Vorig jaar was ik nog asblond! Yes, echt waar! Van zwart naar asblond in een paar luttele uren. De kapper en ik hebben elkaar goed leren kennen die dag. Ik zou “alleen even de puntjes laten knippen” had ik nog gezegd tegen mijn vriend. Die had even een momentje nodig toen ik 8 uur later weer thuis kwam.

Aan dat blonde verlangen liggen mijn grijze haren ten grondslag. Want ja: ik word dus hartstikke grijs. Al jaren. En eigenlijk is het geen grijs, maar spierwit. En dat vond ik stom! De oplossing was dus full on blonde, want donkere uitgroei is minder erg dan grijze uitgroei. Aldus mijn redenatie.

Waar ik even niet zo over nagedacht had, was wat een aanslag dit op mijn haar was. Mijn mooie gezonde haar was niet meer. Mijn schoonmoeder sprak de gevleugelde woorden: “Heb ik de overlijdensadvertentie van je haar misschien gemist?” Maar ja, van geverfd zwart naar asblond, daar vallen gewonden bij. In dat geval mijn haar en hoofdhuid.

Na een maand of 6 had ik ook hier weer schoon genoeg van. Iedere zoveel weken naar de kapper, ontkleuren, verf erover, zilver shampoo, maskertjes, de hele rataplan! Ik was er helemaal klaar mee, niet te kort.

Nieuw plan! Want grijs was nog steeds geen optie voor me. Zwart vond ik ook wat heftig weer (hoewel ik die zwarte weduwe look daarmee wel extra rockte) dus ik ging voor licht goud bruin. Aldus het pakje wat ik, na een uur beraad met mezelf, bij de Etos haalde. Want ja: ik ging het dus wel zelf doen, want al die kapperskosten waren me ook wat teveel geworden.

Het was een prima plan. De kleur was mooi, de gezondheid van mijn haar ging zienderogen vooruit, kortom: ik was een happy camper.

Maar ja: die uitgroei hè? Weer die shiny strings iedere keer. Dus nu zat ik elke 4 weken te vloeken in mijn badkamer. En zelf doen komt eigenlijk nooit goed uit. Helemaal als je gewoon fulltime werkt en je vrije tijd graag anders besteed dan in de badkamer.

Dus weer 6 maanden later heb ik er de brui aangegeven. Ik accepteer dat ik grijs/wit word en laat het gewoon uitgroeien. Ik ga die look net zo hard rocken. Naar de kapper om alle dode punten (zeg maar slierten) eruit te laten knippen en ik was weer als nieuw!

En man man man, wat was ik een partijtje tevreden met mezelf. Ik er ook nog een Facebook post aan geweid: kijk mij eens mezelf volledig accepteren! Ik word grijs en I don’t care! Girlpower! Enzo. Denk ik.

En nu zijn we dus weer 6 maanden verder en mijn afschuw over die witte haren groeit met de dag. Dus nu ben ik al dagen in strijd met mezelf (dat kan ik overigens heel goed) over al dan niet opnieuw verf in mijn haar flikkeren!

Mijn gevoel neigt naar: race naar de Etos, en wel nu meteen. Maar al dat gedenk erbij hè. Je zou voor minder de tondeuse erop zetten. (Geen paniek: dat vind ik echt een te heftig alternatief, mijn vriend overigens ook.)

Het voelt een beetje als verliezen van mezelf. Het boeide me toch niet dat ik grijs werd, waarom wil je er dan nu weer vanaf?

En dan prijs ik mezelf ineens vreselijk gelukkig dat ik tegenwoordig overthink over of ik wel of niet mijn haar in de verf moet mikken. Dat is namelijk stukken beter dan overthinken hoe je een goede weduwe dient te zijn, hoe alleenstaand ouderschap werkt of wat ik kan doen om me weer een paar dagen blij te voelen.

Dat soort overthinking heb ik maanden gehad, dus fuck die grijze haren. Ik race naar de Etos!

Het tweede pakje is voor de helft van de prijs zag ik. Kan ik meteen inslaan voor de komende 6 maanden!


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie