Tsja, vakantie. In 2015 ben ik voor het eerst “alleen” op vakantie gegaan met mijn zoon. Een ruime week naar het Gardameer. Mijn vriendin stond met haar gezin 7 campings verder, dus ik kon uitwijken. (Of ik deze mogelijkheid dagelijks heb benut, dat laat ik even in het midden.)

2016: een nieuw jaar, een nieuwe vakantie. Ik wilde wel graag weer naar Frankrijk. Op basis van een tip van een andere vriendin was een camping zo gevonden. Moeder meegevraagd, en alles was in januari al in kannen en kruiken.


Eind juli was het dan zover: 11 uur in de auto en we kwamen aan in La Chapelle Hermier. Nou had ik wel eens iets gelezen over het single mom syndroom op vakantie. Dit syndroom bestaat uit de volgende symptomen: ernstig tekort aan ogen overal, te weinig benen en armen om je kind bij te houden, het gemis aan een volwassen gesprek, en weinig aanspraak OMDAT je een single mom bent.

De eerste drie symptomen had ik keurig getackeld in de vorm van mijn moeder. En de laatste kwam op mij over als een typisch “zeikende vrouwen syndroom”. Zo’n vaart zou het wel niet lopen. Ik ben heel open en maak makkelijk contact dus ik maakte me niet druk.

Uit ervaring weet ik nu dat de laatste het meest vreselijke syndroom is. En ook heel erg waar. Wij werden door onze buren compleet genegeerd. Op een “goedemorgen” kwam 0 reactie. Toen onze kinderen samen speelden en ik mee ging doen (want dat doe je op een camping) werd er tegen de kinderen gesproken, maar niet tegen mij. Met alle gezinnen van het hofje naar een clownsshow. Leuk! We vragen Janke en haar zoon niet mee. Dat je mij negeert, daar vind ik al wat van. Maar laat mijn kind erbuiten aub. Demonstratief ben ik met zoonlief naar de clownsshow gegaan en heb me keurig tussen de andere moeders uit het camping hofje gemanoeuvreerd. (Ik heb ninja skills!) De koetjes en kalfjes heb ik afgedwongen. Opgelucht ging ik terug naar de caravan. Dat syndroom ook getackeld.

Helaas. De “goedemorgen” werd wederom niet beantwoord. Als ze met z’n allen gezellig een wijntje gaan drinken en jij zit alleen op je veranda is het best lastig om niet naar de overkant te roepen dat je liever een wit wijntje hebt dan rood. Maar ja: iets met opvoeding en het goede voorbeeld geven.  Avonden heb ik samen met mijn moeder mijn hoofd gebroken over het waarom van dit syndroom. Ik had er dus wel van gehoord, maar dacht oprecht dat het zo’n vaart niet zou lopen. Is het dat gezinnen meer behoefte hebben aan quality time met elkaar? Nee, want buren die elkaar tot aan de vakantie niet kende, zijn niet bij elkaar weg te slaan. Ben ik een “gevaar” voor jullie gezinsgeluk misschien? Kan een reden zijn. Ik weet het niet. Ook hebben we ons afgevraagd of wij misschien een gesloten houding hadden. Nee, dat was het ook niet. Zijn we moeilijk benaderbaar misschien? Konden we ons ook niks bij voorstellen. Zouden wij ook zo doen als we nog in een “reguliere” gezinssamenstelling een alleenstaande ouder zouden treffen? Nee, daar geloof ik helemaal niks van. Kortom: die hoofdbrekens hebben ons geen stap verder gebracht. Ik had het beter bij de bron kunnen vragen, maar het leek me zo’n verwijtende vraag, dus ik heb het maar gelaten.

Het enige wat ik wel weet: ik ben gewoon een moeder, met een zoon, die heel graag op vakantie wil. Die het leuk vindt om met jullie kinderen te voetballen. Die het leuk vindt als alle kinderen het naar hun zin hebben. Die ook best een wijntje lust. Die ook best over koetjes en kalfjes wil kletsen met de buren. Die best een buurman wil die de BBQ voor haar aansteekt. Of beter nog: met zijn allen bbq-en.

Niks meer en niks minder!


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Schrijf een reactie