Van de week overviel me ineens weer dat gevoel van “je moet naar het graf gaan”. Geen idee wat de trigger was, ik had dat gevoel. En dan gebeuren er dus ineens hele gekke dingen in mijn hoofd.

In plaats van gewoon te gaan en mijn gevoel te volgen, ga ik het compleet overdenken.

Ik neem je even mee in mijn gedachtegang.


  • Ik moet weer eens een keer naar het graf van Stefan.
  • Wanneer was eigenlijk de laatste keer dat ik geweest ben?
  • Oeh, dat is best lang geleden, nu moet ik echt wel even gaan.
  • Van wie moet ik eigenlijk gaan?
  • Begraafplaatsen vind ik stom!
  • Maar misschien moet ik wel even kijken of die verlepte tulpen van 3 maanden geleden niet eens weggegooid moeten worden.
  • Trouwens, dat zal Pietje/Jantje/Klaasje toch wel gedaan hebben?
  • Ik wil eigenlijk helemaal niet naar het graf.
  • Misschien moet ik even aan zoonlief vragen of hij mee wil.
  • Of zou ik dan te dwingend zijn?
  • Hij moet natuurlijk zelf weten wanneer hij wel of niet naar het graf van zijn vader gaat.
  • Maar ja, hij heeft geen rijbewijs, en de Playstation is nou eenmaal belangrijker.
  • Pedagogisch gezien moet ik het natuurlijk wel zo af en toe voorstellen.
  • Beter ga ik deze keer even alleen.
  • Ik heb eigenlijk ook wel zin om even alleen te gaan en een potje te gaan zitten janken.
  • Alsof ik dat vaker heb gedaan, wie neem ik in de maling.
  • Maar ja, niet gaan is ook niet zo eerlijk. Hij ligt daar toch een soort van alleen te liggen. Dat is ook niet gezellig.
  • Alsof hij nog doorheeft dat hij daar ligt.
  • Waarom had ik ook alweer voor een graf gekozen?
  • Oh ja, dan kon mijn zoon zelf bepalen over 20 jaar wat hij wilde ermee.
  • 20 jaar duurt nog best lang.
  • Wat zou normaal zijn qua grafbezoek. Dagelijks? Wekelijks? Maandelijks?
  • Of in mijn geval hooguit 3 keer per jaar.
  • Oh wat erg, ik moet echt vaker gaan.
  • Maar ik vind het zo stom om daar te staan.
  • Ik kan dan wel even op de terugweg langs de McDonalds voor een McFlurry.
  • Die vond Steef ook lekker, vooral die met M&M’s.
  • Weet je wat, ik eet wel ‘n McFlurry ter ere van Steef, dat graf komt wel weer!

De McFlurry was heerlijk overigens!



Janke Verhagen (36) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie