar weer te zijn. Een briljant idee vindt Suzanne nu. “Het heeft mij echt de tijd gegeven om het op mijn eigen manier te doen, en daar ben ik heel erg blij om.” Het ambulancepersoneel heeft ondertussen ook de hele keuken schoongemaakt. Uit niks blijkt meer wat er die nacht gebeurd is. “Toen ik thuiskwam, heb ik eerst een uur naar mijn keuken gestaard. Het leek wel een droom.” Ze lacht licht, “Ik voelde een intense haat naar mijn keuken, ik ben dan ook heel blij dat er nu een nieuwe inzit.”

Omdat Pieter is geboren voor hij 24 weken oud was, is er voor de wet niks geregeld. Hij kan wel geregistreerd worden omdat hij leefde op het moment dat hij werd geboren. Maar verder is er niks. “Er zijn geen regels over verlof, zelfs de lijkenwet voorziet er niet in. Wat dus betekent dat je zelf mag weten wat je doet, heel bizar.” Het stel kiest voor een crematie, en een paar dagen na zijn geboorte wordt Pieter gecremeerd.


Ondertussen hebben Suzanne en Joppe een tweede zoon gekregen: Joep! “Hij is natuurlijk op geen enkele manier een vervanging van Pieter. Hij vult dat gat niet, hij is echt gewoon Joep, met al zijn streken. Heerlijk!” De dag dat ze 23 weken en 5 dagen zwanger was van Joep was wel afschuwelijk. Toch heeft ze nooit getwijfeld over een nieuwe zwangerschap. “Als ik er niet voor ga, dan overwint de angst dus. Joppe en ik wilden een gezin. Angst mag die droom niet kapot maken!”

In hun huis hangt, naast de foto’s van een opgroeiende Joep, ook een foto van Pieter. Vaak wordt er gevraagd of dat Joep is. “Dat is Pieter, zeg ik dan altijd, en vaak draaien mensen dan hun hoofd weg. Dat is gek toch?” Het gesprek dan aangaan is voor Suzanne belangrijk. “Ik vraag dan ook gewoon: waarom reageer je nou anders op het feit dat het Pieter is, dan wanneer het Joep was geweest? Omdat Pieter daar al dood is?” De meeste mensen reageren daar dan prima op en schamen zich dan ook een beetje. “Dat hoeft natuurlijk niet, maar ik wil mensen wel bewust maken van hun onbewuste gedrag.”

Suzanne heeft ook gemerkt dat mensen graag hun leed meten. “Ik heb ook een miskraam gehad is zo’n pareltje!” zegt ze. “Ik heb geen miskraam gehad, dus ik weet niet hoe dat voelt, of hoe je daar mee om moet gaan. Het lijkt me vreselijk verdrietig een miskraam. Maar het is totaal niet hetzelfde als wat ik heb meegemaakt.“ Ze probeert geen oordeel te hebben in dit soort situaties, soms lukt dat, en soms wat minder. “Ik hou me dan maar vast aan de glimlach en de just smile and wave boys, smile and wave uitspraak!

Voor Suzanne is het belangrijk om haar verhaal te doen en een bijdrage te leveren aan de onzichtbaarheid van kinderen zoals Pieter.

“Ik heb een zoon op de wereld gezet: Pieter! En het taboe om Pieter, en alle kinderen zoals Pieter, te noemen, mag van mij heel snel de wereld uit!”


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Vorige week kwam ik in contact met Marjolein. Een vriendin van een vriendin. Al eerder had ik via deze weg begrepen dat haar pasgeboren dochter Tess, maar één maand oud heeft mogen worden. Afschuwelijk!

Pas later hoorde ik dat Tess is overleden aan kinkhoest. Marjolein schrijft daar over via haar blog op Mamaplaats. En één van haar blogs is overgenomen door Vrouw.nl. Ik besloot een kijkje te nemen bij de reacties op de Facebook post van Vrouw.nl. Niet.Te.Doen!

Er wordt zelfs gesteld dat Marjolein de dood van haar dochter verzonnen heeft om de pro-vaxxers een podium te geven. Lees deze zin gerust nog een keer, om de waanzin tot je te laten doordringen. De dood van je dochter verzinnen. For the greater good. Ik ben niet vaak stil, maar mijn hoofd kan deze absurditeit niet aan, en ik besluit niet verder te lezen.

Een paar dagen later bel ik Marjolein. Het wordt een mooi, interessant en herkenbaar gesprek. Marjolein komt behoorlijk nuchter op me over. De reacties op de Facebook raken haar niet. Het is een vrouw met een missie: Ze wil naar de tweede kamer om het onderwerp vaccineren te bespreken. Als dat betekent dat mensen vervelend reageren op haar blogs of andere publicaties, dan is dat maar zo.

Marjolein is eerlijk en maakt dingen niet mooier of romantischer dan ze zijn. Als het kut is, dan is het kut. Het is wat het is. Rouwen vind ze maar lastig. “Geen idee of ik het goed, ik doe gewoon maar wat.” En het werkt voor haar. Ook schrijven over Tess, over wat er gebeurd is en over haar gezin helpt haar. “Die stukken komen rechtstreeks uit mijn hart, het kost op dat moment ook amper tijd om op te schrijven. Dit is hoe ik het beleef. Rauw, eerlijk en duidelijk!”

De eerste blog van Marjolein plaats ik vandaag hier, met haar toestemming. Haar missie is me helder, en ik draag daar persoonlijk graag mijn steentje aan bij!


Kinkhoest, een stille moordenaar

Kinkhoest! Wat moeten we hier meer over weten?

Kinkhoest, een stille moordenaar 
Op 2 januari 2019 kerngezond geboren, onze mooie dochter Tess, op 3 februari 2019 overleden aan de gevolgen van Kinkhoest. Het overkwam ons ineens. We wisten niet wat we nu weten. En zo zijn er volgens mij heel veel jonge ouders, of zwangere moeders die niet weten hoe gevaarlijk Kinkhoest kan zijn voor je pasgeboren kindje. Onze dochter komt nooit meer thuis, maar door te vertellen welke gevaren er zijn, kunnen we misschien wel andere baby’s redden van deze stille moordenaar.

Kinkhoest 
Kinkhoest, wat weten we er eigenlijk van. We weten dat baby’s tussen de 6 en 9 weken ingeënt worden tegen DKTP. De staat voor Kinkhoest. Maar wat is het eigenlijk? Is het alleen een hoest en waarom moeten we daar dan tegen geënt worden? Waarom? En wat zijn de gevaren?

Ziektebeeld 
Kinkhoest is een stille moordenaar. En ik zal uitleggen waarom. Kinkhoest is een bacterie en het begint met een hoest. Je denkt dat je verkouden bent. Later worden het hoestbuien en nog later verstikkende hoestaanvallen. Die waarbij je echt naar adem snakt. Tot hier is er nog weinig aan de hand. Maar, een van de complicaties bij Kinkhoest zijn enorme verhoogde witte bloedcellen. Nou denk je misschien dat het goed is, witte bloedcellen. Het zijn immers de soldaatjes van je lijf en maken de bacteriën en virussen dood om je lichaam te beschermen. Bij Kinkhoest is hier niets van waar. De hoge hoeveelheid witte bloedcellen in je bloed gaan samen klonteren. Het worden clubjes soldaten. Het gaat lijken op dikke, oude olie. Normaal kan je lichaam dit afbreken en genees je. Echter, bij baby’s onder de inentingsgrens is dit fataal. De clubjes witte bloedcellen gaan groeperen in de allerkleinste haarvaten van de longen. Ze verstoppen de uiteindes, waardoor het zuurstof wat je nodig hebt, je longen niet uit kan. Je hart kan nog zo sterk pompen, maar het zuurstof komt er niet meer door. Dit veroorzaakt dat de organen die je nodig hebt om te leven uitgeschakeld worden. Organen zonder zuurstof werken niet meer. Als eerste vallen je nieren uit. Als je nieren niet meer werken, vergiftig je je eigen lichaam. Vervolgens volgt de hersenschade. Je brein zonder zuurstof betekend schade en mogelijk blijvende schade. 

Enten? 
Baby’s vanaf een week of 6, na de eerste inenting, hebben afweer opgebouwd. En die wordt versterkt omdat DKTP 4x geënt wordt. Oudere baby’s en jonge kinderen kunnen hoesten. Wanneer zij niet geënt zijn, overleven ze Kinkhoest, maar krijgen alsnog de langdurige hoest. De Kinkhoest is een afgezwakte versie. Volwassenen die Kinkhoest krijgen, kunnen goed hoesten en komen hier ook wel uit. Het gevaar zit ‘m in het feit dat baby’s, kinderen en volwassenen die Kinkhoest hebben, misschien niet bewust, de kleine baby’s onder de inentingsgrens besmetten. En daar wordt het gevaarlijk.
Waarom is Kinkhoest gevaarlijk? Waarom zijn er mensen die tegen het vaccinatieprogramma van de RIVM zijn? De entingen worden betaald door het rijk. Ja, je kan last hebben van een inenting. Want je wordt ingeënt met de bacterie of het virus. Maar dit zorgt ervoor dat je eigen lichaam hier een afweer tegen aan gaat maken. Dat kost je lichaam energie, dus kan je je ziek of vermoeid voelen. Maar door de enting ben je beschermd tegen de bacterie of virus die door de lucht overgedragen worden. Je lichaam kent de bacterie of het virus en gaat hier tegen werken. Je wordt niet (dood)ziek.

RIVM, Kinkhoest en wiegendood 
Vroeger was doodsoorzaak nummer 1 bij jonge baby’s en kinderen de mazelen. Hier gaat eigenlijk geen kind meer aan dood. Waar komt dat door? Doordat we onze kinderen in laten enten. 
Het RIVM geeft aan dat het sterftecijfer naar aanleiding van Kinkhoest onder de 5 baby’s per jaar is. Dit getal durf ik in twijfel te trekken. Wat nou als je kindje, in haar eigen kamertje, in haar eigen bedje, een hoestaanval krijgt in de nacht? Baby’s hoesten niet, niet zo krachtig als wij dat kunnen. Je hebt gebroken nachten en je hoort je baby niet stikken in haar eigen slijm. Je vind je baby de volgende ochtend levenloos in haar bedje. Ze is gestikt door ademnood. En omdat we baby’s niet op hun buikje mogen laten slapen, is het slijm haar longetjes in gelopen. Wordt er dan wel onderzocht wat de doodsoorzaak is? En zou het misschien Kinkhoest kunnen zijn? Want zeg nou zelf, zou je autopsie laten uitvoeren op je 3 weken jonge baby?
De vaccinaties binnen het vaccinatieprogramma van het RIVM niet je hele leven. De bacteriën en virussen evalueren, waardoor ze elk jaar anders van samenstelling worden. Maar toch helpt een enting, want je eigen lichaam weet door de enting hoe het moet omgaan met het type bacterie of virus. Even terug naar de looptijd van de vaccinatie. Als je gebeten wordt door een hond, ga je naar de huisarts en ga je een tetanus prik halen. De in de DKTP vaccinatie. Waarom doen we dat niet als je flinke hoestbuien hebt? We weten te weinig over Kinkhoest. 
Kinkhoest wordt ook wel de ziekte van 100 dagen genoemd. Dit is omdat je 100 dagen hoest. Niemand houdt bij wanneer het hoesten begint en we zeggen al snel ‘het heerst’ en ‘iedereen is verkouden’. Maar pas op! Kinkhoest ligt op de loer en het neemt onschuldige kindjes van ons af.

Een korte samenvatting vanuit het RIVM 
De kinkhoestbacterie kan een infectie van de luchtwegen veroorzaken waardoor hevige hoestbuien ontstaan. Bij hele jonge baby’s kunnen de ademhalingsproblemen zo groot zijn dat ze in het ziekenhuis moeten worden opgenomen en soms zelfs overlijden. Door vrouwen tijdens de zwangerschap te vaccineren tegen kinkhoest zijn baby’s direct vanaf de geboorte beschermd. 

Gevolg en de toekomst 
Onze dochter is besmet geraakt. Zij is gezond geboren op 2 januari. Op 3 februari hebben wij afscheid van haar moeten nemen, als gevolg van gecompliceerde, bewezen Kinkhoest. Ze heeft een week in het ziekenhuis gelegen, aan de machinale beademing, vele medicijnpompen, bloedwisseltransfusies ondergaan, maar het mocht allemaal niet baten. Ze heeft het niet gered. Ze is bij ons weggenomen aan de gevolgen van Kinkhoest.
Denk goed na voordat je besluit om je kind niet te laten enten. Je beschermd er ook anderen mee. De enting is echt niet erger dan de ziekte!

Bronnen: 
https://www.rivm.nl/kinkhoest 
https://rijksvaccinatieprogramma.nl/infectieziekten/kinkhoest 


Het artikel voor Vrouw.nl vind je hier.

Blog Marjolein


Jacqueline Roepke (40 jaar, getrouwd, 2 kinderen)

“Ik ben op een hele dankbare manier 40 geworden!” Jacqueline lacht. “Ik heb mijn gezondheid terug, mijn gezin draait heerlijk en ik heb een enorm rijk gevoel over het leven! Dus 40 worden vond ik eigenlijk alleen maar heel fijn.”

Wat een verschil met een paar jaar daarvoor. Jacqueline was 38, een nieuwbouwhuis, een drukke, maar leuke baan, een prachtig gezin. Geen vuiltje aan de lucht. “Tuurlijk was het druk en voelde ik me moe. Dat hoorde er nou eenmaal bij dacht ik.” Het blijft even stil. “Ik zet gewoon mijn schouders eronder, bikkel even door en dan komt het allemaal wel weer goed.”

En dan wordt Jacqueline op een ochtend wakker. Als ze de dekens van zich af wil slaan om aan een nieuwe dag te beginnen, weigert haar arm dienst. “Wat ik ook probeerde, mijn arm reageerde niet meer op de signalen van mijn hersenen. Ik wist meteen: dit is niet goed, dit is geen griepje.” Haar symptomen van toen beschrijft Jacqueline als bizar, haar coördinatie is aangetast en praten gaat moeizaam.

Met aan A4-tje vol met klachten gaat Jacqueline naar de bedrijfsarts. Die wist het ook even niet. Ook de huisarts luistert vooral maar stelt geen diagnose. Als Jacqueline uiteindelijk bij de praktijkondersteuner komt, zegt deze: “Dit is overduidelijk een burn-out.” Jacqueline vond het moeilijk om deze diagnose te accepteren. “Dit overkomt mij niet, ik ben een doordouwer, dus hoezo een burn-out.”


Ze realiseert zich dat ze de signalen die haar lichaam haar heeft gegeven niet serieus heeft genomen. Maar het echte accepteren kost haar veel moeite en tijd. “Terwijl accepteren juist echt een eerste stap is.” Pragmatisch als ze is, gaat Jacqueline op zoek naar een handleiding. Uit je burn-out komen in 12 stappen. “Die was er natuurlijk niet!” ze lacht. Normaal gesproken dan gebeurde er iets, dan maakte Jacqueline een plan, ze knalde, en dan was er resultaat. Maar die vlieger ging nu niet op. “Dat maakte het voor mij heel ingewikkeld.”

Achteraf gezien snapt Jacqueline wel dat ze hier geen plan op kon maken. “Hoe kan je een plan maken als er geen einddoel is. Als je niet weet wat de uitkomst zou moeten zijn, hoe je leven er anders uit moet komen te zien, hoe ga je dan een plan maken?” Daar zat voor haar ook meteen de crux. Ze werd overvallen door een probleem, de burn-out en ze schoot meteen in de actie-stand (oplossen die handel) in plaats van de broodnodige rust te nemen. “Het zijn oude patronen waar je in vervalt.”

Toen Jacqueline zich eenmaal realiseerde dat ze de situatie eerst moet accepteren en moest rusten kon ze hieraan toegeven. “Mijn leven toen was zo gek. Ik stond op en moest bijkomen. Ik ging ontbijten en moest bijkomen. Ik bracht de kids naar school en moest bijkomen. Dat was best een uitdaging voor een normaal hele actieve en drukke vrouw.”

“Ik weet nog goed dat ik op een bepaald moment mijn benen ging scheren, dat had ik ook al een tijdje niet gedaan,” ze lacht “en ik kon gewoon niet verder na een half been. Een half been!” Het was de eerste keer dat Jacqueline kon lachen om de situatie. “Wat een toestand met een half geschoren been. Ik kon het maar beter accepteren, anders kreeg ik later de rekening gepresenteerd.”

Het opbouwen van activiteiten ervaart Jacqueline in eerste instantie als frustrerend. “Opbouwen is testen, want je hebt geen zekerheid over de uitkomst. En dat vond ik bloedirritant.” Met vallen en opstaan wordt ze steeds een beetje meer actiever, maar ze ervaart het wel als een heel langdurig en bij vlagen frustrerend proces. Ze leert veel over zichzelf in die tijd. Over haar patronen, haar overtuigingen en over haar eigen gedrag. “De aard van het beestje blijft natuurlijk gelijk, maar je reflecteert op hoe het nou zover heeft kunnen komen, en daar zitten dan je leermomenten.”

(Tekst loopt door na de afbeelding.)



Jacqueline is gezegend met een sterke wil en een hoge portie wilskracht. Die bleven ook tijdens de burn-out de kop opsteken. “Die heb ik wel een tijd de handboeien om moeten doen en tijdelijk moeten opsluiten! Juist omdat rust zo belangrijk is.” Ze wordt echt teruggeworpen op haar eigen ik. Door jezelf opnieuw te leren te kennen, met name je overtuigingen leg je een basis voor duurzaam herstel. “Als je het niet grondig aanpakt en echt met jezelf aan de slag gaat, dan kun je best herstellen, maar dan heb je binnen de kortste keren weer een burn-out te pakken. Daar ben ik echt van overtuigd!”

Bij de psycholoog leert Jacqueline dat ze altijd haar focus heeft gehad op anderen, en veel minder op zichzelf. “Dit maakt je veel vatbaarder voor een burn-out.” Om duurzaam te herstellen is het volgens Jacqueline dus noodzakelijk om ook je nieuwe leven dusdanig in te richten dat je oude patronen en overtuigingen geen voedingsbodem krijgen. “En dat vergt wat van jezelf, je moet voor jezelf durven kiezen op dat moment.”

Ze kiest uiteindelijk ook voor zichzelf. Wanneer ze terug is op haar oude werkplek realiseert zij zich dat dit niet de plek voor haar is. Jacqueline zegt haar baan op. Een bewuste keuze, gestaafd met de ervaringen uit haar burn-out. “Ik voelde aan alles dat ik niet meer op mijn plek was, ik zou hier mijn burn-out alleen maar meer mogelijkheden geven, om weer de kop op te steken.”

Door haar pragmatische inborst heeft Jacqueline zich enorm verdiept in het thema burn-out. Nu krijgen 1 op de 5 vrouwen hiermee te maken. “Dat is een verschrikkelijk hoog aantal!” Nadat ze haar baan heeft opgezegd, besluit ze zich in te zetten om burn-out bij vrouwen te voorkomen. “Voorkomen is beter dan genezen, vandaar dat ik bewust op de preventie kant ben gaan zitten.”

Lees ook: Los eerst je shit op.

En dat blijkt een best lastige doelgroep te zijn. “Het zijn vrouwen zoals jij en ik. Schouders eronder en gaan. Die zijn zich vaak niet bewust dat ze fysieke en mentale roofbouw aan het plegen zijn op zichzelf.” Toch denkt Jacqueline dat vrouwen zich steeds meer bewust worden van het feit dat energie niet eindeloos is. En als vrouwen op dat punt komen, dan helpt zij ze met coaching verder om een uiteindelijke burn-out te voorkomen. Maar ook vrouwen die al een burn-out hebben gehad en een tweede willen voorkomen melden zich bij Jacqueline. “Dit zijn vrouwen die nu echt aan de slag willen om dus inderdaad duurzaam te herstellen.”

Op de vraag of ze ook niet werkgevers kan ondersteunen bij burn-out preventie, zij zijn er immers bij gebaat dat hun personeel niet uitvalt, is ze heel duidelijk: “Ik geef lezingen bij werkgevers, maar bij coaching trajecten is de werkgever geen klant. Ik wil er bij mij coaching geen schakel tussen hebben, want dat maakt het minder zuiver.  Het is echt mijn missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen een burn-out te voorkomen. Dat een werkgever hier baat bij heeft, is vanzelfsprekend, maar geen doel op zich. De gezondheid en het belang van mijn klant staat voorop.” De handleiding die ze zo zocht heeft ze uiteindelijk zelf ontwikkeld. “Hoe mooi is dat, je zoekt is en je maakt het zelf. Een handleiding om uit een burn-out te komen en belangrijker nog: om een burn-out te voorkomen!”

Jacqueline heeft weer bakken met energie. “Als ik opsta, heb ik echt zin in de dag, alles wat moet heb ik eruit gewerkt. Natuurlijk heb ik wel eens een off-day. Die heeft iedereen. Maar juist jezelf toestaan om gewoon een baaldag te hebben, maakt dat alle volgende dagen weer zoveel meer energie geven. Heerlijk!”


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Annalies Janssens ( 57 jaar, ongehuwd, 3 kinderen)

“Zo simpel kan het dus eigenlijk zijn. Zijn we toch in 30 seconde tot de kern gekomen.” Annalies lacht. Ik heb haar zojuist uitvoerig bedankt voor de boeking die ze mij bezorgd heeft. Ze zag een oproep voor een inspirerende TedTalk-spreker, dacht aan mij en stuurde de oproep aan me door. Een “dank je wel” is dus wel het minste. “Nergens voor nodig,” zegt Annalies, “je moet elkaar wat gunnen in het leven. Als je elkaar van alles misgunt, dan heeft dat te maken met jaloezie wat eigenlijk een vorm is van gebrek aan zelfvertrouwen.”

De toon is gezet. Annalies heeft een missie, en gaat ervoor. Ze vertelt enthousiast over haar voorbereidingen voor haar theatershow. De rekwisieten komen vandaag binnen. “Ik vind het echt een feest dat ik dit op mijn leeftijd nog allemaal mag gaan doen.”


De missie van Annalies is helder: Elkaar stimuleren en steunen in de besluiten die we nemen en de keuzes die we maken. “En heus hoef je het niet altijd met elkaar eens te zijn,” Annalies lacht, “als je elkaar maar blijft steunen.” Annalies gelooft dat afkeuring tot niets leidt. Het heeft zelfs een averechts effect. “Eigenlijk ben je continu jezelf aan het aanspreken.” Ze komt met een voorbeeld: “Hoe vaak denk je dat je iets moet zeggen om een punt te maken? Dat helpt 9 van de 10 keer niet. Door milder te zijn en vragen te stellen ontstaat er een gesprek. Een gesprek met enorm veel openheid. Dat is toch winst?”

En winst is Annalies niet vreemd. Ze heeft een eigen administratie en advieskantoor, en doet dat nog steeds met veel plezier. “Twee jaar geleden kwam er wel het besef dat ik naast aangiftes enzo ook nog wel wat anders wilde doen.” Ze lacht. “Ik heb een paar cursussen gevolgd, maar vond daar niet in wat ik zocht. Wel fijn dat mijn mede-cursisten laaiend enthousiast waren. En dat meen ik echt.” Uiteindelijk komt ze via social media in contact met een sprekerscoach en die ontsteekt een vlammetje bij Annalies. “Dat je dan ineens weet: ja, ik wil lezingen geven. In het theater!”

In eerste instantie bouwt Annalies haar lezing op met voorbeelden uit de praktijk. “Denk aan boekhouden, maar ook aan mensen in de schuldhulpverlening.” Al schrijvende en denkende vroeg Annalies zich af: “Waar maak ik me nou echt boos over?”

Zowel privé als in haar eigen administratiekantoor ziet ze veel dingen die haar bezig houden. “Zelf was ik bijvoorbeeld altijd drie dagen van de rel als er iets met één van mijn kinderen was. “Opvoeden bestaat vaak alleen uit straffen of belonen, dat is gek toch. Dat moet toch anders kunnen?” Ook bij de mensen die ze financieel begeleid ziet ze zaken die haar raken. “Er is zo’n oordeel over mensen die het niet breed hebben. Die doen vaak ‘domme’ dingen.” Annalies blijft even stil. “Maar wist jij dat er wetenschappelijk onderzoek gedaan is naar het waarom van deze acties?”

Annalies vertelt gepassioneerd over het onderzoek dat uitwijst dat mensen die langdurig onder druk staan (in dit geval financiële druk) en er dan nog meer druk bijkrijgen (bijvoorbeeld door verplichtingen vanuit de overheid) compleet crashen. “Hun bandbreedte is op, door er een extra druk aan toe te voegen, is zelfs normaal functioneren ineens haast niet meer mogelijk. Schrijnend toch.”

Als we verder praten over het sociale stelsel in Nederland, waarvan Annalies vindt dat er teveel druk wordt gelegd op mensen, werp ik als argument op dat er ook veel misbruik wordt gemaakt van ditzelfde stelsel. “Natuurlijk!” lacht Annalies. “En dat zal ook altijd zo blijven. Maar ons systeem is ingericht op wantrouwen in plaats van vertrouwen. En laat vertrouwen nou net de katalysator zijn om in actie te komen.” Annalies denkt even na. “Weet je, er zullen altijd mensen zijn die ons sociale stelsel zien als hangmat in plaats van een vangnet. Dat is een gegeven. Die groep is er en blijft er ook. Maar moeten we dan op die kleinere groep ons stelsel inrichten?”

Ze komt met een voorbeeld. “Toen de Albert Heijn net ‘zelf scannen’ introduceerde, verklaarde iedereen ze voor gek. Niemand zou al zijn boodschappen afrekenen.” Ze is even stil als ze vraagt: “Reken jij altijd al je boodschappen af?” Als ik bevestigend reageer zegt ze: “Nou, zie je wel! Albert Heijn gaat uit van vertrouwen in plaat van wantrouwen. En er zullen heus mensen zijn die hun stroopwafels niet afrekenen, maar zij richten zich het concept van vertrouwen. Dat pak stroopwafels wordt anders ook wel in een jaszak gestopt.”

Het kwartje begint te vallen bij me, en ik merk dat ik enthousiast word van het verhaal van Annalies. Onverstoorbaar gaat ze verder: “Het is een selffulfilling prophecy, als je wantrouwen voor je kiezen krijgt, dan ga je daarna handelen. Als je vertrouwen voor je kiezen krijgt, dan ga je daarnaar handelen. De vraag is welke kant we op zouden moeten.”

Het betoog van Annalies raakt me, dus ik ben heel erg benieuwd hoe dit werkt als ze straks haar droom waarmaakt en op een podium haar missie gaat verspreiden. Hoe stoer is deze vrouw dat ze, vanuit haar eigen ervaringen, nu het podium opzoekt om mensen te inspireren en te motiveren om elkaar meer te vertrouwen, om elkaar meer te steunen en om er meer voor elkaar te zijn.

Aan het einde van de dag stuurt ze me een foto van haar rekwisieten. De glimlach om mijn mond, krijg ik niet meer van mijn gezicht. Ik reserveer bij deze alvast een kaartje, op de eerste rij!


Meer weten over het werk wat Annalies doet? Je vind het op haar website.

Dagmar Daniëls – Gielens (40, getrouwd, 2 kinderen)

“’Leeft jouw kind nog? is natuurlijk een bizarre vraag om te stellen, en toch is het de normaalste zaak van de wereld als we bij Villa Joep zijn.” Dagmar vertelt het met een nuchterheid die haar typeert. Villa Joep is een fonds dat zich als doel heeft gesteld geld in te zamelen voor onderzoek naar neuroblastoom bij kinderen. Daarnaast organiseren zij familiedagen voor families waarvan een kind is getroffen door neuroblastoom. 75% van de kinderen met neuroblastoom overleeft dit niet.

(Artikel loopt door onder de foto.)

Youp, een paar dagen oud

Eind 2016 bevalt Dagmar, middels een kiezerssnede, van een tweede zoon: Youp! Ze is getrouwd met Raymond en samen hebben ze al een zoon: Bram. Het valt de verloskundige op dat Youp een klein streepje heeft aan de onderkant van zijn rug, wat kan duiden op een open ruggetje. Ondanks dat er verder geen signalen zijn, laat de verloskundige toch een echo maken. “Wij waren toen nog helemaal niet bezorgd…” aldus Dagmar, “…ook niet toen er wel iets te zien was op de echo, maar het nog totaal onduidelijk was wat dat dan zou moeten zijn.”

Na een aantal onderzoeken blijkt Youp een teratoom (kiemceltumor) te hebben aan het einde van zijn stuitje. “Heeft mijn kind kanker?” was de eerste vraag die Dagmar stelde aan de arts. “Daar had hij niet meteen antwoord op. Het kon zowel goed- als kwaadaardig zijn.” Dagmar en Raymond besluiten de kraamborrel voorlopig uit te stellen en vanwege de enorme belangstelling voor de gezondheid van Youp, maar ook voor henzelf en Bram starten ze een blog met Youpdates. “Voor ons begon het als een ideale manier van het zenden van informatie. Dat het zou veel meer en zo veel waardevoller zou zijn, wisten we toen nog niet.”


Youp blijkt neuroblastoom te hebben. In eerste instantie is de kinderarts voorzichtig optimistisch. Youp heeft een plaatselijke tumor en geen uitzaaiingen. Voorlopig gaan ze niks doen, wel moet Youp onder controle blijven. De opluchting bij Dagmar en haar man is groot. “En ook toen maakten we ons niet druk, Youp kan lekker beginnen met groeien dachten wij nog. “

(Artikel loopt door onder de foto.)

Youp & Bram

In maart gaat het ineens mis. Youp heeft veel pijn en de artsen besluiten om de geplande controle-MRI naar voren te halen. De tumor blijkt gegroeid te zijn waardoor zowel de blaas als de darmen van Youp bekneld zijn komen te zitten. De oncoloog vindt de groei aanleiding om zo snel mogelijk met chemotherapie te starten. “En dan is die klap wel heel hard.” Dagmar valt even stil. “En dan komt ook het moment dat we het aan Bram moesten vertellen. Een nachtmerrie! Dit was het broertje dat hij zo graag wilde, waar hij zo dol op was, en dan moesten we nu gaan vertellen dat Youp kanker heeft. Hartverscheurend!”

In de periode die daarop volgt leeft het gezin meer gescheiden van elkaar, dan met elkaar. Dagmar en Raymond zorgen ervoor dat er steeds één van hen bij één van beider zoons is. “En toch heb je het gevoel continu tekort te schieten.” Zegt Dagmar. “Je rent, vliegt en doet het beste wat je kunt, alleen voelt het niet altijd als goed genoeg.” Om het gezin heen ontvouwt zich enorme hulp. Familie, vrienden en kennissen ondersteunen het gezin daar waar ze kunnen. “Ik ben van nature behoorlijk zorgzaam en los het ook vaak liever zelf op. Deze situatie heeft me gedwongen om hulp ook gewoon te accepteren, je kunt niet anders.” Ook vriendschappen veranderen. “Mensen van wie je verwacht dat ze er zijn voor je, zie je niet. Maar andersom ook.” Ze lacht: “Het is mooi om te zien hoe we zelfs van vreemden zoveel steun hebben gekregen.”

(Artikel loopt door onder de foto.)

Youp

De behandeling van Youp gaat met ups en downs. Naast chemo krijgt hij ook sondevoeding, bloedtransfusies en andere zaken. Youp is dan nog geen 6 maanden oud. Tot 2 keer toe gaat het bijna vreselijk mis. Youp krijgt geen lucht meer en belandt op de IC. De tweede keer zegt de behandelend arts dat ze er alles aan gaan doen om Youp te redden, maar dat hij daarna naar een ander ziekenhuis moet, omdat er daar op dat moment geen plek voor hem is. Youp wordt met een speciale IC-ambulance verplaatst. In die ambulance mogen Dagmar en Raymond niet meerijden. “Ik dacht dat hij niet levend aan zou komen en dat we hem kwijt waren.” Ze schiet vol en blijft even stil. “Van die rit weet ik ook eerlijk gezegd bijna niks meer. Het was koud en zonnig, dat weet ik nog. Maar verder? Geen idee!” Youp blijkt een vechter te zijn, en knokt zich door een stevige longontsteking heen.

 “Je kinderen wil je tegen alles beschermen, en dat was niet gelukt. Hoe rationeel ik ook ben, ik heb toch het gevoel gehad dat ik als moeder faalde.” Dagmar spreekt eerlijk over haar emoties en gevoelens van toen. “Wel merkte ik al heel snel een enorme kracht in mezelf, een kracht waarvan ik niet wist dat ik die in me had.”

De blog van Dagmar en Raymond haalt het nieuws als ze in mei 2017 een open brief schijft aan een meisje dat ze op de kermis tegenkwam dat schold met het woord kanker. Het raakt Bram, het raakt haar, en ze zet haar gevoelens erover op papier. “Ik had nooit gedacht dat die brief zoveel teweeg zou brengen” zegt ze. “Dat het de media zou halen, had ik nooit gedacht. De steun die we kregen, van totale vreemden was onbetaalbaar.” In haar blog schrijft Dagmar dat Bram zo graag naar de Lion King musical wil. Een team bij een bankt leest haar blog en besluit uit eigen beweging te regelen dat Dagmar daar met haar zoon naar toe kan. “En zo zijn er nog legio voorbeelden! Als ik terugdenk aan al die steun van bekende en onbekende mensen, dan voel ik me echt een heel rijk mens.”

In februari 2017 is de behandeling van Youp op zijn einde. Youp is schoon! “Hij kreeg zijn laatste kraal aan zijn kanjerketting!” (Een ketting die kinderen met kanker kunnen bijhouden, elke kraal staat voor een behandeling, onderzoek e.d.) “Heel bewust hebben we toen als gezin even een time-out genomen. We hadden sinds de geboorte van Youp nog helemaal niet met zijn vieren gefunctioneerd. Die rust hebben we toen genomen.”

Dagmar en Raymond zijn nog steeds betrokken bij villa Joep. “Je ontmoet zoveel mensen van wie wij steun hebben gehad en andersom. Ik zou dat niet zomaar kunnen loslaten.” En toch ervaart Dagmar soms een schuldgevoel. “Als we op een Villa Joep borrel zijn, dan voel ik me wel eens schuldig dat mijn kind nog leeft en dat van anderen niet.” Ook die gedachte kan ze rationeel plaatsten, gevoelsmatig is dat wel eens lastig.

Ondertussen heeft het gezin het leven weer normaal opgepakt. Voor zover het als normaal te bestempelen is. Youp heeft de komende 5 jaar elke drie maanden een controle. Er is altijd de kans dat de kanker terugkomt. “Maar dat komt het niet!” zegt ze stellig. “Daar vertrouw ik op!” Ook de oncoloog is optimistisch. Youp heeft, voor zover dat kan, het protocol keurig doorlopen, er waren geen uitzaaiingen en het was een enkele tumor. Allemaal positieve signalen voor de toekomst.

“Of ik veranderd ben?” Dagmar denkt even over die vraag na. “Ja, ik ben wel veranderd. Maar mensen verwachten dat je het na zo’n gebeurtenis helemaal over een andere boeg gooit. Nee! Ik ben juist de kleinere dingen meer gaan waarderen. Op zondag met het gezin wandelen, of chippies eten met de jongens.” Ze blijft nog even stil. “Ik ben wel veel krachtiger geworden. Vroeger was ik behoorlijk onzeker, en hoewel dat heus nog wel eens de kop opsteekt, ben ik echt vreselijk trots op de kracht die ik heb laten zien, en misschien wel meer op de kracht die wij als gezin hebben laten zien!”

Youp, Dagmar & Raymond

“Toen Youp net de diagnose had, zat ik op een gang met Ray te wachten toen mijn moeder voorbij kwam lopen met een maatschappelijk werkster. In het voorbijgaan riep ze naar ons dat we elkaar de komende tijd goed moesten vasthouden en moesten blijven praten met elkaar, omdat 75% van de stellen uit elkaar gaat tijdens of na het behandelproces. Ray en ik hebben elkaar aangekeken en schoten vreselijk in de lach! Dat gaat ons lukken!”

“En het is ons gelukt! Samen”


Youp staat ook met een prachtige foto in het boek “Geef kanker een gezicht”. Deze kun je bestellen via de site van Heidy. Alle opbrengsten van het boek Geef kanker een gezicht gaan naar het KWF.

Wil je de blogs van Dagmar en Raymond teruglezen? Je vind ze hier.

Meer weten over Villa Joep, of wil je een donatie doen? Dat kan via hun website.

En wil je meer weten over de kanjerketting, die informatie vind op deze website.