Categorie

Interview

Categorie

Zsuzsanna Methorst (getrouwd, 3 kinderen)

“Uiteindelijk hebben we gekozen voor het beste van het slechtste.” Het blijft even stil aan de andere kant van de telefoon. “Weet je, het is nog zo’n taboe om je eigen kind uit huis te plaatsen, dat los van je eigen gevoel van falen als moeder, dit ook nog eens door de buitenwereld bevestigd wordt. Pijnlijk.”

Zsuzsanna wil het taboe, en alle vooroordelen die er zijn over het uit huis plaatsen van een kind, de wereld uit helpen. Al eerder heeft  Pleegzorg Nederland een stuk van Zsuzsanna geplaatst over haar eigen verhaal. Hier kreeg Zsuzsanna zulke mooie reacties van andere ouders in diezelfde situatie. Ze bedankte haar voor het feit dat ze het lef had gehad om op te staan, omdat velen dat zelf niet durven. “Dat is hartstikke lief en mooi natuurlijk, maar het geeft maar wel aan hoe diep de schaamte en de angst voor veroordeling zit.”

Er was een kinderwens bij Zsuzsanna en haar man, dat stond vast. Maar door een aandoening bij Zsuzsanna, is het voor hen zo goed als onmogelijk om op “natuurlijke wijze” zwanger te worden. Er startte een traject met hormonen en ze werd zwanger. Na een prima zwangerschap kwam Mike ter wereld. Ze hebben een zoon. Zsuzsanna maakt zich in de jaren die daarop volgen regelmatig zorgen om Mike. “Mike huilde altijd heel veel en had enorme boze buien.” Weer blijft het even stil. “Ik wist gewoon dat er wat was, maar ik kon mijn vinger niet op de zere plek krijgen.”


Na een volgende hormoonbehandeling is Zsuzsanna weer zwanger. “En eigenlijk was ik net op een punt gekomen dat ik wilde stoppen met die hormonen. Ik zat zowat tegen het plafond zo vol zat ik ermee.” Een uitbundige lach volgt. Het bleek een tweeling te zijn. “Ik was in paniek! Hoe gaan we dat in godsnaam doen?” Een week of 3 later was de paniek wat weggeëbd en raakte Zsuzsanna aan het idee gewend. Toen ze 24 weken zwanger was, kreeg ze weeën. Uiteindelijk werden die in het ziekenhuis onder controle gehouden en kreeg zij totale bedrust voor geschreven. “Ik heb daarna echt niet meer van die zwangerschap genoten hoor. En het gekke is, je doet wel alsof voor de buitenwereld, want ja: je hebt natuurlijk enorm moeite gedaan om zwanger te worden. Dan mag je dus niet zeuren.”

Met 35 weken volgde er een keizersnede. Omdat er tot 3 keer toe verkeerd werd geprikt met de ruggenprik werd Zsuzsanna onder algehele narcose gebracht. “Dan ben je dus niet bij de bevalling van je kinderen, je dochters. Dat is heel gek. Want toen ik ze later voor het eerst zag dacht ik ook: ja, geen idee of dit die van mijn zijn.” Het viel haar zwaar om op deze manier te bevallen en thuis werd het er niet makkelijker op.

Mike, toen 3, liet steeds meer boos gedrag zien. Hij was extreem jaloers op zijn zusjes. “Ik kon hem niet alleen laten als de meiden bijvoorbeeld in de box lagen. Dan kneep hij ze, of legde zijn hand op hun mondjes.” Het blijft even stil. “Erg toch eigenlijk?” Toen Zsuzsanna het consultatiebureau om hulp vroeg werd ze, voor haar gevoel afgescheept. “Het komt door zijn zusjes, hij moet gewoon even wennen.” Ze zucht, “ja natuurlijk moest hij wennen, maar dit gedrag was wel heel extreem.” En dan start de zoektocht naar hulp.

Mike wordt door een organisatie onderzocht op autisme. Om autisme vast te stellen moet er bij een bepaald onderzoek 15 punten worden gescoord. Mike scoort er 14. Dus het gezin kan weer naar huis. “Wij kunnen jullie niet helpen, want er is niks. Dat kan toch niet.” Je hoort nog steeds de verbouwereerdheid in de stem van Zsuzsanna.

Na wat omwegen komt het gezin uiteindelijk terecht bij Kindertherapeuticum in Zeist. Hier worden ze goed ondersteund en begeleid. Mike krijgt de diagnose ASS. Hij wisselt van een reguliere school naar een cluster-4 school. Maar hoe ouder Mike wordt, hoe bozer zijn buien worden, en hoe onvoorspelbaarder zijn gedrag wordt. “Het is continu aantrekken en afstoten, en hij manipuleerde alles bij elkaar.” Ook naar zijn zusjes toe blijft Mike onberekenbaar. Uiteindelijk liep het hele gezin op eieren. Er kwam begeleiding aan huis en Mike ging in de weekenden naar een zorgboerderij. “Er was eigenlijk nooit rust in huis, er was altijd stress, en dat had ook z’n weerslag op mij en de rest van ons gezin.”

Na een zwaar weekend (Mike moest via een houdgreep in de taxi naar de Zorgboerderij gezet worden) volgt er thuis een escalatie.  In de ochtend daagt hij zijn moeder uit. Hij geeft aan weer zo dwars te gaan liggen dat ze hem weer in een houdgreep moet nemen. En als hij die middag terugkomt van school vertelt de chauffeur van de taxi aan Zsuzsanna dat Mike zijn kop helemaal verkeerd heeft staan, maar dat hij niet heeft kunnen achterhalen wat er is. Tijdens het eten begint Mike weer te manipuleren en te liegen. Hij roept 10 minuten achter elkaar “toetje toetje toetje toetje toetje toetje!”

En Zsuzsanna vliegt hem voor het eerst aan. Hoewel ze mist realiseert ze zich direct dat dit zo niet verder kan.

“Ik ben zo’n rustig persoon, en heb engelengeduld met mijn kinderen. Maar er knapte iets bij me op dat moment.” Een snik volgt. “Er knapte iets en ik realiseerde me dat ik dit niet meer kon op deze manier. De moeder-kind relatie was helemaal kapot.” Zsuzsanna snikt. “En dat doet zo’n pijn!”

Diezelfde avond nog stuurt Zsuzsanna een mail naar de hulpverleners en één en ander komt meteen de volgende dag op gang. “Die hulpverleners verdienen een medaille. Die hebben ons toch zo goed ondersteund.” Er wordt een crisis-pleeggezin gevonden waar Mike naar toe kan. “Ja,” Zsuzsanna zucht, “ik werd van binnen verscheurd. Je voelt pijn en weerstand, maar je voelt ook opluchting. Het schuurt aan alle kanten.” Eigenlijk kon Mike diezelfde avond al naar het pleeggezin, maar dat wil ze niet. “Dat werd me toch echt een beetje te gortig allemaal.” De volgende dag brengen ze Mike naar het pleeggezin. “Ze adviseren om het afscheid snel te doen, binnen 30 minuten, anders wordt het allemaal nog zoveel moeilijker.” Dus dat doen ze, met pijn in hun hart. 4 weken is er geen contact. Zowel het gezin als Mike heeft die tijd nodig om te resetten. “En dat is eigenlijk net een rouwproces.” Er volgt weer een stilte. “Nee, niet net een rouwproces. Het is een rouwproces.”

De crisisopvang bij een pleeggezin duurt eigenlijk maximaal 3 maanden. Zsuzsanna en haar man realiseren zich al snel dat dit eigenlijk een langere termijn oplossing zou kunnen zijn. Ze zien Mike opbloeien, en dat is voor hun van belang. “Er was natuurlijk ook zoveel kapot binnen ons gezin. Daarbij voor zijn eigen bestwil en zijn eigen ontwikkeling was het gewoon beter als hij niet meer naar huis zou komen.”

Er wordt een vast pleeggezin gezocht en gevonden voor Mike. Op een boerderij. Mike voelt zich er helemaal thuis. “Nu krijgen we in de weekenden echt een boerenjongen thuis.” Weer die uitbundige lach. “Heerlijk, je ziet het geluk er vanaf druipen.” Wat ze blijven benadrukken aan Mike is: “we houden altijd van je, waar je ook bent, waar je ook woont en bij ons blijft altijd je thuis.”

En nog steeds is Zsuzsanna soms in gevecht met haar gevoel en haar verstand. Zijn geluk is het allerbelangrijkste, en dat maakt zo’n beslissing moeilijk, ingewikkeld en pijnlijk. Toen Mike vorig weekend thuis werd opgehaald door zijn pleegvader was Zsuzsanna al naar boven gelopen om de was op te hangen toen Mike ineens weer achter haar stond. “Ik bedenk me ineens mama, dat ik je nog geen knuffel heb gegeven voor ik wegga.” Hij knuffelt zijn moeder en laat haar in tranen achter. Tranen van het schuren, tranen van verdriet en tranen van geluk.

“Dit is mijn kind op zijn gelukkigst!”


Door Odette Sorber

Zsuzsanna heeft op haar schoorsteenmantel een gedichtje staan dat ze ooit heeft laten maken door Odette Sorber. Ze heeft Odette gevraagd haar gevoel in een gedicht te verwoorden. “Dit gedicht is voor mij de mooiste samenvatting van mijn innerlijk strijd. Ik zou hem graag willen delen, omdat ik geloof dat anderen in deze positie hier baat bij zouden kunnen hebben.” Als ze me later de foto van het gedichtje mailt, veeg ik een traan van mijn wang.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Het is 2013 als Heidy (fotograaf) gevraagd wordt om te fotograferen op een verwendag voor de Samenloop voor Hoop. “Tuurlijk, dat doen we” denkt Heidy. Dat het om mensen met kanker ging, dat wist ze wel. Wat een Samenloop voor Hoop is, wist ze toen nog niet.

“Toen me duidelijk werd wat een Samenloop voor Hoop eigenlijk is, en ik die prachtige foto’s had gemaakt, gingen er bij mij allemaal lichtjes aan in mijn hoofd.” Ze lacht voluit: “eigenlijk is toen het hele idee van Geef kanker een gezicht ontstaan.”

“Ik zag het helemaal voor me. Ik fotografeer deze mensen, en dan komen de portretten langs de route van de Samenloop. Ik werd er oprecht heel enthousiast van.” Weer die schaterlach: “Ik had er natuurlijk niet bij stilgestaan dat je met 8 portretten geen hele route kunt volhangen. Dus ik wilde meer mensen fotograferen. Maar ja, niet iedereen wil op de foto.”

Het zaadje was gepland, en Heidy ging er mee aan de slag. Uiteindelijk ontstond het idee om 100 portretten te maken van mensen met kanker. “Ik wilde minimaal 100 portretten hebben.” Heidy blijft even stil. “Kanker is nou eenmaal geen kleine ziekte. Iedereen kent wel iemand die kanker heeft of heeft gehad, of er zelfs aan is overleden. Die “veelheid” wilde ik echt laten zien. En daarom vond ik 100 een mooi getal.”

En toen begon het echte werk.  “Waar kon ik mensen vinden die op de foto wilden, die mee wilden werken aan dit project? Het was best angstig om mensen te benaderen, omdat je nogal wat vraagt van iemand.”  Zo af en toe kwamen er wat aanmeldingen, maar vaker niet. Uiteindelijk heeft één van de gefotografeerde dames, Viora,, die haar hele proces rondom haar leukemie heeft vastgelegd in blogs en vlogs, het project van Heidy gedeeld en toen ontstond er een olievlek effect. Het project kwam in een enorme stroomversnelling.


Heidy hield fotosessies door het hele land. Er waren mensen die heel graag mee wilde doen, maar voor wie het te zwaar was om naar de studio in Hoorn te komen. “Dus zodra ik een clubje bij elkaar had ging ik die kant op, zodat zij de belasting van de reis niet hadden.”

“Uiteindelijk heeft het boek mij vastgepakt en werd het mijn leven”. Heidy lacht, “dat heb je dus helemaal niet door als je er midden inzit, je gaat gewoon door.”

“Dit hele ding is dus eigenlijk het project van Heidy!” Merel is heel stellig. “Zij was hiermee bezig, het was haar idee!”

Heidy was de fotograaf op de bruiloft van Merel, en omdat het zo goed klikte hielden ze contact via sociale media. En toen Heidy daar haar project en oproepen deelde vond Merel het zo mooi wat ze deed dat ze haar, geheel vrijblijvend een berichtje stuurde: “Als er tekst in het boek moet komen, dan wil ik je hier heel graag bij helpen.” Heidy schaterlacht. “Ja, dat liep uiteindelijk dus ook weer helemaal anders.”

In eerste instantie adviseerde Merel helemaal geen tekst toe te voegen omdat het al zo’n mooi fotoboek was. Maar Heidy was heel duidelijk: “Als er iemand zijn of haar verhaal erbij kwijt wil, dan moet dit gewoon kunnen.”

Heidy heeft met iedereen, die ze op de foto heeft gezet, een interview gedaan. Die wilde ze allemaal zelf uitschrijven. “Dat bleek dus niet mijn sterkste kant.” Ze lacht. “Na één verhaal dacht ik echt dit gaat never nooit lukken! Ik heb er zelfs nog eentje met schaamrood op mijn kaken naar jou gestuurd.” Merel knikt lachend. Heidy: “Ik had al heel snel zelf door dat schrijven gewoon niet mijn ding is. Fotograferen wel!”

Uiteindelijk draait Heidy de rollen om en vraagt ze de mensen om zelf hun verhaal op papier te zetten. En die verhalen is Merel gaan redigeren. De afspraak was 1 A4. Beide dames schieten in de lach. “Daar hield natuurlijk niemand zich aan. En dat is alleen maar goed.” Merel valt haar bij: “Uiteindelijk hebben we de verhalen van al deze bijzondere mensen voor het grootste gedeelte intact gelaten. Het zijn hun verhalen, niet die van ons. Daar moeten we geen aanpassingen aan willen doen.”

In het boek staat het verhaal van een meisje, ze was toen 5, door haarzelf vertelt. “Mooi niet, dat ik daar 1 komma aan toevoeg” zegt Merel. “Dit is zo puur en van haar, daar moet ik wel van afblijven.” Heidy valt haar bij: “Net als Dagmar, de moeder van Youp met neuroblastoom, als zij vanuit haar hart gaat schrijven, dan moeten wij daar gewoon niks aan toevoegen.”

Voor de teksten die wel geredigeerd werden, wilden ze echt toestemming hebben van de schrijvers. “Het is zo persoonlijk wat ze met ons delen, daar wil je recht aan doen, en dan is de kleinste wijziging de moeite van het checken waard.” Merel blijft even stil. “Dat vind ik echt!”

Uiteindelijk krijgen ze goedkeuring voor alle teksten. “Merel heeft het zo mooi gedaan” zegt Heidy, “ze heeft, als ze al zaken gewijzigd heeft, de kern van de boodschap heel erg intact gelaten, she works magic! En dat is precies wat ik graag wilde voor het boek, maar veel meer nog voor al deze dappere mensen.”

“En dat was ook de reden dat we het professioneel hebben aangepakt.” Heidy glimlacht en de gedrevenheid straalt er vanaf. “Ik wilde geen even tussendoorboekje maken. Ik wilde het echt goed aanpakken. Het moest echt een boek-boek worden.” Ze schieten in de lach. “Dat is gelukt!” lacht Merel. Heidy knikt en zegt: “Dat was best een bult met werk, maar het is het zo allemaal waard geweest.”

(Tekst loopt door onder de afbeelding.)

“Mensen vertrouwen jou met hun gezicht, met hun verhaal. Met hun ziekte. Dan ben ik het aan hun verplicht om er ook echt iets moois van te maken.” Het blijft even stil aan tafel. “We hebben alles in eigen beheer gedaan, en je wilt iets afleveren waar je trots op bent en waar je zelf helemaal achter kunt staan.” Weer even een stilte. De dames kijken naar elkaar. “Dat hebben we toch maar mooi geflikt.”

Op 3 juni 2018 was het zover: de boekpresentatie! Op een schitterend landgoed in Breukelen. Heidy en Merel hebben het door verschillende sponsors voor elkaar gekregen om de kosten van de presentatie zo laag mogelijk te houden.

Nog los van de boekpresentatie was het veel meer een expositie van alle 118 portretten. ”Dat was echt mijn liefste wens” zegt Heidy. Veel van de geportretteerden waren er. “Het is zo bijzonder om die mensen bij hun eigen portret te zien staan in welke hoedanigheid dan ook. Sommige zijn ondertussen beter geworden, anderen zijn alleen maar zieker geworden.” Heidy glimlacht flauwtjes. “En natuurlijk hingen er ook portretten van mensen die het niet overleefd hebben. Dat is hard. En pijnlijk.”

Het blijft even stil aan tafel. “Het is een project waar ik 5 jaar mee bezig ben geweest, en dit was zo bijzonder. Zo mooi.” Precies zoals ik het me had voorgesteld.”

Een boek voor een groot publiek is het niet. “Het is niet een boek wat je pontificaal op tafel legt als er voor jou geen bekende in staan, “zegt Merel, “maar voor deze groep en hun kring is het een mega belangrijk boek.”

Heidy heeft met bijna alle mensen die ze geportretteerd heeft nog steeds contact. “Je hebt toch een band opgebouwd samen.” En helaas hoort daar soms ook afscheid nemen bij.

“Ik vind het bijzonder dat de foto die ik gemaakt heb van iemand en het verhaal zoals dat in het boek staat, gebruikt wordt bij zo’n afscheid. Ik heb dan iets bij kunnen dragen voor de nabestaanden, en dat is me heel veel waard.”


Alle opbrengsten van het boek Geef kanker een gezicht gaan naar het KWF. Je kunt het boek bestellen via de site van Heidy.

“Als je geen fundament hebt, dan zul je dat zelf moeten bouwen, en dat is keihard hard werken!” Chantal komt daadkrachtig over. Een powervrouw met een behoorlijke trackrecord.

Als jong meisje had zij altijd de droom om als een Florence Nightingale aan de slag te gaan in Afrika. Een droom die ze lang terzijde heeft geschoven. Haar leven liep anders, en Chantal maakte carrière in de corporate wereld. “Ik wilde laten zien dat ik er toe deed!” Dit doet ze niet onverdienstelijk. Jarenlang draait ze mee aan de top. Een zakenvrouw die ogenschijnlijk alles goed voor elkaar heeft. Alleen is ze niet gelukkig. Ze voelt dat er wat mist, en in 2006 kiest Chantal ervoor om haar meisjesdroom na te jagen. Ze vertrekt naar Kenia!

In Kenia wordt ze geraakt door de passie van de mensen, de levensvreugde die ze ziet en de wilskracht van de vrouwen. “Aan alles voelde ik dat ik daar moest zijn, dat ik hier een bijdrage aan wilde leveren.” Chantal start haar onderneming I-Care. Een organisatie die wasbaar maandverband ontwikkelt, produceert en distribueert. Zodat meisjes, in de achtergestelde gebieden van Kenia, ook tijdens hun menstruatie “door kunnen leven”.


“Een prachtige tijd, waar ik mijn hele ziel en zaligheid in kwijt kon. Ik had mezelf een nieuw pad gegeven, eentje waar ik diep gelukkig van werd.” In 2016 beland I-Care in de rode cijfers en moet Chantal een moeilijke beslissing nemen. De stekker ging eruit. “Vreselijk!” zegt ze daarover. “Ik voelde me lamgeslagen, teleurgesteld en verdrietig.”

Over haar besluit om naar Kenia te gaan en de route die ze daar heeft afgelegd, schreef Chantal een boek: “Op hoge hakken in Afrika!” En hoewel I-Care niet meer bestaat, draagt Chantal nog steeds haar steentje bij als ambassadeur van Simavi. Van elk verkocht boek, gaat er een bijdrage naar Simavi.

“En dan is er dus ineens niks meer,” zegt Chantal. “Je moet opnieuw op zoek naar wat jouw verhaal is.” Ze kwam erachter dat ze nog steeds acteerde vanuit haar masculiene kwaliteiten. Kwaliteiten die haar goed van pas kwamen toen ze nog in de corporate wereld werkte, maar die haar nu in de weg zaten. Ze besloot om meer naar haar feminiene kwaliteiten te gaan luisteren en deze in te zetten in de zoektocht naar haar eigen verhaal. “Vrouwen hebben een stuk van zichzelf ingeleverd om zich staande te kunnen houden in dit mannenbolwerk, terwijl juist die feminiene kwaliteiten zo belangrijk zijn.”

En zo komt Chantal op een nieuw pad terecht. Ze wordt voorvechter van de feminiene kwaliteiten. “Vrouwen kunnen heel prima klagen.” Chantal lacht. “De vraag die ik ze stel: “How do you show up? Wat doe jij er dan zelf aan om het anders te maken? En dat zet ze aan het denken.” De reacties zijn behoorlijk wisselend. Er zijn vrouwen die de boodschap van Chantal enorm omarmen, maar er is ook veel weerstand. “Zwelgen is altijd de makkelijkste oplossing! Net als een ander de schuld geven van jouw problemen.” Chantal is duidelijk in haar boodschap. “Turn your wounds into wisdom! Dat is pas krachtig!”

