Zoonlief hangt ondersteboven aan een klimrek en zwaait meer heen en weer dan me lief is. Je ziet van mijlenver aankomen dat dit helemaal misgaat. Al een paar keer heb ik er een “doe voorzichtig schat” uitgeslingerd, maar het lijkt tegen dovemans oren gericht. Jongetjes van 7 staan volgens mij sowieso niet echt bekend om hun goede gehoor.

Mijn vriend kijkt meewarig naar mij. En schudt zijn hoofd. Dan horen we een klap. Een korte stilte. En dan gaat het luchtalarm af. Ofwel: mijn zoon schreeuwt moord en brand! Mijn oerkreet doet niet onder van de sirene die hij produceert.

Eindstand: een tand door zijn lip!

Luttele minuten later speelt hij weer vrolijk verder. Mijn vriend kijkt wat moeilijk en moppert dan: “Wat heb jij een leaky titty syndrom zeg!” Verbouwereerd kijk ik hem aan. Come again? Leaky titties?

“Ja, dat je tieten gaan lekken zodra je kind huilt. Dat hebben vrouwen met pasgeborenen toch?” Met een smug face kijkt hij me aan. “Zodra zoonlief jankt, schiet jij in acute paniek. Of het nou terecht is of niet. Jongens horen te vallen en armen te breken.”

Even weet ik niks uit te brengen en kijk hem alleen maar hoofdschuddend aan. Meestal als hij een valide punt naar voren brengt, dan kies ik direct de aanval. De aanval is immers de beste verdediging. Maar nu ben ik zo verbouwereerd. Zowel door zijn parate kennis (hij heeft zelf geen kinderen), als zijn woordkeuze (die ik stiekem best grappig vind) als ook door zijn terecht constatering.

Leaky titty syndrom! Het is eigenlijk een echt bestaand syndroom. En ik heb het inderdaad. Ik haat het als hij gelijk heeft. Nu was ik al nooit een super-relaxte moeder, maar sinds de dood van Stefan is mijn gebrek aan relaxtheid nog meer toegenomen merk ik. Zoonlief is namelijk “het enige wat ik nog over had”. En die constatering en de wetenschap dat alles zo voorbij kan zijn, maakte mij een moeder-monster met leaky titty syndrom.

Rationeel gezien supergoed te verklaren. Handig is anders met een kind dat nergens gevaar inziet en klimmen en paardrijden tot zijn hobby’s rekent. En inderdaad, bij de eerste val van een paard sloegen mijn titties  meteen weer op hol. Niet letterlijk natuurlijk.

Na goed beraad tussen mijzelf, mijn hersenen, mijn gevoel en mijn titties, heb ik besloten om dit syndroom dan maar te omarmen. Hoewel ik best geloof dat, nu ik weet dat ik dit syndroom heb het allemaal een tandje minder kan qua stress en paniek bij tanden door de lip, weet ik ook dat er geen behandeling is voor het leaky titty syndrom. Prima. Ik en mijn syndroom worden vrienden. Schrikken blijf ik toch wel doen.

En ondertussen ben ik ook een kei geworden in wonderkusjes uitdelen. Dat heft elkaar dan weer lekker op!


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie