Precies 2 jaar geleden schreef ik onderstaande tekst voor mijn privé blog. Omdat de tekst zo van toepassing is op waar Het is om te Janke voor staat, deel ik hem vandaag nog een keer.


In de verte hoor ik mijn moeder kletsen met mijn zoon in de woonkamer. Ik doe mijn ogen half open en sluit ze dan meteen weer. Het licht in mijn slaapkamer doet pijn aan mijn ogen. De nawerkingen van de slaappil dreunen mijn hoofd in. Het bonst en ik hoor mijn eigen bloed door mijn hoofd suizen. Voorzichtig doe ik weer één oog open en kijk naar de wekker. Het is 13 uur ’s middags. Ik wil eigenlijk me weer omdraaien en verder slapen. Bij voorkeur de komende 60 jaar.

Uit de woonkamer komt gelach. Oma en kleinzoon stoeien op de bank. Ik merk hoe mijn mondhoeken een klein stukje naar boven gaan en een voorzichtige glimlacht tekent zich af op mijn gezicht. Ik kan nu 2 dingen doen: Ik kan de rest van de dag in bed blijven liggen met mijn hoofd diep onder de dekens en ver weg van de realiteit. Of ik kan de dekens van me afslaan, onder de douche stappen om de resten van de slaappil van me af te spoelen en proberen om er een leuke dag van te maken met mijn moeder en zoon.

Ik kies voor het laatste! Niet om de sociaal wenselijke redenen. Niet omdat ik weet dat mijn zoon blij is om zijn moeder te zien. Niet omdat ik weet dat mijn moeder opgelucht is dat ik uit bed ben gekomen. Niet omdat ik nou zo’n zin heb om de dag door te moeten komen. Ik doe het omdat ik me oprecht gezegend voel dat ik überhaupt in staat ben om een keuze te mogen maken.

Ik heb zo goed als 2 weken na de uitvaart van Stefan vooral in bed gelegen. Een keuze. Het liefst met een fles wijn erbij, maar dit heb ik toch maar gelaten. Ook dit was een keuze. En nu is het tijd om op te staan. Weer een keuze. Ik sta onder de douche en wrijf de slaap uit mijn ogen. De slaap maakt plaats voor tranen. Onder de douche huil ik. Niet omdat ik verdrietig ben, maar omdat ik het feit dat ik ervoor gekozen heb om weer deel te nemen aan het leven een hele grote stap vind. Een stap die ik niet voor mogelijk had gehouden de afgelopen weken.

“Zullen we vandaag naar de geitenboerderij?” Mijn moeder kijkt me vragend en verwachtingsvol aan. Douchen was al een hele stap, een geitenboerderij is van een hele andere orde. “Ik denk dat het goed voor je is om er even uit te gaan.” Ik wil eigenlijk met mijn ogen rollen en vragen of ze wel helemaal lekker is. In plaats daarvan kies ik ervoor om mee te gaan in het voorstel van mijn moeder.

“Mama, ze denken dat mijn haar een wortel is!” Ruy gilt van plezier als een geit zich knagend op zijn oranje haar stort. De rolstoel van oma blijkt een prachtig krap object voor de geiten. Ruy lacht en rent rond. Ik ren erachteraan. Me enorm bewust van het feit dat ik mijn best moet doen om mee te gaan in zijn plezier. Maar ik ren, ik kies, ik lach! We eten een ijsje en zitten in de zon. “Lekker hé mama?”

Uitgeput stort ik om 21 uur tussen mijn lakens. Bewust kiezen kost een hoop energie. Ik pak het doosje met de slaappillen en kijk er even naar. Ik laat het doosje dicht en leg het terug op mijn nachtkastje. Een keuze!

En morgen? Morgen kies ik opnieuw. In bed of uit bed? Geiten of het strand? Koken of bestellen? Het maakt eigenlijk niet uit, als ik maar een keuze maak.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

2 Comments

  1. Lieve Janke ik vind het super knap van je dat je jezelf zo voor een keuze heb gezet . Na zo n groot verlies. Ik hoop dat ik ook net als jij na het verlies van mijn man. Ook de beste keuzes kan gaan maken. Ik ben niet in me bed gaan hangen vanaf dag1 ben ik opgestaan voor onze honden en katten . Ik zeg onze omdat wij samen mijn man en ik ervoor gekozen hebben. En ik heb er ook voor gekozen dat er niemand bij me bleef slapen. Maar idd hoop klotedagen waarop je je zielig, alleen vind en de dag niet doorkom en hoop dat ik op zulke dagen wat aan jou tips heb. Hoop dat je toch nog heel veel geluk en liefde in je leven krijgt je ben nog zo jong. Ik ben 52. Wens je het allerbeste met Ruy . Liefs Barbara.

    • Janke Verhagen Beantwoord

      Hoi Barbara,
      52 is ook nog hartstikke jong toch! Ik hoop dat je hier wat inspiratie en informatie kunt vinden waar je wat aan hebt.
      Fijn weekend,
      Janke

Schrijf een reactie