Door de route die ze zelf heeft moeten afleggen in de zoektocht naar haar feminiene kwaliteiten,  en het leren waarderen van die kant van zichzelf weet Chantal dat het een flinke innerlijke strijd kan zijn. “In mijn geval had ik helemaal geen veilige basis als kind gehad, er was geen fundament, geen vangnet. Ik heb kunnen overleven door mijn masculiene kwaliteiten. Om dan weer terug te gaan, een nieuw fundament te bouwen en daarbij je feminiene kwaliteiten voorop te stellen, dat is niet makkelijk, maar het kan wel!”

De basis is, volgens Chantal, om je elke dag bewust te zijn van het feit dat je keuzes kunt maken en deze dan ook echt te maken. “Het zijn de hormonen die door je lijf razen die het je soms lastig kunnen maken.” Chantal: “Tijdens mijn menstruatie ben ik echt een draak en weinig positief!” Ze lacht. “En dat geldt natuurlijk voor meer vrouwen. Hormonen maken het je niet persé makkelijker om consistente keuzes te maken, of altijd voluit te kunnen genieten van de luxe om die keuzes te kunnen maken.”

Op de vraag of Chantal nog tips heeft voor vrouwen die hun eigen feminiene kwaliteiten meer willen omarmen, is ze duidelijk, het is een ongoing proces. Niet iets met een kop en een staart. Lef is hierin belangrijk. Om in de spiegel te kijken, het aan te gaan en datgene durven loslaten wat niet meer dient. Maar dit zijn haar belangrijkste tips:

Waar komt het vandaan?  Zorg dat je duidelijk hebt, waar je masculiniteit vandaan komt, of misschien ben je wel helemaal doorgeslagen naar de andere kant. Wanneer is dit ontstaan? Hier liggen soms hele tragische verhalen aan ten grondslag. Dus hier moet je wat mee, en dat kan best wel eens een pijnlijk proces zijn.

Bewegen! Ga hardlopen of wandelen, naar buiten, de natuur in! Omdat je letterlijk fysiek in beweging komt, zul je merken dat je ook mentaal makkelijker in actie modus komt.

Zorg goed voor jezelf! Ga in bad met een wijntje, begin met schilderen, ga muziek maken. Doe iets waar jij van ontspant. Als vrouwen zijn wij bijna altijd bezig met anderen, en vergeten we voor onszelf te zorgen. Terwijl juist die zelfzorg de ontspanning geeft die we zo nodig hebben. En nee, dat is niet egoïstisch, dat is broodnodig!

“Uiteindelijk is het doel om jezelf weer op de eerste plek te zetten en je eigen kracht te claimen.” Chantal lacht even: “Na alle tijd die ik in I-Care had gestoken voelde ik me net een uitgeknepen citroen. Ik was passie gedreven, maar mezelf totaal voorbijgelopen en had niet goed voor mezelf gezorgd. Ik heb geleerd dit echt actief wel te doen, anders hou je het niet vol.”


Chantal is spreker en coach, geeft lezingen, trainingen en workshops.

Haar missie is om vrouwen weer de Leading Lady te laten zijn in hun eigen leven. Wil je meer weten over het werk dat Chantal doet? Je vindt het op haar website.

Op hoge hakken in Afrika bestel je hier:

Jolanda Bot (37 jaar)

“Op dit moment ben ik Airbnb hostess.” Jolanda lacht. “Ik zorg ervoor dat de gasten ontvangen worden, dat er na afloop weer opgeruimd en schoongemaakt is, en dat ze een ontbijtje krijgen! Het is een heerlijke manier om er af en toe uit te zijn.”

Jolanda heeft inmiddels haar passie gevonden, maar dit ging niet zomaar. Eind 2012 moest ze, na een relatie van 10 jaar noodgedwongen haar woning verkopen. In eerste instantie blijft Jolanda in het huis wonen, ze werkt als secretaresse en kan de lasten in haar eentje dragen. Tot ze plotseling haar baan kwijtraakt. “En dan stapelen de rekeningen zich ineens op! Behoorlijk stressvol!”

Het huis moet verkocht worden, qua restwaarde en schulden liep het voor Jolanda gelukkig met een sisser af, maar toen diende zich de volgende uitdaging aan: waar moest ze gaan wonen. “Omdat ik geen inkomen had, kon ik niks huren voor mezelf. En gaan samenwonen met mijn nieuwe partner, daar was geen sprake van. Daarvoor was de relatie nog veel te pril.” Bijkomend probleem: Jolanda kon zich nergens inschrijven en was dus adres-loos. En met name dat laatste bleek verstrekkende gevolgen te hebben.

“Dan ga je dus steeds ergens anders logeren,” zegt Jolanda, “hartstikke gezellig natuurlijk, maar dat is geen structurele oplossing.” Via haar netwerk kwam ze in contact met een dame wiens dochter 2 weken uit huis ging om te revalideren. Jolanda kan die 2 weken in haar kamer verblijven. En toen startte het sneeuwbal effect. Via deze dame komt ze in contact met iemand die 2 weken een oppas voor haar katten nodig heeft, dus was ze weer 2 weken onder de pannen. Letterlijk!


“In heb in die periode een workshop gevolgd bij durf te vragen en dat kwam in deze situatie goed uit! Daar kwam een nieuw portie lef vandaan waardoor ik ook gewoon durfde te vragen om onderdak.” Jolanda is fotografe en start met ruilen. Een slaapplaats of een maaltijd voor bijvoorbeeld een mooi portret. “Omdat ik gewoon betrouwbaar ben en steeds meer goede referenties had, kwam het eigenlijk moeiteloos goed, en werd ik steeds vaker gevraagd als huizen- of dierenoppas voor een aantal weken.”

(Artikel loopt door onder de afbeelding.)

Hoe moeiteloos het ook ging met het onderdak van Jolanda, nog steeds was het geen structurele oplossing voor het feit dat ze adres-loos was. “Zonder adres ben je nergens, en kun je ook helemaal niks. Het systeem zit wat dat betreft echt heel bizar in elkaar.” Na 1,5 jaar van de ene naar de andere plek gaan en her en der verblijven besloot Jolanda zich te melden bij de instanties. “In eerste instantie wilde ik dit helemaal niet, ik wilde eerst rust in mezelf creëren voor ik hiermee aan de slag kon gaan.”

Jolanda meldt zich bij de gemeente Haarlemmermeer, de plaats waar ze voorheen ingeschreven stond. “Daar konden ze mij niet helpen. Ik had of een woonadres nodig, of een briefadres, en dat laatste konden ze me niet verstrekken.” Ze besluit in haar omgeving rondvraag te doen of ze zich ergens mag inschrijven of waar ze ergens een briefadres kan aanvragen. Als ze zich meldt bij de Gemeente Amsterdam komt ze terecht bij het Sociaal Loket. Bij het Sociaal Loket kan ze niet terecht omdat ze “niet slecht genoeg is”. “Als ik een verslaving of iets dergelijks had gehad, dan hadden zij mij kunnen helpen met bijvoorbeeld een opvang plaats.” Het Sociaal Loket verwijst Jolanda daarom naar het DWI. Ook bij het DWI kan Jolanda niet terecht omdat ze nog steeds geen vaste woon- of verblijfplaats heeft. Ze wordt doorgestuurd naar het daklozenloket. “Dan moet je dus een 7-dagen formulier invullen met de plekken waar je verblijft. Omdat ik die 7 dagen net bij mijn vriend logeerde, stond er dus hetzelfde adres op.” Jolanda lacht, “en dat mag dus niet.” Ze wordt weer teruggestuurd naar de DWI waar ze een briefadres aanvraagt.

De afdeling Handhaving beoordeelt haar aanvraag. Protocol is vervolgens dat Handhaving een gesprek voert met de aanvrager. Jolanda wist niet van dit protocol en gaat redelijk blue het gesprek in. “Ik voelde me echt als een crimineel behandeld. De antwoorden op de 30 vragen die ze me stelde werden letterlijk genoteerd, zodat er geen enkele ruimte was voor interpretatie.” Jolanda moet vragen beantwoorden zoals:

  • Waar is uw kleding?
  • Waar eet u?
  • Hoe komt u aan uw verzorgingsproducten?

Uiteindelijk besluit Handhaving om haar aanvraag af te keuren omdat ze volgens hen een duurzaam huishouden voert met haar vriend. “Onzin natuurlijk, ik was misschien 2 x per maand bij hem, en ja dan kookte ik, dat vind ik netjes. Daar is niks duurzaams aan hoor.”

 “De gevolgen van het niet hebben van een adres zijn behoorlijk pittig. Je kunt je bijvoorbeeld niet laten verzekeren, dus als je naar een dokter moet dan moet je dit zelf betalen!” ze zucht. “Dat is toch schrijnend!” Het blijft even stil. “Wist je dat er in Amsterdam alleen al 4000 jongeren dakloos zijn? Daar draagt dit soort rare regelgeving dus echt aan bij.”

Alle problemen zouden voor Jolanda opgelost zijn als ze zich bij iemand kan inschrijven. Maar zo’n inschrijving heeft natuurlijk gevolgen, voor bijvoorbeeld de Belastingdienst, de gemeentelijke heffingen of eventuele toeslagen. “Dus je kunt je voorstellen dat niemand echt staat te springen.”

(Artikel loopt door onder de afbeelding.)

Het bed van Jolanda bij de opvang.

Jolanda realiseert zich dat het zo niet langer, ze grijpt zichzelf in haar nekvel en meldt zich aan bij het Maatschappelijk Werk in Amsterdam. Daar regelen ze, op haar verjaardag, een opvang plek voor haar bij het Legers des Heils. Samen met de maatschappelijk werker eten ze er een taartje op. Die opvangplek betekent dat ze opgenomen kan worden in het systeem en dat ze uiteindelijk, via omwegen weer een adres heeft.


Op dit moment kijkt Jolanda toch met een positief gevoel terug op de jaren dat ze adres-loos was. “Je leert zoveel over jezelf en de manier waarop je met zaken omgaat. Het heeft me vele malen vrijer gemaakt.” Het werk als huizen- of dierenoppas vond ze zo leuk in die jaren, dat ze daar nu gewoon mee doorgaat, naast haar werk als fotografe én SoulReflection Spiegelcoach.

(Artikel loopt door onder de afbeelding.)

