Of ik nog wel eens boos ben op de moordenaars van Stefan? Poeh, dat is best een ingewikkelde vraag. Ja, dekt namelijk de lading niet, maar nee is ook geen allesomvattend antwoord.

De realiteit is dat ik eigenlijk 99% van de tijd niet boos ben. Die 1% is mijn menselijke kant. Als mijn zoon ineens diep verdrietig is als we het over zijn vader hebben, dan kan ik wel eens boos zijn. En zelfs dan niet eens op de moordenaars, maar op de situatie.

En heel eerlijk? Die boosheid levert me echt helemaal geen ene moer op.

Boos ben ik wel geweest, maar wederom niet op de moordenaars, maar op de situatie. Die was namelijk ronduit kut! Je vriend zien liggen onder een laken, hem een dag later moeten identificeren, de media op je dak krijgen, een uitvaart regelen en ondertussen nog voor je kind zorgen is een mix die voor een hoop emoties zorgt.


Boosheid is er daar zeker één van. Er is in die tijd meer dan één glas gesneuveld dat ik uit pure woede tegen de muur kapot heb gesmeten. Wat overigens resulteerde in het direct wegvallen van diezelfde woede, dus op zich was dit een prima tactiek.

Toen er, een jaar na de moord op Stefan, een van de verdachte zelf werd geliquideerd, dacht “men” dan ook dat ik dit als winst zou beschouwen. Nee! Ik ben niet bij machte, en wil dat ook helemaal niet zijn, om over een leven te besluiten. Daarbij ben ik er tot in de kern van overtuigd dat mensen niet slecht geboren worden. Dan laat ik mensen met een psychische stoornis hierbij voor het gemak buiten de discussie.

En daar komt ook mijn oergevoel vandaan dat boos zijn geen enkele functie heeft in dit opzicht. Afgelopen maand werd ik in een rechtszaal geconfronteerd met nieuwe verdachten. Daar zaten ze, de mannen die (naar het zich laat aanzien) medeverantwoordelijk zijn voor het feit dat Stefan er niet meer is. Een goed moment om boos te worden, zou je denken. En het gebeurde niet.

Ik voelde verdriet, veel verdriet over alles wat er gebeurd is. Maar geen boosheid.

Ik voelde ook afschuw, met name over de manier waarop er via sms-berichten gesproken werd over de blunder die ze begaan hadden. Maar boosheid? Nee, die voelde ik niet.

Ik voelde ook hoop. Hoop dat er recht wordt gedaan, hoop dat de verdachten verantwoording moeten afleggen voor hun daden. Maar weer geen woede.

Ik voelde ook opluchting. Eindelijk wordt er recht gedaan aan de dood van Stefan. En nog steeds geen boosheid.

Hoewel ik in herhaling val, noem ik het toch nog maar een keer. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt. Ik geloof heilig in het feit dat dit een luxe is. Deze heren hebben ook keuzes gemaakt. Keuzes die ik persoonlijk niet gemaakt zou hebben. Maar wat ligt daaraan allemaal ten grondslag? Nature en nurture hebben behoorlijke impact schat ik zo in. Voor de keuzes die zij gemaakt hebben, worden ze nu ter verantwoording geroepen. En dat doet recht aan wat ik geloof.

Dus boos? Nee, daar geloof ik niet in.

Boos zijn frustreert je hele systeem, je manier van denken, je manier van leven. En dat is een verlies dat ik niet bereid ben te nemen. Het verlies van Stefan, en alles wat daarbij hoort, is me overkomen. Daar kan ik geen invloed meer op uitoefenen. Hoe het daarna verder gaat: dat is mijn keuze.

Ik kies voor leven! Ik kies voor positiviteit! Ik kies voor licht!

Ik kies! Kies jij ook?

Je kunt alle andere levenslessen hier terug vinden.


Wat er overblijft! Wat doe je als je vriend, en de vader van je zoon, per vergissing wordt vermoord? Je maakt keuzes. Zoek jij nog een boeiende spreker voor je event of bijeenkomst, en denk je dat ik wat voor je kan betekenen? Neem dan vooral contact met me op. Je kunt me bereiken via info@hetisomtejanke.nl of via 0614336468. Meer informatie over mijn lezing vind je op mijn website.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie