En dan valt ineens Vaderdag me weer super zwaar. Vorig jaar was er geen vuiltje aan de lucht, en dit jaar grijpt rouw me weer eens flink bij mijn strot. Het heeft er waarschijnlijk alles mee te maken dat we deze week een behoorlijke rollercoaster hadden met betrekking tot de rechtszaak op de moord op Stefan. Er was een verdachte aangehouden, en een dag later was deze alweer vrij.

Say what? Ik ben dan een beetje boos en geïrriteerd dat er met veel bombarie een persbericht uitgaat (waar ik niet van op de hoogte was) en dat een dag later alles weer ingetrokken kan worden. Mijn simpele gedachtegang: Wacht dan tot na de voorgeleiding. Maar goed.

Het draagt in ieder geval niet bij aan een relaxte Vaderdag. Zoonlief had alles dubbel. Dubbele tekening, dubbele cadeaus. So far so good. Toen we na het ontbijt richting de begraafplaats reden, vloog het me naar mijn strot. En dan vecht ik daar heel hard tegen. Want ik vind het maar stom. Vorig jaar ging het toch prima, waarom moet dit nou weer?


Nadat ik, na thuiskomst, het hele huis spik en span had gemaakt (bezigheidstherapie inderdaad) heb ik mijn rouwplaylist aangezet en daar kwam de tsunami. Dus nu zit ik met dikke rode ogen mijn editorial voor maandag te typen. Is prima. Het is eruit. En dat lucht enorm op.

Gek eigenlijk dat ik op zo’n moment het niet meteen kan toelaten. Of dat komt omdat mijn zoon erbij is, of omdat ik het eigenlijk niet wil. Ik heb geen idee. Ik weet ondertussen dat, na mijn bezigheidstherapie, er altijd een moment komt dat ik denk: “En nu moet het eruit!” En dat sta ik dan wel altijd toe.

De levensles van morgen gaat eigenlijk precies daarover. Luister naar je eigen gevoel, dan kun je eigenlijk nooit fout zitten. Woensdag deel ik mijn “hier word ik altijd heel rustig van” lijstje met je. Die had ik zelf vanmorgen wel kunnen gaan lezen. Donderdag een ode aan onze Koningin. Een welverdiende plek op Stoere Vrouwen Donderdag. Shawn Mendes verzorgt de powersong van deze week en mijn zoektocht naar geluk brengt je deze week naar Maleisië. Zondag is het Weduwedag. Als je mij goed kent, dan weet je dat ik niet zo goed vaar bij dit soort dagen, zondag leg ik je uit waarom. Daarnaast lees je zondag ook alles over rouw en rituelen in mijn column voor Flair.

Ik stort me nu met mijn dikke behuilde ogen in de douche en hang mezelf een mooie set aan, want vanavond ga ik naar Pink. (Als je dit lees, dan kan ik je er alles over vertellen.) Aanstaande donderdag ga ik ook nog met moeders naar Phil Collins. Een muzikaal weekje voor de boeg. I love it!

Geniet van deze week, dat de zon nu maar echt mag doorbreken, en tot volgende week!

Liefs,

Janke


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie