Dank je wel!

De tiende editorial alweer. Wuuuuut?? De tiende? Dat betekent dat ik toch alweer minimaal 10 weken jullie vermoei met mijn hersenspinsels van de afgelopen week. Mijn uitlaatklep op zondagmiddag. (Oké, soms ook zaterdag, als ik weet dat ik echt geen tijd heb op zondag….)

En mag ik deze beginnen met een dikke vette dank je wel aan jou? Afgelopen zaterdag poste ik dat ik niet zo lekker in mijn velletje zat. Eigenlijk de hele week al niet, en stiekem ook die week ervoor niet. En toen gebeurde er iets waar ik geen rekening mee had gehouden. Ik krijg mails, appjes, reacties, the whole nine yards. Soms zat ik oprecht tot tranen geroerd te lezen.

Het is om te Janke is ontsponnen uit mijn brein, en hoewel ik van te voren had bedacht dat ik er uitermate relaxed mee zou omgaan, is de realiteit toch echt anders. En dat is niet erg. Ik wil graag dat Het is om te Janke meer is dan een “hobby-blog”, en dat kan alleen als je er ook echt tijd en energie insteekt. Wat ik me daarbij niet realiseerde is dat er ook bakken frustratie bijkomen. En dan echt hele grote bakken!


Vorig jaar heb ik me een slag in de rondte gespaard, zodat ik nu een buffer heb en mezelf kan uitbetalen. Daarmee heb ik mezelf tijd gegeven om Het is om te Janke uit de grond te stampen. En dat geeft naast een heleboel energie, dus ook wel eens stress. En dat had ik niet zo bedacht. Dat jaar is natuurlijk nog lang niet voorbij, maar zoals ik al eerder vertelt heb: ik ben een pietje planning. Mijn Excel begroting vind geen inkomen toch niet zo prettig. Dus mijn brein ook niet.

In al die stress is het heel verleidelijk om te denken dat toch niemand mijn stukken leest, dus waarom zou ik er dan niet mee stoppen en weer een baan gaan zoeken. En dan lees ik jouw reactie en maakt mijn hart een klein sprongetje. Hartverwarmend en het zet mij weer meteen in actie-modus. Iets wat ik pretendeer bij anderen te kunnen bewerkstelligen, dus prettig om te weten dat het tweerichtingsverkeer is. Ineens werd mijn creatieve brein ook weer wakker, met als resultaat een ideeën lijstje waar ik zelf bakken energie van krijg. Dus dank je wel!


Afgelopen week

Afgelopen week was dus een beetje blegh. De pro forma zitting op dinsdag hakte er behoorlijk in. Die middag heb ik voor het eerst in jaren een middagdutje gedaan. Daar staat tegenover dat ik donderdag weer 2 zulke toffe vrouwen heb gesproken. Zsuzsanna heeft mij haar verhaal verteld, en daar was ik behoorlijk van onder de indruk. Marjolein is een vrouw met een missie. Afgelopen januari beviel ze van haar dochter Tess. Tess is nog geen maand oud geworden, ze overleed aan kinkhoest. Voor Marjolein alle reden om naar de tweede kamer te willen om te praten over het onderwerp vaccineren. Vrouw.nl plaatse haar blog, en de reacties daarop zijn niet mild. Woensdag lees je meer over mijn gesprek met Marjolein en haar missie.

Een vriendin vroeg mij daarop of ik niet bang was om volgers te verliezen omdat vaccineren zo’n heftig en actueel onderwerp is. Dat ben ik niet. Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen mening over vaccineren. Mijn mening is helder, aangezien ik de missie van Marjolein steun. Als iemand daarom meent mij niet meer te willen volgen, dan is dat zo. Godzijdank wonen we in een vrij land waarin we een mening mogen hebben. Ik ga er dan ook vanuit dat we die mening met respect ventileren.


Vooruitblik

Aankomende week lees je ook op de site hoe ik mijn eerste single mom vakantie heb beleefd. Het was bijzonder, to say the least. Woensdag lees je het interview met Jacqueline. Ik heb met haar zo’n boeiend gesprek gehad over vallen en weer opstaan. Jacqueline is in haar eigen val gestapt met een fikse burn-out tot gevolg. Hoe ze dit heeft aangepakt, lees je woensdag. Donderdag plaats ik een stuk over lotties. Een term waarmee lotgenoten elkaar vaak aanduiden, en waarom ik denk dat je lotties niet in labels moet categoriseren, maar op instelling. Omdat het donderdag ook de landelijke dag tegen het pesten is, herplaats ik een stuk over de modegrillen van mijn zoon. The Script zorgt vrijdag voor het muzikale intermezzo zodat je zaterdagmorgen rustig kunt gaan zitten voor een nieuwe aflevering van het burn-out dagboek. Zondag gaan we paastaart bakken. Nou ja, jij dan. Ik kijk hoe mijn wederhelft een paastaart bakt.

Ik wens je een fijne week, volgens mij gaat de zon goed schijnen dus pak die vitamine D! (En vergeet je niet goed in te smeren.)

Veel liefs,

Janke


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie