Typical white girl tattoo

Je kent ze ongetwijfeld: de tattoos die alle “doorsnee” meiden/vrouwen lijken te hebben. Denk aan infinitytekens, hartjes en woorden als love of forever. Jarenlang was dat voor mij een reden om dus géén hartje te laten zetten, ook al wilde ik dat wel. 

Vanaf de lagere school tot ver op de middelbare school werd ik gepest, buitengesloten of gewoonweg genegeerd. Eigenlijk het klassieke pest verhaal. Langzaam maar zeker kreeg ik het gevoel niks waard te zijn. Ik cijferde mijzelf weg. Echte vrienden had ik niet, die waren namelijk alleen vrienden als het hen uitkwam (Ik had een Barbie koets bijvoorbeeld, en zij niet). 


Als ik nu, met mijn 24 jaar terugkijk, breekt mijn hart. Elke keer weer als een herinnering opduikt waarin ik het pispaaltje was zie ik dat kleine meisje weer voor me, en voel ik haar pijn en schaamte. Het wordt mij steeds duidelijker dat een groot deel van de problemen die ik vandaag de dag ondervind uit deze periode stammen. 
 
Ik vond een manier om niet te hoeven dealen met de pijn. Onbewust, dat dan wel. Ik begon mijzelf te verwaarlozen. Ik zag er altijd tiptop verzorgd uit, maar niks is minder waar. Dat was letterlijk uiterlijke vertoning om er maar niet over te hoeven praten. Ik verzorgde mijn uiterlijk, maar vanbinnen ging ik kapot. Ik stopte nagenoeg met eten bijvoorbeeld. Zonder energie voel je immers ook een stuk minder, en soms gewoon niks. 
 
Ik kan er ook zo enorm boos om worden nu. Hoezo?! Hoezo werd ik zo behandeld? Wat deed ik fout? Maar eigenlijk nog erger: waarom behandel ik mijzelf zo? Ik ben verantwoordelijk voor de zorg voor mijzelf. Ik moet ervoor zorgen dat ik gezond blijf, en dat het leven er beter uit gaat zien! 
 
Dit klinkt misschien als een basic, en totaal logische gedachte, maar bij mij viel het kwartje pas recent. De slechte gewoontes zitten er zo diep ingesleten dat ik een constante reminder nodig heb dat ik van mijzelf moet leren houden en zorgen. En die heb ik nu dus laten zetten.  
 
Sinds 4 mei 2019 prijkt er een prachtig, typical white girl hartje op mijn arm. En elke keer dat ik hem zie, herinner ik mezelf aan het feit dat ik ook liefde verdien. Zelfliefde verdien ik na al die jaren misschien nog het allermeest! Het is misschien pas een begin, maar de eerste en waarschijnlijk grootste hobbel, de realisatie dat het zo echt niet kan, is genomen. 
 
 
En heel eerlijk? Stiekem ben ik daar best een beetje trots op! 


Jasmijn (24) is zoekende. Ze denkt dat ze Jasmijn is, maar weet het eigenlijk niet helemaal zeker. En dat schuurt. Sinds kort heeft ze geen baan meer en ziet ze dit als een kans om te ontdekken wie ze is en wat ze wilt. Ze is begonnen met een cursus visagie en schrijft over haar leven als twintiger. Jasmijn woont met haar vriend, hond en 2 katten in Ede. Ze leest veel, irriteert zich aan de gemaakte wereld op social media en is niet vies van een een gezonde dosis sarcasme.

Add A Comment