Vriendschap

Als er iets heftigs gebeurt in je leven, dan verandert er ook wat in je vriendschappen. Dit heb ik zelf aan den lijve ondervonden, maar ook iedereen die ik spreek beaamt het. Vrienden van wie je verwacht dat ze er voor je zijn, blijven zitten. Mensen van wie je het totaal niet ziet aankomen, springen op om je te helpen. Bestaande vriendschappen verdiepen zich of lossen op. Either way een heftige gebeurtenis heeft een enorme impact op je vriendschappen.

In de periode na het overlijden van Stefan heeft zich rondom mij een clubje gevormd waar ik liefkozend naar refereer als mijn inner circle. Bij mijn inner circle hoefde ik, voor mijn gevoel, nooit te doen alsof. Ik kon me gewoon voelen zoals ik me op dat moment voelde. En een groot voordeel (maar heel eerlijk, soms ook een nadeel): mijn inner circle is eerlijk, zo niet snoeihard. Een eigenschap die ik heel erg kan waarderen. Misschien niet altijd op dat moment, maar vaak al snel daarna wel.

Vriendschap is elkaar ook de waarheid zeggen, ook al is die soms niet zo fraai en vol rainbows en unicorns. Dat onderscheidt volgens mij een vriendschap van een kennisschap (als dat al een woord is.). En begrijp me niet verkeerd: ik ben dolblij met zowel mijn vrienden als mijn kennissen. Met allemaal heb ik een “brengen/halen” relatie. De tijd dat een vriend of kennis mij enkel energie kostte ligt ver achter me. Nog een voordeel van veranderde vriendschappen na een heftige gebeurtenis.

De vriendschappen die ik nu heb, ben ik anders gaan waarderen. Om de vriendschappen die er niet meer zijn, heb ik ook echt wel even gerouwd. Het doet pijn als je niet de steun krijgt waar je op hoopt of die je verwacht. Aan de andere kant, ik ben het gesprek erover ook niet aangegaan, dus heb ik ook niet iedereen de kans gegeven om hier uitleg over te geven. Blijkbaar is het zo gelopen en daar heb ik vrede mee. It is what it is!


Mijn kijk op vriendschap is wel veranderd door de dood van Stefan, daarom deel ik vandaag graag mijn inzichten met je.

Vriendschap is een dynamisch begrip: Vriendschappen groeien met je leven mee. De vrienden van nu, hoeven niet je vrienden van morgen te zijn en andersom. En dat is oké. Net als dat jij je continu ontwikkeld, doen andere mensen dit ook. Soms past dit fantastisch bij elkaar, en soms ook helemaal niet. Het loopt zoals het loopt, en dat betekent dus ook dat een diepe vriendschap van vroeger even op pauze kan staan en wellicht op een later punt in je leven weer voorbijkomt met een andere waarde.

Vriendschap hoort geen energie te kosten: Zodra je meer dan één keer het gevoel hebt dat je “leeggezogen” bent als een bepaald iemand is langs geweest: trek aan de bel. Ga het gesprek aan als jij de vriendschap in ere wilt houden omdat deze je veel waard is. Laat het los als je de waarde van de vriendschap niet zo hoog waardeert. Een vriendschap bestaat uit halen en brengen (lees vooral eens over The emotional bank account van Stephen Covey), en in dynamische vriendschappen verplaatst deze balans heus wel eens. Maar als dit zich een tijd voordoet: nee, daar geloof ik niet meer in.

Vriendschap is kwalitatief: Er was een tijd dat ik mijn vriendschappen vooral waardeerde naar kwantiteit in plaats van kwaliteit. Heel gek eigenlijk. Mijn inner circle en ik lopen de deur echt niet bij elkaar plat, sterker nog we moeten soms echt agenda’s trekken om een afspraak te maken. Dat maakt de vriendschap niet minder waardevol. Het tegenovergestelde juist: de tijd die we met elkaar besteden is daardoor vaak intenser. En denk nou niet dat we alleen maar filosofische gesprekken voeren over de zin van het leven, roddelen onder het genot van een wijntje kunnen ook wij heel prima (Al zal ik vanaf nu glashard ontkennen dat ik roddel).

Vriendschap kent geen begrenzing: Toen je jonger was speelde je vaak met vriendjes en vriendinnetjes van je eigen leeftijd. Ik tenminste wel. Ik merk hoe ouder ik word en hoe meer levenservaring ik opdoe, dat leeftijd eigenlijk helemaal geen factor is. Net zomin als geslacht, achtergrond, cultuur en ga zo maar door. Dit betekent dat ik misschien vroeger veel meer een hokjes-denker was dan ik wil toegeven. Ik ben milder in mijn oordelen naar anderen geworden, en daardoor dus ook milder in mijn vooroordelen. Dat maakt dat mijn vriendschappen nu meer bestaan uit mensen met dezelfde instelling in plaats van dezelfde woonplaats, leeftijd, studie etc.

Vriendschap is niet voor altijd: Dit is wel een pittige. En stiekem wist ik dit al voor de dood van Stefan, alleen toen had ik er nog een negatieve zienswijze over. Het is kut als je geen vrienden meer bent, en helemaal als je met ruzie uit elkaar gaat dan praat je gewoon nooit meer met elkaar. Nog steeds vind ik het echt wel balen als een vriendschap geen vriendschap meer is. Logisch. Afscheid is altijd een vorm van verlies. Echter, de vriendschap heeft me, als het goed is, echt wat gebracht en daar kan ik alleen maar blij om zijn. Als de vriendschap op dat moment niet meer passend is, of onze levens gaan de andere kant op: prima! Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, ik heb veel geleerd en ik wens je het allerbeste!

Vriendschap moet je vieren: Als we zoveel jaar getrouwd zijn dan vieren we dat uitgebreid, maar ik ken maar weinig mensen die hun vriendschapsjubilea vieren. De mensen die dat doen: chapeau! En eigenlijk vind ik dat je niet eens een jubileum nodig hebt om je vriendschap te vieren. Ik heb samen met iemand uit mijn inner circle een dank-je-wel feestje gegeven. We hadden niet de leukste jaren achter de rug, maar voelden ons wel gesteund door onze beider inner circles. Dus wat zegt dank-je-wel nou beter dan een bescheiden feestje. We hebben een tijdlang gespaard en hebben toen iedereen mee uit eten genomen in feestkleding. We zaten aan de Chef’s Table, en ik kan niet anders zeggen dan dat ik een topavond heb gehad. Zelfs toen we gingen speechen en de tranen over mijn wangen rolden! Want dat kan gewoon bij vriendschap, lachen en huilen tegelijk.

En dat is vriendschap: dynamisch, kostbaar, iets om te koesteren, iets om soms los te laten en absoluut iets om zo af en toe bij stil te staan en te vieren! 


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Add A Comment