Je hebt van die mensen die om alles zuchten en steunen: “Waarom moet mij dit nou overkomen? Mij gebeurt alleen maar van dit soort ellende.”

En heus, een bepaald gedeelte van die ellende zal je overkomen zijn. Je hebt nou eenmaal niet over alles in je leven wat te zeggen. Helaas. Dus soms gebeuren nare dingen, hele nare dingen.

Maar om te stellen dat alles je maar overkomt? Nee, dat gaat er bij mij dus niet in.

Je kunt absoluut stellen dat de meeste mensen niet bewust kiezen voor ellende. Zoals een onverwacht overlijden of een ziekte. Dat overkomt je. Maar: voor heel veel anderen zaken geldt dat vooral je eigen gedrag bepalend is voor wat je wel of niet overkomt.

Een persoonlijk voorbeeld. Na mijn roerige date-periode na de dood van Stefan was ik even klaar met daten. Maar ja, ik trof een meneer die mijn hart toch wel heel erg veel sneller deed kloppen. Dat hij al vrij snel aan mijn opbiechtte dat hij had gekampt met een verslaving, was voor mij geen enkele reden om alle alarmbellen te laten afgaan. Sterker nog, ik vond het dapper dat hij mij zo snel in vertrouwen nam, en voorzag geen enkel probleem.

Het waren 3 geweldige maanden. Familie werd geïntroduceerd, mijn zoon ontmoette hem. We deden leuke dingen. Er was geen vuiltje aan de lucht. Happy people.

En toen deed de verslaving weer zijn intrede. Eerst ongemerkt, ik had niks door. Maar steeds vaker zag ik kanten die ik niet fijn vond. Die me kwetste, die mijn zelfvertrouwen aantastte. En hard ook. Ik pretendeer altijd enorm open-minded en niet veroordelend te zijn, dus met dat in mijn achterhoofd bleef ik excuses maken voor hem, bleef ik mezelf steeds vaker naar beneden trekken en accepteerde ik steeds meer bullshit. Het was immers niet deze meneer, maar de verslaving die me zo hard aanpakte. 

En dat mensen, precies dat, is mijn eigen keuze geweest. Alle goede adviezen van vrienden ten spijt, gaf ik hem keer op de keer de kans om mij verder naar beneden te duwen. Om me verder te laten afzakken in mijn ellende.

Toen ik op een bepaald punt met mijn zoon naar het theater ging, een uitje waar we als moeder en zoon enorm naar uit hadden gekeken, en ik bijna de hele Brandweerman Sam voorstelling heb zitten huilen van verdriet om een situatie de dag ervoor met deze meneer, was de maat vol. Uiteindelijk was ik kapot. Gebroken. Ik kon niet meer. Emotieloos sprak ik een voice-memo bij hem in, om hem te laten weten dat dit de grens was. Ik had geen rek meer over.

En ook dat was mijn eigen keuze.

Deze relatie is me niet overkomen, ik heb er zelf voor gekozen. De ellende die hij (of eigenlijk de verslaving) me bezorgde is me niet overkomen, ik koos ervoor om er in te blijven. De huilbuien, de korte lontjes naar mijn zoon, mijn rare buien, de eindeloze gesprekken met vriendinnen zijn me niet overkomen. Ik wilde zelf in deze situatie blijven.

En waarschijnlijk om alle goede redenen. Het lag namelijk (wederom) niet aan deze meneer, maar aan de verslaving. Onze liefde zou toch zeker wel sterker zijn dat? En dat was hij niet.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt gehad van het feit dat ik me in deze relatie heb gestort. Ik heb er namelijk enorm veel van geleerd. Van hem, van de situatie en van mezelf. Lessen die ik anders niet gehad had.

Gaat het me nog een keer gebeuren? Vast wel. Weliswaar in een andere vorm, en dat is oké. Ik stel niet dat je nooit de verkeerde keuzes moet maken. Doe dat alsjeblieft wel. En vaak ook, daar leer je van. Uiteindelijk was mijn intentie juist. Ik wilde helpen. Alleen dat kon ik niet. Dat had met willen niks te maken.

Wat ik stel is dat je niet kunt verdrinken in de ellende die je voor een deel zelf veroorzaakt hebt.

En heus, ik begrijp als eerste, dat je niet zomaar iemand in de steek laat. Iemand van wie je denkt dat hij (of zij) je nodig heeft, maar je eigen geluk mag er nooit op achteruitgaan. En dat is precies wat ik je wil laten inzien.

Je mag je ellendig en ronduit kut voelen. Je mag balen van bepaalde mensen of situaties. Maar uiteindelijk bepaal alleen jij hoe vaak je dit blijft gebeuren! En die grens, die bepaal je zelf.

Dus zorg er in godsnaam voor dat je niet blijft jammeren dat dit “je allemaal is overkomen”, terwijl je er zelf bij was.



Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie