Weekend Overpeinzingen

Zoals je vanmiddag in mijn social media posts kon lezen, was het een bewogen week afgelopen week. Er werd nogal een beroep gedaan om mijn morele kompas. Mijn kompas waar ik zoveel waarde aan hecht, en waarvan afgelopen week het wijzertje alle kanten op zwabberde.

Vanmorgen kreeg ik, net als iedere dag, mijn Facebook herinneringen weer eens gepresenteerd. En wat bleek: vandaag precies 3 jaar geleden schreef ik een blog. Een blog die toen veel stof deed opwaaien. Er was toen net “een hoofd” voor een Shisha-lounge aangetroffen en de opmerkingen die toen online geplaatst werden, waren van een bedroevend laag niveau.

En dan valt dus ineens alles samen. De nieuwe informatie die ik heb gekregen over de zaak van de moord op Stefan, mijn medewerking aan de campagne van Slachtofferhulp over de heftige reacties online die vaak zo’n zeer doen bij slachtoffers en nabestaanden en mijn kapotte morele kompas.

Hoewel ik ondertussen veel meer weet over de achtergrond van dit verhaal en ik nu zeker meer nuance had aangebracht in mijn blog, sta ik nog steeds 100% achter de inhoud. Natuurlijk mag je overal een mening over hebben, maar om die ten toon te spreiden aan de hele wereld gaat mij, zelfs met de kennis die ik nu heb, toch echt veel te ver. En daarom herplaats ik mijn blog van 3 jaar geleden opnieuw.

Als toch zelfs ik nog steeds geen toegevoegde waarde zie van al die nare reacties, terwijl ik toch in alle redelijkheid vooraan mag staan met mijn mening als het gaat om de jongens in deze gekke onderwereld, waarom zouden anderen dat dan wel moeten doen?


10 maart 2016

Ik ontkom op mijn Facebook tijdlijn niet aan het nieuws over Nabil. En hoewel ik het gisteren nog redelijk goed naast me neer kon leggen, is dat vandaag totaal anders. Tegen beter weten in lees ik toch de reacties op de verschillende nieuwsberichten en ik word er kotsmisselijk van!

Ik word er misselijk van om meer dan één reden. Ik weet hoe het voelt om te moeten lezen hoe er gereageerd wordt op de moord op iemand waar je van houdt. “Waar rook is, is vuur!” “Je wordt niet zomaar vermoord.” “Huisvader jaja, maar ondertussen in drugs dealen.” En meer van dit soort pareltjes. En dan zijn in het geval van Nabil de “had hij zijn hoofd er maar moeten bijhouden” grappen niet meer bij te houden.

Denk je na over de ouders van Nabil voor je zoiets typt? Denk je na over mijn zoon als je toen iets typte over Stefan? Mijn vermoeden is van niet.


Nabil ken ik niet, dus hoe kan ik een godsnaam een oordeel hebben over het waarom in deze tragische zaak? Of hij wel of niet betrokken was doet voor mij ook totaal niet ter zake. Ik geloof niet dat Nabil toen hij klein was bedacht had dat hij op deze manier zou eindigen. Net zo min als Stefan dat bedacht had!

Wat ik geleerd heb in de afgelopen jaren is dat mensen nog steeds mensen zijn. En iedereen maakt keuzes. En met zijn allen vinden we wat van die keuzes. Want oordelen en met name veroordelen zonder kennis van zaken, is een gave die we nu eenmaal bezitten en ook graag ten toon spreiden. Hoog in je ivoren toren is het makkelijk om een oordeel te vellen over iemand die je niet kent, zijn keuzes niet kent, zijn levenspad niet weet en in wiens schoenen je al helemaal niet hebt gestaan.

Van mij wordt nu verwacht dat ik een mening heb over dit onderwerp, want dat pas bij mijn rol als “weduwe persoonsverwisseling”. Deze rol heb ik tegen wil en dank, en ik verzet me er meer tegen dan dat ik hem omarm. Natuurlijk heb ik een mening! Maar moet ik die dan te pas en te onpas maar geven? Het doet er namelijk helemaal niet toe wat ik van deze situatie vind. Waar het om gaat is dat het wel genoeg is deze ontspoorde oorlog. Hoeveel ouders, kinderen, partners, vrienden moeten er nog komen die zo geconfronteerd worden met pijn en verdriet die je zelfs je ergste vijand niet gunt?

Mijn mening is dat het soms beter is om geen mening te hebben. Puur om het feit dat ik die niet kan hebben. Natuurlijk heb ik deze hele oorlog vervloekt samen met iedereen die erbij betrokken is. Hier werd ik niet wijzer van! Natuurlijk keur ik moord nooit goed, laat me dat even heel duidelijk maken. Maar deze wereld kom je makkelijker in dan dat je er weer uitstapt lijkt me. En waarom deze jongens in deze wereld stappen? Ik weet het niet. Want ik ken hun leven niet, de keuzes die zij maken heb ik nooit hoeven maken, en zal ik waarschijnlijk ook nooit hoeven maken. Dus wie ben ik om te oordelen? Ik keur niet goed wat ze doen, maar kan geen oordeel vellen over het waarom. Of en hoe Nabil bij deze oorlog was betrokken weet ik niet, dus zwijg ik. Niet alleen voor mezelf, maar ook uit respect naar Nabil en degene die hij achterlaat.

Nabil is een “nieuw dieptepunt”! Stefan was het “eerste dieptepunt”. Ik vraag me af hoeveel dieptepunten er nog bij moeten komen.

Tot die tijd, denk na voor je iets typt op internet. Het verdwijnt nooit meer. Mijn zoon kan over jaren nog lezen wat de menigte geroepen heeft over zijn vader! En jullie hadden het allemaal zo ontzettend fout! Maar het blijft staan! En hij gaat het lezen. Ik denk aan de ouders, familie en vrienden van Nabil. En wat zij zullen lezen. Nu en in de toekomst. Ongeacht wat er wel of niet waar is.

Misschien kunnen jullie daar ook aan denken?


Janke Verhagen (37) is spreker, trainer en freelance schrijver. In 2014 kwam haar vriend, en vader van haar zoon om het leven bij een vergismoord (wat een lelijk woord is voor een persoonsverwisseling). Zij realiseerde zich al snel dat de manier waarop zij met deze situatie zou omgaan, bepalend zou zijn voor de rest van haar leven. Janke is de oprichtster van Het is om te Janke. Ze is enorm verloofd, pragmatisch, een tikkeltje dwangmatig en is dol op blauwe M&M’s. Humor en sarcasme zijn voor haar onlosmakelijk met het leven verbonden, net als pittige discussie.

Add A Comment