Maart is alweer een week oud, en ik moet zeggen, mijn Maart Master Plan gaat eigenlijk behoorlijk goed. Afgelopen week ben ik van mijn sales-angst afgestapt, misschien is de angst negeren een beter woord, en ben koude acquisitie gaan plegen. Ook ik kan nou eenmaal niet leven van de lucht alleen. En met resultaat! Hier kan ik nog niet alles over zeggen, maar zodra de mogelijkheid er is, dan deel ik dat natuurlijk hier als eerste. Wat ik wel kan zeggen: ik ben motherf*cking  trots op mezelf. Zo, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Het was natuurlijk ook de week van mijn nieuwe tatoeage. Die zou ik in alle consternatie bijna vergeten. Afgelopen dinsdag heb ik van 12.00 uur tot 18.00 uur gezeten, maar dat was het zonder meer waard. Nou ben ik helemaal niet zo’n “iedereen aan de tatoeage” type, want (dit wist je waarschijnlijk al) ze gaan er nooit meer af. Ook ik heb zo’n jeugdzonde op mijn onderrug, waarvan ik nu soms denk “mwoah, hier had ik langer over na kunnen denken!” Over deze denk ik echt al een tijd na, en toen ik Mira vond en zij dit design maakte werd ik toch een beetje verliefd op haar!

En toen moest ik ook nog naar de Officier van Justitie afgelopen week in het kader van het onderzoek naar de moord op Stefan. Dat was geen pretje is een understatement. Ze hebben zaken uit het onderzoek met me gedeeld die mijn hele morele kompas weer even stuk sloeg. Ondanks dat ik mezelf niet als “moraalridder” zou willen typeren, is dit wel een eigenschap van mezelf die ik waardeer en ook trots op ben. Als er dan ineens een beroep wordt gedaan op je morele kompas met informatie die jij op dat moment niet kunt verwerken, dan vergt dat een bak met energie. Met een gigantische huilbui in de auto tot gevolg. Zo werkt dat. Met name de bizarheid van de situatie kon ik afgelopen donderdag maar moeilijk accepteren. Ik weet wel dat het helemaal bizar is, maar dat suddert vaak op de achtergrond. Aan tafel met een hoop hoge piefen van het OM brengt die bizarheid maar weer eens naar voren en dan vraag ik me echt wel eens af: “Hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen?” Dat antwoord weet ik natuurlijk wel, alleen dan vind ik het ineens allemaal 3 keer kut en heb ik even helemaal geen zin om met de, ook positieve, gevolgen te dealen.

En dan is het donderdagavond, log ik in op mijn website, lees alle reacties op social media en begin ik weer te glimlachen. “Dit is het! Dit is mijn lichtpuntje in al die duisternis waarin ik me soms bevind!”


En nu staat er weer een nieuwe week op de planning. Ik ga weer een aantal dames interviewen deze week, de scholen staken vrijdag dus ik heb een mama en zoon dag gepland, en ik ga met Suuzzzz mega hip in een koffietentje (want dat doen hippe mensen dus) zitten filosoferen over onze wederzijdse toekomstplannen. Zolang er gebakjes bij horen, ben ik een blij ei.

Ondertussen kan jij deze week lezen over hoe Mirte omgaat met haar 22 persoonlijkheden en hoe zij ondertussen zich inzet om DIS beter op de kaart te krijgen. Een speciaal interview lees je donderdag. Barbara verloor haar man tijdens een vakantie in La Douce France en zet zich nu in om de dood “normaler” te maken. De dood hoort net zo bij het leven als het leven zelf. Hoe ze dat doet lees je op Stoere Vrouwen Donderdag. Vrijdag is het Wereld Slaap Dag! Persoonlijk zou ik best wat uren meer mogen en willen slapen, dus ging ik op zoek naar tips. Heb jij die ook nodig? Geen paniek, vrijdag deel ik ze met je!

Ik wens jou een hele fijne en positieve week!

Veel liefs,

Janke

Schrijf een reactie