Telefoonlijntje

Vorig jaar rond deze tijd, ging het met mijn zoon niet zo lekker op school. Uiteindelijk zijn we dan ook van school gewisseld. Tijdens dit proces miste ik zijn biologische vader verschrikkelijk. Daarover schreef ik toen onderstaande tekst.


Iedereen wil het beste voor zijn of haar kind. Daar zullen we het met zijn allen vast over eens zijn. Wat dan het beste is, daar kunnen de meningen nogal over uiteen lopen. Voor iemand als ik, nogal mening gevoelig, is dat soms best een moeilijke balans om te vinden.

Al een tijdje maak ik me zorgen over het wel en wee van mijn zoon op zijn huidige school. Na een aantal gesprekken is die zorg er nog steeds, ondanks alle goede intenties van zijn school. Ik heb enorm vertrouwen in de goede afloop van het nieuwe beleid, maar wil ik daar een jaar, of misschien wel twee op wachten terwijl mijn zoon niet het onderwijs krijgt dat ik voor hem voor ogen heb.

Wat doe je dan? Je gaat je licht opsteken bij andere scholen. Uiteindelijk kom je op een school terecht die volledig aansluit bij je wensen en je behoeften. En nog belangrijker: bij die van je zoon. En dan begint de ellende. Besluitvorming!

Hoewel ik normaal gesproken best een knap staaltje besluitvorming kan laten zien, sloeg nu de twijfel toe. Als ik twijfel ga ik bellen. Heel veel bellen! Want ja, hoe handig is het om nog meer meningen te verzamelen. Niet de beste strategie ooit, maar goed, je moet wat!


En ineens drong het door. Hoeveel meningen ik ook kreeg en tot me nam, die ene mening zat er niet tussen. De mening die er voor mij het allermeeste toe doet. De mening van zijn vader. En hoewel ik niet geloof in een hemel (of een hel), had ik deze week toch wel heel graag een ISDN verbinding willen hebben naar waar dan ook. “Schatje, ik wil onze zoon midden in het schooljaar van school laten wisselen, en wel om deze en deze reden.”

Hoewel ik er in mijn hart meer dan 100% van overtuigd ben dat hij mijn besluit steunt, had een fysieke bevestiging hiervan best fijn geweest. Voor de meeste “single mom” taken draai ik mijn hand niet meer om, hoewel er bij mijn boomklimtechnieken nog wel ruimte is voor verbetering. Alleen dit soort grote besluiten (althans, zo voelt dit voor mij) vind ik gewoon niet leuk om te nemen. Het besluit, het geregel en het gesprek met je kind. Ik vind het heftig!

Nu, 2 dagen, 1 slapeloze nacht, 3 huilbuien, 625 krassen in mijn agenda, 36 gesprekken met school en de bso en een gelukkig kind later, is de rust teruggekeerd.

“Nog 6 nachtjes mama, dan ga ik naar mijn nieuwe school! Ik heb er heel veel zin in, het is wel een beetje spannend.” Het was een goed besluit.

Als iemand nog een goede monteur weet voor een lijntje naar “waar dan ook”, ik hou me aanbevolen.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Add A Comment