Annalies Janssens ( 57 jaar, ongehuwd, 3 kinderen)

“Zo simpel kan het dus eigenlijk zijn. Zijn we toch in 30 seconde tot de kern gekomen.” Annalies lacht. Ik heb haar zojuist uitvoerig bedankt voor de boeking die ze mij bezorgd heeft. Ze zag een oproep voor een inspirerende TedTalk-spreker, dacht aan mij en stuurde de oproep aan me door. Een “dank je wel” is dus wel het minste. “Nergens voor nodig,” zegt Annalies, “je moet elkaar wat gunnen in het leven. Als je elkaar van alles misgunt, dan heeft dat te maken met jaloezie wat eigenlijk een vorm is van gebrek aan zelfvertrouwen.”

De toon is gezet. Annalies heeft een missie, en gaat ervoor. Ze vertelt enthousiast over haar voorbereidingen voor haar theatershow. De rekwisieten komen vandaag binnen. “Ik vind het echt een feest dat ik dit op mijn leeftijd nog allemaal mag gaan doen.”


De missie van Annalies is helder: Elkaar stimuleren en steunen in de besluiten die we nemen en de keuzes die we maken. “En heus hoef je het niet altijd met elkaar eens te zijn,” Annalies lacht, “als je elkaar maar blijft steunen.” Annalies gelooft dat afkeuring tot niets leidt. Het heeft zelfs een averechts effect. “Eigenlijk ben je continu jezelf aan het aanspreken.” Ze komt met een voorbeeld: “Hoe vaak denk je dat je iets moet zeggen om een punt te maken? Dat helpt 9 van de 10 keer niet. Door milder te zijn en vragen te stellen ontstaat er een gesprek. Een gesprek met enorm veel openheid. Dat is toch winst?”

En winst is Annalies niet vreemd. Ze heeft een eigen administratie en advieskantoor, en doet dat nog steeds met veel plezier. “Twee jaar geleden kwam er wel het besef dat ik naast aangiftes enzo ook nog wel wat anders wilde doen.” Ze lacht. “Ik heb een paar cursussen gevolgd, maar vond daar niet in wat ik zocht. Wel fijn dat mijn mede-cursisten laaiend enthousiast waren. En dat meen ik echt.” Uiteindelijk komt ze via social media in contact met een sprekerscoach en die ontsteekt een vlammetje bij Annalies. “Dat je dan ineens weet: ja, ik wil lezingen geven. In het theater!”

In eerste instantie bouwt Annalies haar lezing op met voorbeelden uit de praktijk. “Denk aan boekhouden, maar ook aan mensen in de schuldhulpverlening.” Al schrijvende en denkende vroeg Annalies zich af: “Waar maak ik me nou echt boos over?”

Zowel privé als in haar eigen administratiekantoor ziet ze veel dingen die haar bezig houden. “Zelf was ik bijvoorbeeld altijd drie dagen van de rel als er iets met één van mijn kinderen was. “Opvoeden bestaat vaak alleen uit straffen of belonen, dat is gek toch. Dat moet toch anders kunnen?” Ook bij de mensen die ze financieel begeleid ziet ze zaken die haar raken. “Er is zo’n oordeel over mensen die het niet breed hebben. Die doen vaak ‘domme’ dingen.” Annalies blijft even stil. “Maar wist jij dat er wetenschappelijk onderzoek gedaan is naar het waarom van deze acties?”

Annalies vertelt gepassioneerd over het onderzoek dat uitwijst dat mensen die langdurig onder druk staan (in dit geval financiële druk) en er dan nog meer druk bijkrijgen (bijvoorbeeld door verplichtingen vanuit de overheid) compleet crashen. “Hun bandbreedte is op, door er een extra druk aan toe te voegen, is zelfs normaal functioneren ineens haast niet meer mogelijk. Schrijnend toch.”

Als we verder praten over het sociale stelsel in Nederland, waarvan Annalies vindt dat er teveel druk wordt gelegd op mensen, werp ik als argument op dat er ook veel misbruik wordt gemaakt van ditzelfde stelsel. “Natuurlijk!” lacht Annalies. “En dat zal ook altijd zo blijven. Maar ons systeem is ingericht op wantrouwen in plaats van vertrouwen. En laat vertrouwen nou net de katalysator zijn om in actie te komen.” Annalies denkt even na. “Weet je, er zullen altijd mensen zijn die ons sociale stelsel zien als hangmat in plaats van een vangnet. Dat is een gegeven. Die groep is er en blijft er ook. Maar moeten we dan op die kleinere groep ons stelsel inrichten?”

Ze komt met een voorbeeld. “Toen de Albert Heijn net ‘zelf scannen’ introduceerde, verklaarde iedereen ze voor gek. Niemand zou al zijn boodschappen afrekenen.” Ze is even stil als ze vraagt: “Reken jij altijd al je boodschappen af?” Als ik bevestigend reageer zegt ze: “Nou, zie je wel! Albert Heijn gaat uit van vertrouwen in plaat van wantrouwen. En er zullen heus mensen zijn die hun stroopwafels niet afrekenen, maar zij richten zich het concept van vertrouwen. Dat pak stroopwafels wordt anders ook wel in een jaszak gestopt.”

Het kwartje begint te vallen bij me, en ik merk dat ik enthousiast word van het verhaal van Annalies. Onverstoorbaar gaat ze verder: “Het is een selffulfilling prophecy, als je wantrouwen voor je kiezen krijgt, dan ga je daarna handelen. Als je vertrouwen voor je kiezen krijgt, dan ga je daarnaar handelen. De vraag is welke kant we op zouden moeten.”

Het betoog van Annalies raakt me, dus ik ben heel erg benieuwd hoe dit werkt als ze straks haar droom waarmaakt en op een podium haar missie gaat verspreiden. Hoe stoer is deze vrouw dat ze, vanuit haar eigen ervaringen, nu het podium opzoekt om mensen te inspireren en te motiveren om elkaar meer te vertrouwen, om elkaar meer te steunen en om er meer voor elkaar te zijn.

Aan het einde van de dag stuurt ze me een foto van haar rekwisieten. De glimlach om mijn mond, krijg ik niet meer van mijn gezicht. Ik reserveer bij deze alvast een kaartje, op de eerste rij!


Meer weten over het werk wat Annalies doet? Je vind het op haar website.

Schrijf een reactie