Charissa Kalloe (24 jaar)

“Het was een goedaardige tumor, maar met kwaadaardige gevolgen!” Charissa lacht hard en uitbundig, wat haar ook het meest typeert. Lachen. “Zonder humor ben je helemaal nergens!”

In 2009 krijgt Charissa last van vreselijke hoofdpijnen. Zelfs zo erg dat ze ervoor thuisblijft in plaats van dat ze naar school gaat. “Hoofdpijn kende ik natuurlijk wel, maar dit was van een hele andere orde.” Een aantal keer gaat Charissa met haar moeder naar de huisarts. Volgens hem had het met de puberteit te maken, en zou het vanzelf wel overgaan. Haar moeder is er op een bepaald punt helemaal klaar mee en eist dat er een foto of scan gemaakt wordt van het hoofd van Charissa. De huisarts weigert. “Als ik iedereen met hoofdpijn moet doorsturen, dat is onbegonnen werk!”

Eind 2009 is de hoofdpijn gezakt, maar nu wordt het zicht van Charissa slechter. “Ik zag de lijntjes in mijn schrift ineens niet meer, of ik kon de ondertiteling niet goed lezen.” Weer lacht ze. “Heel eerlijk? Ik maakte me er toen ook nog niet echt druk om. Het enige wat ik echt eng vond was dat ik soms een witte waas had, dat duurde dan een paar seconde en dan was het weer weg. Dat was eng.”

Na de feestdagen gaan Charissa en haar moeder naar de opticien. “Ik moet gewoon een bril, dacht ik nog.” Omdat het druk is, vraagt de opticien ze een week later terug te komen. Dat doen ze. Het onderzoek dat de opticien uitvoert duurt lang. “Ik ga een verwijsbrief maken voor de oogarts, die moet naar de huisarts en hij stuurt u dan door.” En nog steeds maakt Charissa zich geen zorgen. In de brief aan de huisarts leest Charissa dat er een klein gezwel achter de ogen geconstateerd is. “Nou, dat halen ze dan toch gewoon even weg dacht ik nog.”

Uiteindelijk duurt het weer 2 weken voor de huisarts de brief überhaupt leest, en dit na aandringen van haar moeder. Alles komt dan in een stroomversnelling terecht. “Ik was zelf nog op school, en moest meteen naar de oogarts.” Charissa en haar moeder vertrekken naar het ziekenhuis, waar ze wachten tot er een MRI-scan gemaakt wordt. “En nog steeds maakten we ons niet zo druk, we dachten het wordt wel erg laat vanavond, we moeten maar patatjes bakken ofzo straks.” Charissa lacht weer uitbundig. “Wisten wij veel!”

Lees ook: Geef kanker een gezicht.

Na de scan laten de verpleegkundigen het infuus zitten, en terwijl ze wachten vraagt één van hen aan Charissa of ze het bed bij het raam wil of die bij de deur. “En toen dacht ik wel, wat is dit? Ik ga toch gewoon zo weer naar huis.” Aan haar moeder wordt gevraagd of ze haar man kan bellen, omdat ze slecht nieuws hebben. Charissa blijkt een tumor te hebben op de hypofyse met cystes erop. Die cystes drukken op haar oogzenuw en moeten direct lek geprikt worden. Charissa moet meteen naar het AMC en nog diezelfde avond wordt ze geopereerd. Via haar neus prikken ze de cystes leeg en leggen een drain aan in haar hoofd om het vocht af te voeren.

6 dagen daarna volgt de grote operatie waar ze de hypofysetumor gaan verwijderen. Daarna is het afwachten. De artsen wisten niet of de hypofyse hadden geraakt. Wel gaven ze aan dat de oogzenuwen er goed uitzagen. De artsen draaien ook de drain van Charissa dicht, ervanuit gaande dat haar lichaam het vocht zelf kan afvoeren. Charissa krijgt direct knallende koppijn, dus de drain wordt weer opengedraaid. Als ze de volgende dag wakker wordt, is haar zicht zo goed als verdwenen. Ze heeft volgens de officiële onderzoeken nog maar 1% zicht.


“En dat wordt dus niet meer beter. Dus dat is best kut ja!” Het blijft even stil. “Het vergt gewoon enorme aanpassingen in je dagelijks leven.” Volgens haar moeder doet Charissa de eerste periode bijna alles met haar ogen letterlijk dicht. “Alsof ik er niet aan wilde dat ik niks zag.” Zelf weet ze van die periode nog maar heel weinig. Boos was ze wel! Heel boos. “Maar dat lijkt me vooral een hele gezonde reactie.”

Het gezin krijgt uiteindelijk ondersteuning van Visio, het expertisecentrum voor blinden en slechtzienden. Zij hielpen het gezin, en met name Charissa, om zaken opnieuw vorm te geven of te leren. Drinken inschenken, een broodje smeren, alles moet opnieuw geleerd worden. “Ik heb ooit sinaasappelsap bij de cornflakes gemikt, dat was echt helemaal niet lekker!” Weer die uitbundige lach.

Charissa leert ook braille. “Dat vond ik echt heel stom en super frustrerend.” Ze kan het nu wel lezen, maar gebruikt het niet dagelijks. Ze heeft leren blind-typen. “Wat eigenlijk ook een hele stomme term is!”

De acceptatie die ze nu heeft voor haar beperking was er niet overnight, dat was een proces. “Ik was niet op een dag helemaal Happy de Peppie met mijn beperking natuurlijk. Je leert leven met de beperkingen die je hebt.” Charissa ging op zoek naar de dingen ze nog wel kan, of weer wil leren en gaat heel bewust de uitdaging aan. “En als dat dan lukt, I feel like a fucking champion!

Zoals die keer dat ze voor het eerst met haar stok naar de supermarkt gaat. Die stok, daar wilde ze in eerste instantie niks van weten. “Dat maakt het zo zichtbaar voor iedereen, en dat wilde ik niet.” Tot ze zich realiseert dat ze ook anderen in gevaar brengt als ze hem niet gebruikt. “Als ze me nu met stok aanrijden, dan is het in ieder geval niet mijn schuld!” Op een dag staat haar moeder te koken en moppert tegen zichzelf dat ze geraspte kaas is vergeten. “Dus ik zeg, dan kan ik wel gaan. Negeert ze me gewoon!” Na wat heen en weer gemopper gaat Charissa dan toch op pad, de weg naar de supermarkt had ze uit haar hoofd geleerd. “Wat denk je? Was de stoep ineens opengebroken!” Een bekende van Charissa ziet haar klooien en helpt haar om de stoep heen. In de supermarkt kun je vragen om boodschappenhulp, wat ze doet en uiteindelijk komt ze thuis met de geraspte kaas. “Wel via een andere route hoor, ik wilde niet weer om die gekke stoep heen!”


Omdat humor voor Charissa zo ontzettend belangrijk is, wil ze hier haar werk van maken. “Door middel van grappen kun je mensen ervan bewust maken dat ik meer ben dan mijn beperking, en dat geldt natuurlijk voor alle soorten beperkingen!”

Ze werkt mee aan het onlineprogramma Onbeperkt met Nienke van Nienke Plas en heeft haar eigen YouTube kanaal waar ze regelmatig filmpjes op zet waarin ze met humor haar beperking onder de loep neemt en de kijker meeneemt in haar leven. Charissa heeft sinds afgelopen zomer een baan, waar ze via een spraakcomputer haar werk goed kan uitvoeren. Haar werkgever heeft haar gevraagd om op de komende kwartaalborrel haar stand-up comedy routine te doen. “Geweldig toch!” zegt Charissa. “Tranen van vreugde passen nou eenmaal beter bij me dan tranen van verdriet!”


Wil je Onbeperkt met Nienke zien, waar Charissa in schittert? Dat kan hier.

Het YouTube kanaal van Charissa vind je hier.


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm georganiseerd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.


Schrijf een reactie