“Ik geloof heel erg in de Wet van de Aantrekkingskracht,” zegt Jolanda, “daardoor ervaar ik nu ook weer dat zaken moeiteloos gaan.” Een tijd geleden paste Jolanda weer op een huis, van de eigenaresse mocht ze alle CD’s luisteren die er stonden. “Ik was even niet in de stemming voor mijn eigen muziek, voelde me een beetje blegh dus ik heb in haar collectie gezocht.” Ze lacht. “Ik vond een CD zonder hoesje, naam, titel, helemaal niks.” Jolanda besluit dat het die CD moet worden. Ze plaatst hem in de CD speler en in plaats van gewoon op play te drukken heeft Jolanda sterk het gevoel dat ze nummer 16 moet luisteren.

This is for you!” schalmt er uit de speakers. “Alsof het zo had moeten zijn,” verzucht Jolanda. “Het nummer Home Again van Michael Kiwanuka! Dan valt alles toch gewoon op zijn plek?”


Wil je meer weten over Jolanda? Kijk dan eens op één van haar Facebookpagina’s:

www.facebook.com/soulreflectioncoachingevents

www.facebook.com/soulreflection.tv

www.facebook.com/lacheensnaarhetvogeltje.fotografie


Meer weten over de Wet van Aantrekkingskracht? Het bekendste boek hierover bestel je hier:

“Ik ben super trots op de keuzes die ik heb gemaakt!” Het gesprek met Feline begint meteen positief. “Ik zag je oproep en voelde me gelijk aangesproken!” Het enthousiasme van Feline straalt ervan af en werkt aanstekelijk. Voor Feline was het kneiterhard werken om te kunnen zien wat voor rijk leven zij eigenlijk leeft. “Ik maak ook nog genoeg mee, dat mensen zich niet of te weinig realiseren dat ze zelf de regie kunnen voeren, dat ze zelf keuzes kunnen maken. Eeuwig zonde!”

Op de vraag wanneer Feline zich bewust werd van het feit dat ze bewust keuzes kon maken, blijft het heel even stil. “Wat levenservaring betreft heb ik op vroege leeftijd al een aardige duit in het zakje gedaan”. “Toen ik jonger was, maakte ik wel keuzes, maar die waren toen nog niet gericht op mezelf. Die waren veel meer gericht op de buitenwereld. Puur omdat ik op die leeftijd me nog niet bewust was hoe ik nu kon vóelen wat mijn eigen behoeften waren” Ze komt met het voorbeeld van de scheiding van haar ouders. Het was een echte vechtscheiding. “Ik heb er toen voor gekozen om bij mijn vader te blijven wonen, maar dat was puur een loyaliteitskwestie, of dat echt een bewuste keuze was, durf ik eigenlijk niet te zeggen. Ik dacht tóen dat ik daar goed aan deed. Welke keuze ik ook gemaakt zou hebben, moeilijk was het toch wel.”

Feline krijgt automatisch een zorg rol in het gezin. Zowel haar vader als haar halfbroer worden ernstig ziek, de één krijgt prostaatkanker en de ander hersentumoren. Beiden kampen al eerder, en mede door de ziekte versterkt, met ernstige gedragsproblemen, dat zich o.a. uit in agressie en verslaving. Moeder heeft regelmatig last van burn-outs en zusje is 2 jaar jonger, waardoor Feline altijd aan het zorgen is. “En dan voor iedereen, behalve voor mezelf.”


In haar pubertijd krijgt Feline te maken met seksueel geweld door een “vriend” van haar halfbroer. Uit schaamte en angst voor de dader en de mogelijk agressieve reactie van sommige familieleden, zwijgt ze hier 7 jaar lang over tegen haar familie en vrienden. “Niks zeggen is ook een keuze. Achteraf was dit niet een handige keuze, maar deze werd gevoed door angst. Pas jaren later toen ik het wel leerde delen, begreep ik pas hoeveel ik mijzelf te kort had gedaan met de keuze om het niet te vertellen. Het was destijds nou eenmaal noodzakelijk voor mijn veiligheid om het zo te doen, dacht ik.”

Op haar 17e neemt ze weer een besluit. “Dit keer deels gevoegd door jeugdige reislust, honger naar nieuwe ervaringen en deels gevoed door een vluchtdrang.” Ze vertrekt voor een jaar naar Venezuela. “Een prachtig jaar! Het wonen bij gezinnen en o.a. het vrijwilligerswerk in een Universitair Ziekenhuis, hebben me zoveel inzichten gegeven. Dat had ik niet willen missen.”

Als Feline terugkomt in Nederland zoekt ze opnieuw hulp. “Alleen, hulp zoeken en aanvaarden is ontzettend moeilijk als je zelf eigenlijk niet hebt geleerd om te praten over wat er allemaal gebeurd is en dan ook nog te leren vragen wat je nodig hebt.” Ze studeert International Business & Languages en daarna studeert ze Pedagogiek. De specialisatie tot sociotherapeut helpt haar om de patronen uit haar eigen jeugd beter te plaatsen. “Die opleiding en de psychotherapie waren fantastisch! Ik leerde zoveel over mijzelf en dat heeft enorm geholpen om krachtig om te gaan met wat ik allemaal had meegemaakt.”

Ondertussen heeft Feline de liefde van haar leven ontmoet. Alle kennis en inzichten die ze heeft opgedaan in de afgelopen jaren, maken dat ze zich zo rond haar 22’ste realiseert dat ze de luxe heeft om bewust keuzes te maken. “Ik vond dat een enorm inzicht! Je hebt zelf de regie over je leven, over hoe je met bepaalde zaken omgaat, een enorme luxepositie die je voor jezelf kunt creëren.”

Feline is ervan overtuigd dat het soms ook helemaal prima is om niet te weten welke keuze je moet maken. “Als ik kijk naar het voorbeeld van mijn zwijgen over het seksueel geweld wat mij is aangedaan, is dat een mooi voorbeeld. Blijkbaar heb ik aangevoeld dat er in de situatie waar ik toen in zat, geen veilig vangnet was, waardoor ik op dat moment ook geen keuze kon maken.” Dat bleek ook toen Feline na 7 jaar de moed had verzameld om haar familie toch te vertellen over wat haar is aangedaan. De reactie waar ze bang voor was, die kwam ook. “Het is pijnlijk om geen steun te ontvangen of om te horen dat je niet de waarheid spreekt.” Het blijft even stil. “Ja, dat is echt heel pijnlijk.” Het leert Feline wel dat mensen soms vanuit hun eigen angst of patronen op sommige momenten niet in staat zijn ervoor te kiezen om een ander te steunen. “Een harde les, ja natuurlijk! Maar wel eentje, die bevestigt dat je zelf de regie moet pakken over je leven.”

“Gelukkig zijn is gewoon heel hard werken, dat komt je niet aanwaaien.” Ze zegt het stellig. “En natuurlijk ben ik niet altijd maar gelukkig, het is een proces waar je aandacht aan moet blijven besteden, niks gaat namelijk vanzelf.”

Door haar ervaringsdeskundigheid én werkervaring als sociotherapeut weet Feline dat het niet voor iedereen mogelijk is om zich bewust te zijn van het feit dat je zelf keuzes kunt maken. Feline is ervan overtuigd dat het zeker helpt als je van huis uit een goed voorbeeld hebt gehad. “Als jij vanuit huis uit leert om over je gevoel te praten, en een goed voorbeeld krijgt in verantwoording nemen, dan maakt dat het veel makkelijker voor je om later zelf toe te passen. Het is echter niet zo dat “het niet meekrijgen van huis uit”, dus ook betekent dat je het niet kunt leren, want dat kan zeker wel, mits je dat wilt!”

Uiteindelijk vindt Feline prachtige banen, zoals in het Emma Kinderziekenhuis AMC en als casemanager op een psychiatrische afdeling in de gehandicaptenzorg. Ze ondersteunt kinderen, jeugd en later volwassenen die daar om uiteenlopende redenen terecht komen; “Van een vuurwerk ongeluk tot aan Palliatieve zorg’. 


Na jarenlang werken, raakt door een opstapeling van alle levenservaringen haar systeem op. Normaal simpele virussen zorgen bij Feline voor orgaanuitval en chronische gevolgen, waardoor ze haar werk uiteindelijk niet kan doen. Ze is een jaar uit de running, en ondervindt hier nog steeds de chronische gevolgen van. “Mijn lichaam is niet meer in staat om altijd maar aan te staan. Daarbij is mijn kinderwens in een klap minder vanzelfsprekend geworden. Met een ‘vaste baan’, dacht ik te hebben voldaan aan de wensen van mijn omgeving, de maatschappij en die van mijzelf. Hier leerde ik opnieuw dat er altijd risico’s zullen zijn, hoeveel veiligheid je ook inbouwt. Feline kiest er bewust voor om hard te werken haar gezondheid te verbeteren en wil de beperking omzetten in iets positiefs.

Ze neemt wederom de regie over haar eigen leven en start haar eigen trainingsbureau. “Yes ik realiseerde me hoeveel meer van mijn kwaliteiten ik kan ontwikkelen als ik ga ondernemen.” Met het trainingsbureau zorgt ze voor systeemgerichte aandacht voor Hoogsensitivteit (HSP) en begaafdheid. Ze ondersteunt leerkrachten, ouders en kinderen in een onderwijssetting, maar zeker ook particulieren!

De liefde van haar leven blijkt in 2015 niet voor haar leven te zijn, en kiest ze opnieuw voor haarzelf. Iets waar Feline vrede mee heeft. Ondertussen woont ze samen met haar nieuwe liefde. “Bij hem kan ik 100% mezelf zijn, en durf ik andere keuzes te maken. Keuzes gericht op mij, op hem en op ons samen.”

Sinds vorig jaar heeft Feline haar 2e onderneming opgericht, vanuit de De Colorful Soul Academy opende ze nu ook een Soulful Business School. De afgelopen jaren is ze vaak benaderd door andere ondernemers die vastlopen, en daarom besloot ze om een uniek framework te ontwikkelen voor creatieve bedrijfseigenaren die graag leren om vanuit hun soulstory een krachtige business neer te zetten. “Door vallen en opstaan en de regie weer te pakken over mijn leven en bedrijf heb ik zoveel inzichten gekregen. Die lessen deel ik graag met andere gelijkgestemden ondernemers, vanuit een speciaal ontwikkelde methode die écht werkt! Daar ben ik zelf het levende bewijs van.”

Terugkijkend op de vraag of alles dus inderdaad draait om keuzes maken zegt Feline resoluut: “Ja! Als je bij elke tegenslag blijft hangen in de vraag waarom jou dit nu moet overkomen en je je niet realiseert dat je de luxe hebt om te kunnen kiezen hoe hiermee om te gaan, dan is dat eigenlijk een straf voor jezelf.”

“Een rijk leven gaat niet over geld, een rijk leven gaat over kiezen voor jezelf en je eigen verhaal schrijven!”


Meer weten over het werk wat Feline doet? Informatie kun je vinden op haar website.