Daniëlle Steman (46 jaar, relatie)

“Toen ik jankend op de bank zat en leefde op alcohol en sigaretten, wist ik dat het anders moest!” Daniëlle lacht zachtjes. “Het waren niet mijn fraaiste momenten!” Contact met anderen had ze bijna niet, en als ze al wat at, dan was dat meestal puur functioneel. “Als er eten in pil vorm was geweest, dan had ik die genomen!”

Hoe kwam het zover? Daniëlle was werkzaam bij een tech-bedrijf dat high tech systemen verkocht aan een bedrijf in Amerika. Vanuit het bedrijf mocht zij daarheen om de boel te gaan regelen. “Het was een lang voortraject waarbij de livegang steeds werd uitgesteld.” Ineens gaat het hard, binnen 2 weken moet Daniëlle in Amerika zijn. “Dikke stress natuurlijk!” In Amerika leeft ze de eerste 2 maanden in een hotel, wat haar gestel geen goed doet. Ook wordt ze ingedeeld voor de graveyard shift, werken als iedereen slaapt. “Ik ben er letterlijk ziek van geworden, en toch was mijn plichtsbesef zo hoog, dat ik me niet ziek heb gemeld.” Terwijl ze in Amerika is, komt ook haar relatie tot een einde. “Alles kwam tegelijk, de spreekwoordelijke emmer liep gewoon over.”

Het dieptepunt kwam voor Daniëlle toen ze rond de kerstdagen naar huis vloog om even thuis te zijn. “Omdat mijn relatie op de klippen was gelopen, kwam ik niet thuis maar in een soort vakantiehuisje. Er waren meubels, maar niks anders. Er stond een bank en een kast, maar het was verder niet ingericht. Er was geen internet, helemaal niks!” Het blijft even stil, “Dat is heel erg vervelend thuiskomen.”


Daniëlle sleept zich door de kerstdagen heen, wederom op plichtsbesef. Samenzijn met familie kan haar eigenlijk niet boeien, maar ze vindt dat ze moet gaan, want zo hoort dat. Op 28 december zit Daniëlle op de bank, vreselijk te huilen. “In eerste instantie huil je om het nu, om het heden. Tot je na een minuut of 5 doorhebt dat je eigenlijk heel hard zit te huilen om het verleden. Ik voelde me hartstikke depressief!” Deze constatering brengt haar direct in actiemodus. “Die nacht heb ik me wezenloos gezocht op internet naar een goede therapeut. Ik realiseerde me al snel dat ik dit niet in mijn eentje ging oplossen, maar hier professionele hulp bij nodig zou hebben.” Het voelt voor Daniëlle alsof het klikt in haar hoofd.

Ze vindt een geschikte therapeute, maar die blijkt een wachtlijst van 4 maanden te hebben. “Maar ik moest toch nog terug naar Amerika, dus dat kwam in de tijd eigenlijk heel goed uit.” Het feit dat ze wist dat er wat ging gebeuren, geeft Daniëlle een soort hernieuwde kracht om er die laatste maanden in Amerika wat van te maken. Ze besluit per direct te stoppen met roken en drinken. “Wat eigenlijk verbazingwekkend goed ging!” Ze moet er zelf om lachen. Van haar aanstaande therapeut krijgt ze wat tips voor boeken die ze in die resterende maanden in Amerika zou kunnen lezen. “Wat een heerlijkheid was dat!” zegt ze daarover. “Het gaf me zo’n gevoel van herkenning, zo’n ik ben niet gek gevoel.” Daniëlle realiseert zich dat er inderdaad een probleem is, maar ook een oplossing. “Ik kan er zelf iets aan doen! Die realisatie was voor mij echt van belang.”

Terug in Nederland start ze met therapie, en met resultaat. “Ik heb in de afgelopen 3 jaar meer over mezelf geleerd dan in de 40 jaar daarvoor. Dit zijn dingen, die leer je niet op school!” Door de realisatie dat ze zelf de verantwoordelijkheid heeft over haar eigen leven, staat Daniëlle nu ook anders in het leven. “Ik hoef niet meer persé aardig gevonden te worden, die bevestiging ligt bij mij en zeker niet meer bij anderen.” Een andere grote verandering voor Daniëlle is dat ze nu meent wat ze uitspreekt. “Dat was voorheen toch wel anders. Je confirmeert je toch een beetje aan anderen als je iets zegt.” Dat is voor haar nu verleden tijd. “Nee zeggen, is ook zo’n verandering.” Ze lacht. “Gewoon nee zeggen op iets in plaats van jezelf in 38 bochten te wringen.” Niet iedereen in de omgeving kan omgaan met de nieuwe Daniëlle. Ze moet weer lachen. “En dat is prima, de vriendschappen die zijn gebleven, hebben daardoor ook iets bijzonders gekregen.”

Op de vraag of haar werk een aandeel heeft gehad in de depressie van Daniëlle, is ze duidelijk: “Nee, absoluut niet. Het heeft wel als versneller gewerkt, zo is het wel gewoon. Maar ik was gewoon heel dol op mijn werk. Uiteindelijk heeft mijn werk me ook geholpen die laatste maanden voor mijn behandeling.”

Ondertussen is Daniëlle haar eigen bedrijf begonnen. Ze maakt kleding op maat en helpt vrouwen zichzelf meer te laten zien. “Tijdens zo’n behandeltraject ga je ook dieper nadenken over wat je diepste wensen zijn. Wat wil ik nou eigenlijk?” Voor Daniëlle is dat kleding maken.  De coupeuse opleiding was al afgerond, dus er is geen smoes die haar tegenhoudt en start. “Weet je, ik wil het gewoon geprobeerd hebben, ook hiervoor heb je zelf de verantwoordelijkheid te nemen.”

Volgens Daniëlle is ze bijna weer de nieuwe. “Ik heb mezelf 5 jaar gegeven om te herstellen, en ik ben al een heel eind.” Ze valt even stil. “Maar eigenlijk is het nooit klaar denk ik. Want we zijn mensen, daar komt nooit een einde aan.”


Wil je meer weten over de prachtige kleding die Daniëlle maakt? Neem dan eens een kijkje op haar website.

Schrijf een reactie