Ik koester geen haat of wrok

Laura Hoogers (42 jaar, getrouwd, 1 zoon)

“Het is een verhaal dat bij mij hoort. Ik koester geen haat of wrok.” Laura spreekt rustig als ze vertelt hoe het er vroeger bij haar thuis aan toe ging. “Ik weet nog dat mijn vader mij een half jaar genegeerd heeft. Maar dan echt doen alsof ik niet bestond. Dan werd de tafel voor drie personen gedekt terwijl we met zijn vieren waren!” En zo heeft Laura nog legio voorbeelden die haar jeugd zo hebben bepaald.

“Als je vader je structureel mongool noemt, dan doet dat iets met je zelfvertrouwen.” Laura voelde zich regelmatig klein, nietig en angstig. Toen Laura 17 was barstte met kerst de bom. Er ontstond een enorme ruzie en Laura besluit om te vertrekken. Terwijl ze wegloopt roept haar vader haar nog na dat “ze geen mensen moest lastig vallen met kerst,” Thuisblijven was echter voor Laura geen optie.

“Ik ben uiteindelijk naar een oom gegaan die dag. Daar ontmoette ik mijn huidige man.” Ze moet lachen: “Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht, er kwam pas later een klik. Maar we zijn nu al wel 25 jaar samen.” Haar stem klinkt warm als ze over haar man spreekt. “Ik nam natuurlijk genoeg bagage mee voor iemand van 100 jaar, hij heeft die bagage met zoveel liefde omarmd.”

In eerste instantie is Laura de eerste jaren van hun relatie vooral bezig met overleven. Haar zelfvertrouwen had zo’n enorme deuk opgelopen. “Ik zal mezelf niet labiel noemen, maar ik jankte wel om alles in die tijd.” Het stel trouwt en wil graag aan kinderen beginnen. Dit blijkt een lang en tergend traject te zijn. Laura wordt maar moeizaam zwanger en er wordt gestart met hormoontherapie. De eerste zwangerschap eindigt in een miskraam. Bij de tweede zwangerschap blijkt Laura in verwachting te zijn van een tweeling. Al vroeg in de zwangerschap komt één van de kindjes te overlijden. Na 9 maanden wordt hun zoon geboren. Een derde zwangerschap eindigt wederom in een miskraam. Het blijft bij hun zoon, waar Laura onmetelijk blij mee is, maar dit ging niet vanzelf.

“Ik snapte helemaal niks van het moederschap” zegt Laura. “Ik had natuurlijk ook een voorbeeld van niks gehad, dus ik had oprecht geen idee wat ik moest doen en wat er van me verwacht werd.” Toen onze zoon een jaar of 9 was, werd het echt zwaar voor Laura. De herinneringen uit haar eigen jeugd kwamen terug. Een beerput die open ging. Al die tijd had ze rationeel wel geweten wat er in haar jeugd was gebeurd, maar haar gevoelens had ze daarbij uitgeschakeld. “Een kind is een spiegel van jezelf. En iedere keer als ik naar mijn zoon keek, dan wist ik dat ik hem niet wilde aandoen wat mij was aangedaan. En dan ga je dus voelen.”

Laura besluit dat het zo niet langer kan. Ze wil zelf niet een angstige vrouw blijven, ze wil vol zelfvertrouwen haar kind kunnen opvoeden en ze wil zich niet altijd zo klein voelen. Vol goede moed start ze bij een psycholoog. “Deze aanpak paste totaal niet bij me.” Laura blijkt niet het type dat gaat zitten vertellen wat haar dwars zat. Met enige regelmaat belde ze haar man: “Nou, ik ben alweer klaar hoor, de therapie zit er weer op.” Laura had het op dat moment gewoon gehad met al dat gepraat.

Via een vriendin komt ze bij een coach terecht die een familie opstelling met haar doet. “Omdat ik niet zo goed wist wat ik moest verwachten, was ik er in eerste instantie een beetje huiverig voor, dat bleek nergens voor nodig.” De familie opstelling is precies wat ze nodig heeft. In de opstelling positioneert ze haar vader in de meest verre hoek van de kamer, met zijn gezicht naar de muur. Zichzelf plaats ze aan de andere kant. “En meteen voelde ik me weer dat kleine meisje, zo nietig en angstig.” Het gevoel wat ze al die jaren geprobeerd heeft te vermijden.

De coach motiveert haar om zichzelf te erkennen als een deel van haar vader. “Hoe je het went of keert, ik ben en blijf toch altijd zijn dochter.” Zijn achternaam noemde Laura bijvoorbeeld nooit, dat deed haar te veel pijn. Aan het einde van de sessie lukte het haar om zichzelf aan te spreken met de achternaam van haar vader. Een doorbraak. “En dat heb ik me toch met een bak overtuiging geroepen!” Ze moet er zelfs nu nog om lachen, en kijkt er ook met trots op terug.

Terugkijkend naar wat haar jeugd en haar keuze om er mee aan de slag te gaan, Laura gebracht heeft is ze heel duidelijk: “Ik voed nu mijn zoon op zoals ik opgevoed had willen worden, en dat ondanks alles wat er gebeurd is. Daar ben ik heel trots op.” Mensen kunnen zich vaak niet voorstellen dat ze dit allemaal heeft meegemaakt. “Je bent zo sterk,” zeggen ze dan. “Maar natuurlijk heb ik nog steeds mijn onzekerheden.” Ze lacht: “Die heeft iedereen toch gewoon!”


Van haar coach kreeg ze de tip om aan de slag te gaan met de methode van Byron Katie. Die methode helpt met de onzekere gedachten die ook Laura nog geregeld heeft:

  1. Is het waar? (Nee, ga naar vraag 3)
  2. Kun je absoluut zeker weten dat het waar is?
  3. Hoe reageer je, wat gebeurt er als je jouw gedachten gelooft?
  4. Wie zou je zijn zonder deze gedachten?

Deze techniek heeft Laura geholpen om van haar onzekere gedachten af te komen, en soms past ze dit nog steeds nu. “Ik ben ook maar gewoon een mens.”


Laura geniet nu optimaal van het leven en heeft ook in haar werk andere keuzes gemaakt. Ze was nauw betrokken bij het sterfbed van haar schoonmoeder toen ze aan de lijve ondervond hoe warm een afscheid kon zijn. Met haar hernieuwde zelfvertrouwen is ze naast haar baan gestart met een opleiding tot Verzorgende IG. Ze besloot om ook nog één dag in de week vrijwilligerswerk te gaan doen in een hospice. Uiteindelijk heeft ze na haar studie een baan gevonden. Ze werkt nu met mensen met dementie. “Het is heus niet altijd makkelijk, maar het is echt iets voor mij!”

De meest positieve wending is voor Laura dat ze gestopt is met oordelen. “Het is zo makkelijk om iets van een ander te vinden. Ook ik was niet vies van een sappige roddel op zijn tijd. Dat is helemaal voorbij.” Laura kijkt nu zo veel mogelijk zonder oordeel naar de wereld en dat bevalt haar heel goed.

“Wat mijn vader gedaan heeft, daar heb ik geen respect voor. Ik heb het wel geaccepteerd!” En dat is voor Laura de les uit dit alles. Patronen kun je doorbreken, je kunt veranderen, je kunt verder. Maar jij moet zelf die keuze maken.

“Laatst zei iemand tegen mij wat ben je toch een mooie vrouw, en dat je zo’n compliment dan kunt aannemen in plaats van wegwuiven. Dat is toch grandioos!”


Wil je meer weten over het werk van Byron Katie? Meer informatie kun je vinden op haar website. Of bestel haar bekendste boek via onderstaande button.

Add A Comment